"Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε ... διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο." [σύμφωνα με πληροφορίες οι υπάλληλοι στη Marfin του συγκεκριμενου καταστήματος παρακαλούσαν απο τις 12 να φύγουν φοβουμενοι ενδεχόμενα επεισόδια.
Διευθυντικό στέλεχος που βρισκόταν σε άλλο κατάστημα τους το απαγόρευσε.
Οταν επεσαν οι μολότοφ οι υπάλληλοι άρχισαν να... ανεβαίνουν προς τα πάνω. Υπήρχε μια σιδεριά και ήταν κλειδωμένα και δεν υπήρχε έξοδος κινδύνου. Οι υπάλληλοι ένας ένας πηδούσαν απο τον φωταγωγό σε διπλανά κτήρια, στην Costa Boda και στο Βασιλόπουλο για να σωθούν αλλά οι 3 δεν πρόλαβαν, πέθαναν απο τις αναθυμιάσεις."]
Αναδημοσίευση απο www.anarkismo.net
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
1η Μαΐου
1η Μαΐου σήμερα μέρα για κάποιους, μάλλον λίγους, ιστορική, μέρα τιμής αλλά πάνω από όλα μέρα αγώνα και πάλης εργατικής, αλλά για άλλους και κατά πάσα πιθανότητα τους πολλούς, μια άγνωστη μέρα, μια μέρα «αργίας» και μόνο, παραβλέποντας την ιστορία της, αλλά το χειρότερο βρίσκετε σε αυτούς τους κάποιους που παρά την γνώση τους στο τι έγινε, αδιαφορούν ή ακόμη χειρότερα καπηλεύονται αυτή την μέρα. Θα τους παραβλέψουμε αυτούς για λίγο, και θα μιλήσουμε γι αυτό που έχει σημασία.
Στους «ρομαντικούς» αυτή η μέρα έχει χαρακτή στη μνήμη τους, ως ένα σημείο έναρξης ταξικού αγώνα, ένα σημείο επίθεσης στην καταπίεση που δέχεται το εργατικό κίνημα μέχρι να φτάσει εκείνη η μέρα που η εργατιά θα ξεσηκωθεί για να διεκδικήσει αυτά που της αξίζουν και τίποτα λιγότερο(ή περισσότερο). Αυτή είναι η μέρα που δίνει κάποιες ελπίδες αλλά και δύναμη στον βιοπαλαιστή που ζει τη μάχη της ζωής του καθημερινά για να μπορέσει να επιβιώσει και την επόμενη μέρα, ναι αυτή η μέρα και η θύμηση αυτόν που θυσιάστηκαν τότε στο Σικάγο, του δίνει δύναμη έστω και για μια μέρα να συνεχίσει την πάλη για μια καλύτερη ζωή.
Για τον αναρχικό αυτή η μέρα έχει και μια ιδιαίτερη θέση, λόγο και τον συντρόφων που δολοφονήθηκαν χωρίς κανένα λόγο παρά τις ιδέες τους για την συμμετοχή τους αλλά πάνω από όλα γιατί ηγήθηκαν, συσπείρωσαν, ενθάρρυναν το εργαζόμενο να διεκδικήσει κάτι περισσότερο, να μην σωπάσει. Όμως δεν πρέπει να παραβλέπεται και η συμμετοχή και άλλων τάσεων της αριστεράς, που ήταν επίσης σημαντική, αλλά όπως βλέπουμε από αρκετές ψευδό-αριστερές οργανώσεις να μηδενίζουν τον ρόλο των Αναρχικών ή να μην αναφέρονται καν στο ρόλο τους, ιδιαίτερα από την στιγμή που ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της διαμαρτυρίας, αυτό που κάνουν είναι παραποίηση της ιστορίας και προσβολή στον εργατικό αγώνα μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσουν τα μικρο-πολιτικά τους συμφέροντα.
Χωρίς να μπαίνουμε βαθειά σε ιστορικά θέματα, υπάρχουν πολλοί άλλοι που θα τα μετέφεραν πολύ καλύτερα και σωστά, μια απλή αναφορά μερικών γεγονότων φαίνεται ίσως αναγκαία για να υπογραμμίσουμε την ιστορική σημασία αυτής της μέρας.
1η Μαΐου ξεκινά η απεργία όπως είχε προγραμματιστεί, οι προετοιμασίες και οι λόγοι που κατέληξαν σε αυτή την απόφαση για τους εργάτες πολλοί, αλλά εκείνη την 1η Μαΐου πάρθηκε η απόφαση να ξεκινήσει η απεργία. Στους δρόμους χιλιάδες εργάτες που ξεχύθηκαν, τα εργοστάσια έκλεισαν, και η απεργία ξεκίνησε. Μέρα με την μέρα οι διαδηλωτές πλήθαιναν αλλά χωρίς κάποια σημαντική ενέργεια ή γεγονός πέρα από την ίδια την απεργία να συμβαίνει.
3η Μαΐου και κατά τη διάρκεια ειρηνικής ομιλίας από τον αναρχικό August Spies , απεργοσπάστες απομακρύνθηκαν από τον χώρο της απεργίας(εργοστάσιο McCormick).Οι απεργοί στην προσπάθεια τους να υποχρεώσουν τους απεργοσπάστες να επιστρέψουν πίσω δέχονται ξαφνική επίθεση από πολυάριθμη(μιλάνε για γύρω στους 200) δύναμη αστυνομικών, όπου με υπέρμετρη βία, ακόμη και με χρησιμοποίηση όπλων η κατάληξη ήταν να καταγραφούν νεκροί, και πολλοί τραυματίες(συγκεκριμένος επιβεβαιωμένος αριθμός μάλλον δεν υπάρχει).Η αντίδραση, κοινοποίηση καλέσματος σε νέα διαμαρτυρία για αυτά τα γεγονότα από τον Spies σε Αναρχική εφημερίδα καλώντας τον κόσμο «στα όπλα». Η διαμαρτυρία ειρηνική την επομένη, και έφθασε η νύχτα με τους περισσότερους να έχουν ήδη αποχωρήσει και να μένει ένα μικρό μέρος των διαδηλωτών. Εκείνη τη στιγμή η αστυνομία έκανε πάλι την παρέμβαση της απαιτώντας την ολική διάλυση των διαδηλωτών, κάτι που φυσικά δεν έγινε αποδεκτό και οι διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν. Αυτό που έμελλε να στιγματίσει την συγκεκριμένη διαδήλωση όμως ακολούθησε με μια βόμβα να φεύγει μέσα από τους διαδηλωτές και να σκοτώνει και να τραυματίζει μεγάλο αριθμό εκ των αστυνομικών που ήταν παρόντες. Στη συνέχεια οι αστυνομικοί και βρίσκοντας αυτή την αφορμή άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας και τραυματίζοντας και πάλι μεγάλο και ανεξακρίβωτο αριθμό από τους διαδηλωτές, η συγκεκριμένη διαδήλωση βάφτηκε με το περισσότερο αίμα και η κυρίαρχη τάξη, το κράτος και ο τύπος απαιτούσε περισσότερο αίμα. Το κράτος έδρασε όπως ξέρει καλά, συλλαμβάνοντας κάθε γνωστό οπαδό οποιασδήποτε αριστερής ιδεολογίας , αλλά και άλλοι οι οποίοι είχαν μηδαμινή σχέση αλλά η οποιαδήποτε σχέση τους με τους αριστερούς τους «καταδίκαζε» ως ένοχους. Οι κρατούμενοι υπέστησαν πολλά βασανιστήρια άλλοι άντεξαν, άλλοι όχι.
Τέλος, σε δίκη με κατηγορία τη συμμετοχή σε φόνο έφτασαν 8 άτομα(ο Spies, ο Fielden, ο Parsons , ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe) όλοι εκ των οποίων Αναρχικοί!
Όπως βλέπουμε και από μια ομιλία προς τους ενόρκους, που ήταν έτοιμοι να διαλέξουν την μοίρα των 8, το κράτος είχε πλήρη επίγνωση ότι οι 8 δεν είχαν ανάμειξη, αλλά τους δίκαζε για τις ιδέες τους και για παραδειγματισμό.(Η ομιλία: «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»)
19 Αυγούστου και βγαίνει η ετυμηγορία, οι 7 καταδικάζονται σε θάνατο και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες, αντιδράσεις από όλο τον κόσμο αλλά η μόνη κατάληξη ήταν η θανατική ποινή των Schwab και Fielden και αλλαχθεί σε ισόβια κάθειρξη. Οι υπόλοιπες παρέμειναν. 11 Νοεμβρίου 1887 και οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν ενώ ο Lingg είχε αυτοκτονήσει στο κελί του την προηγούμενη.
Μερικά χρόνια αργότερα, και οι προσπάθειες για απελευθέρωση των υπολοίπων συνεχιζόταν, ώσπου ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε κάνοντας και ένα σχόλιο σημαντικό για το τι έγινε τότε που έλεγε: « Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».
Αργότερα, και με τη πάροδο του χρόνου ήρθαν στο φώς στοιχεία φέρνοντας κάποιες υποψίες, πιο κοντά στο να γίνουν βεβαιωμένες αλήθειες, και αυτό αφορούσε την βόμβα που ρίχτηκε στους αστυνομικούς, εκείνη την αιματοβαμμένη μέρα, κάνοντας λόγο για προβοκάτσια μέσα από τα όργανα της αστυνομίας ούτος ώστε να δυσφημιστεί το εργατικό κίνημα, και να δοθεί δικαιολογία για βαριά καταστολή.
Παρόλα αυτά, οι διαδηλώσεις κρίθηκαν ως ένα βαθμό επιτυχημένες καθώς από τη 1η Μαΐου του 1886 και βάση ψηφίσματος, η μέγιστη νόμιμη ώρα εργασίας τέθηκε στις 8 ώρες. Μια μεγάλη επιτυχία της εργατιάς αλλά έχει πολλά ακόμη να παλέψει για να κερδίσει και να επανακατακτήσει αυτά που τις ανήκουν. Γιατί η μάχη δεν τελείωσε τότε, έπρεπε να ήταν μέχρι αυτή την στιγμή ζωντανή, και είναι για κάποιους.
Ίσως να μπήκαμε λίγο περισσότερο στα ιστορικά θέματα, αλλά την ώρα που τα πληκτρολογούσα, δεν μπορούσα να αφήσω καίρια σημεία πίσω, και ελπίζω αυτό να μην κούρασε, αλλά να τόνωσε, να έδωσε δύναμη στον καθένα που το διαβάζει, για να συνεχίσει την μάχη, την σωστή μάχη της εργατιάς, και όχι την ξεπουλημένοι όπως την κατάντησαν καπηλευτές τάχα των αριστερών ιδεών, και χειρότερα, οι αστοί σε πολλές περιπτώσεις για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους.
Γι αυτό στάσου μακριά από τα ξεπουλημένα κόμματα, και οργανώσεις της υποτιθέμενης αριστεράς, διεκδίκησε τα δικαιώματα σου, των γύρω σου, των παιδειών σου, μην συμπορεύεσαι με τους ξεπουλημένους που η έννοια τους είναι η εξουσία στην πλάτη σου. Μην συμπορεύεσαι με αυτούς που σε εκμεταλλεύονται, και στο όνομα της αριστεράς χρησιμοποιούν καπιταλιστικές και δεξιές ιδέες, εξουσιάζοντας σε, και υποδουλώνοντας σε. Ξύπνα, εξεγέρσου, βγές στους δρόμους με τους πραγματικούς συντρόφους σου, αυτούς που νοιάζονται που θα είσαι μετά, όλη την μέρα, όχι με αυτούς που νοιάζονται μόνο που θα είσαι την μέρα τον εκλογών. Βγες διεκδίκησε αυτά που σου ανήκουν και διώξε τους εκμεταλλευτές σου είτε φορούν κόκκινό μανδύα είτε όχι, το μέσα παραμένει καπιταλιστικό και εξουσιαστικό, παραμένει ο εχθρός.
Γιατί οι άνθρωποι τότε δεν χάθηκαν άδικα, χάθηκαν για να δίνουν ελπίδα σε όλη την εργατιά, και για να δίνουν το παράδειγμα, όχι το παράδειγμα της τιμωρίας που ήθελε να δώσει τότε το κράτος, αλλά το παράδειγμα ότι η εξέγερση είναι πιθανή, και με τον εργατικό αγώνα όλα γίνονται γι’αυτό και τα οποιαδήποτε κόμματα δεν σε θέλουν ενωμένο με την εργατιά, σε αποξενώνουν, γι αυτό και τα αφεντικά δημιουργούν κόντρες μεταξύ τις εργατιάς, γιατί όλοι αυτοί φοβούνται, την μέρα που εσύ θα εξεγερθείς και θα τους πάρει όλους το ποτάμι. Για ένα κόσμο πιο ελεύθερο, για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό.
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Χιλή: Κάλεσμα για δράσεις αλληλεγγύης
Στις 27 Φλεβάρη 2010, φονικός σεισμός χτύπησε τη χώρα μας προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές κυρίως στην περιοχή ανάμεσα στο Valparaíso και το Los Lagos.
Οι περιοχές που έχουν πάθει τις μεγαλύτερες καταστροφές είναι οι Bío-Bío και Maule.
Άνθρωποι έχουν χάσει τα σπίτια τους και όλα τους τα υπάρχοντα, έχοντας πλέον μείνει στο δρόμο, το κρύο και την πείνα. Οι δρόμοι έχουν καταστραφεί, εμποδίζοντας αφάνταστα την κίνηση καθώς και τη διανομή βοήθειας.
Ως συνήθως, είναι οι φτωχοί εκείνοι που πλήγηκαν περισσότερο από τη φυσική αυτή καταστροφή, αυτοί που δεν έχουν πόρους να ξαναφτιάξουν όλα όσα χάθηκαν.
Κάνουμε έκκληση στον καθένα οπουδήποτε και ειδικά τους ελευθεριακούς συντρόφους μας να επιδείξουν την ταξική τους αλληλεγγύη τις μέρες που έρχονται, βοηθώντας όπως μπορούν τις πιο άσχημα χτυπημένες γειτονιές.
Κάνουμε έκκληση σε ομάδες βοήθειας να βοηθήσουν στη διανομή υλικής βοήθειας και τροφίμων, ειδικά ανάμεσα στους πιο επισφαλείς τομείς, οι οποίοι, μετά από χρόνια οικονομικής δυσπραγίας, γίνονται τόσο εύκολοι στόχοι τέτοιων καταστάσεων. Ταξική αλληλεγγύη τώρα στον λαό μας!
Convergencia Libertaria (Ελευθεριακή Συνέλευση)
http://www.banderalibertaria.cl.vg
Organización Revolucionaria Anarquista Voz Negra (Επαναστατική Αναρχική Οργάωση “Μαύρη Φωνή”)
http://voznegra.entodaspartes.net * Αγγλική μετάφραση από Γραφείο Διεθνών Σχέσεων FdCA. Ελληνική μετάφραση "Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης", 1 Μάρτη 2010.
convergencia-libertaria@riseup.net
http://www.anarkismo.net
Οι περιοχές που έχουν πάθει τις μεγαλύτερες καταστροφές είναι οι Bío-Bío και Maule.
Άνθρωποι έχουν χάσει τα σπίτια τους και όλα τους τα υπάρχοντα, έχοντας πλέον μείνει στο δρόμο, το κρύο και την πείνα. Οι δρόμοι έχουν καταστραφεί, εμποδίζοντας αφάνταστα την κίνηση καθώς και τη διανομή βοήθειας.
Ως συνήθως, είναι οι φτωχοί εκείνοι που πλήγηκαν περισσότερο από τη φυσική αυτή καταστροφή, αυτοί που δεν έχουν πόρους να ξαναφτιάξουν όλα όσα χάθηκαν.
Κάνουμε έκκληση στον καθένα οπουδήποτε και ειδικά τους ελευθεριακούς συντρόφους μας να επιδείξουν την ταξική τους αλληλεγγύη τις μέρες που έρχονται, βοηθώντας όπως μπορούν τις πιο άσχημα χτυπημένες γειτονιές.
Κάνουμε έκκληση σε ομάδες βοήθειας να βοηθήσουν στη διανομή υλικής βοήθειας και τροφίμων, ειδικά ανάμεσα στους πιο επισφαλείς τομείς, οι οποίοι, μετά από χρόνια οικονομικής δυσπραγίας, γίνονται τόσο εύκολοι στόχοι τέτοιων καταστάσεων. Ταξική αλληλεγγύη τώρα στον λαό μας!
Convergencia Libertaria (Ελευθεριακή Συνέλευση)
http://www.banderalibertaria.cl.vg
Organización Revolucionaria Anarquista Voz Negra (Επαναστατική Αναρχική Οργάωση “Μαύρη Φωνή”)
http://voznegra.entodaspartes.net * Αγγλική μετάφραση από Γραφείο Διεθνών Σχέσεων FdCA. Ελληνική μετάφραση "Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης", 1 Μάρτη 2010.
convergencia-libertaria@riseup.net
http://www.anarkismo.net
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
Ελευθεριακές και αναρχικές ιδέες στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη
Ο αναρχισμός υφίσταται στην περιοχή Ισραήλ και Παλαιστίνης για έναν αιώνα και πλέον. Έχουμε τρία κύματα αναρχικής σκέψης και δράσης που, όμως, δεν συνδέονται μεταξύ τους: τον ελευθεριακό σοσιαλισμό του κινήματος των πρώτων κιμπούτζ, την εκδοτική και πολιτιστική δραστηριότητα των μεταναστών που μιλούσαν τη γλώσσα Yiddish και τον σύγχρονο ισραηλινό αναρχισμό.
Στην Παλαιστίνη υπάρχουν μεμονωμένοι αγωνιστές που υποστηρίζουν αναρχικές απόψεις, αλλά όχι οργανωμένη αναρχική παρουσία. Εκεί κυρίως μαρξιστές όπως το Πατριωτικό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (PFLP) είναι η κύρια δύναμη της λαϊκής αριστεράς. Ωστόσο, η πρώτη Ιντιφάντα (1987-1989) έτυχε σημαντικής υποστήριξης από την πλευρά του διεθνούς αναρχικού κινήματος επειδή ήταν μια εξέγερση από τη βάση κατά την οποία σημειώθηκαν μαζική άρνηση πληρωμής φόρων, γενικές απεργίες, άμεση σύγκρουση με τις ισραηλινές δυνάμεις στις γειτονιές και ίδρυση παράνομων σχολείων και δικτύων αλληλοβοήθειας. Από το 2000 οι Ισραηλινοί και άλλοι αναρχικοί από άλλες χώρες έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο σε εκστρατείες αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους.
Πριν ξεκινήσουμε, να σημειώσουμε ότι το πρώτο, μάλλον, αναρχικό βιβλίο που εκδόθηκε στη γλώσσα Hebrew ήταν το «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη» του Πέτρου Κροπότκιν από τον Menham Poznanski.
Μετέπειτα, έχουμε τον στοχαστή Μάρτιν Μπούμπερ, ο οποίος θεωρείται από μερικούς ως θρησκευόμενος αναρχικός. Ένα από τα πιο γνωστά του έργα είναι το «Μονοπάτια στη Ουτοπία», που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1946 στη γλώσσα Hebrew με τίτλο «Netivot be-utopyah», στα αγγλικά το 1949 με τίτλο «Paths in Utopia», στα γερμανικά το 1950 με τίτλο «Pfade in Utopie», ενώ επανακυκλοφόρησε το 1957 με τίτλο «Ο ουτοπικός σοσιαλισμός». Στα ελληνικά κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά, το 2000, σε μετάφραση Βασίλη Τομανά, από τις εκδόσεις «Νησίδες». Το έργο αυτό θεωρείται ως συνηγορία υπέρ του κινήματος των κιμπούτζ και γίνονται σε αυτό εκτεταμένες αναφορές στο έργο των Προυντόν, Κροπότκιν και Λαντάουερ, ενώ δημοσιεύονται και αποσπάσματα έργων τους. Ο Μάρτιν Μπούμπερ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1887 και σπούδασε στην Αυστρία και τη Γερμανία. Δίδαξε Ηθική και Θρησκειολογία στη Γερμανία μέχρι το 1933 που ανέβηκε στην εξουσία ο Χίτλερ. Μετανάστευσε στο Ισραήλ και μέχρι το 1951 δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, όπου και πέθανε το 1965.
Το πρώτο κίνημα των κιμπούτζ 1910-1926
Κατ΄ αρχάς πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι όλοι σχεδόν οι συμμετέχοντες στο πρώτο κύμα ήταν πρώτα απ’ όλα σιωνιστές και μετά αναρχικοί ή οτιδήποτε άλλο.
Ωστόσο, οι αναρχικές ιδέες ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο κύμα μετανάστευσης στην περιοχή της Παλαιστίνης και έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ίδρυση των κιμπούτζ. Οι πρώτες 28 κομμούνες που συγκροτήθηκαν στο διάστημα 1910-1914 ήταν αποτέλεσμα εργατικών στάσεων και απεργιών στις αποικίες κατά το πρώτο κύμα της μετανάστευσης. Οι ιδρυτές, κυρίως νέοι και ανύπαντροι, συγκρότησαν τις κομμούνες αυτές με βάση τις αρχές του κολλεκτιβισμού, της ισότητας και της αυτοδιεύθυνσης, στοχεύοντας στην ίδρυση μιας ελεύθερης σοσιαλιστικής κοινωνίας Εβραίων και Αράβων στην Παλαιστίνη.
Ο αναρχισμός αποτελούσε την κύρια κοινωνική θεωρία στο κόμμα των κομμουνάρων αυτών το Hapoel Hatzair (Ο Νέος Εργάτης) η εφημερίδα του οποίου δημοσίευε άρθρα των Προυντόν και Κροπότκιν. Ο Aharon David Gordon (1856-1922), λογιστής στο επάγγελμα, που μετανάστευσε στην Παλαιστίνη σε ηλικία 47 χρόνων, έγινε ο πνευματικός ηγέτης του κόμματος αυτού και ήταν πολύ κοντά στις αναρχικές ιδέες. Επηρεασμένος από τον χασιδικό μυστικισμό και τα έργα των Νίτσε και Τολστόϊ, ο Gordon προώθησε τη συλλογική χειρωνακτική εργασία ως τη θεωρία-«κλειδί» της ιουδαϊκής αναγέννησης και την πνευματική απελευθέρωση διαμέσου της δημιουργικότητας και της επανένωσης με τη φύση. Όντας αντιμιλιταριστής και ειρηνιστής, ο Gordon δεν προπαγάνδισε υπέρ της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους αλλά κάλεσε σε σεβασμό και συνεργασία με τον αραβικό αγροτικό πληθυσμό.
Μια άλλη σημαντική φυσιογνωμία της εποχής ήταν ο Joseph Trumpeldor (1880-1920), επίσης μετανάστης, στρατιώτης, ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τον Κροπότκιν, αλλά και τον Τολστόϊ και αυτοχαρακτηριζόταν ως «αναρχοκομμουνιστής και σιωνιστής».
Επηρεασμένος από τον Trumpeldor, ο Gdud Haavoda δημιούργησε μια αποκεντρωμένη κομμούνα η οποία έθεσε ως στόχο της να δημιουργήσει μια Γενική Κομμούνα στην Παλαιστίνη.
Επίσης, ο - κατά κάποιο τρόπο - γνωστός σε μάς Gustav Landauer άσκησε ιδιαίτερη επιρροή στα μέλη της οργάνωσης Hashomer Hatzair (Ο Νέος Φρουρός), μια μεταναστευτική νεολαιίστικη σιωνιστική-σοσιαλιστική οργάνωση η οποία ίδρυσε μια ομοσπονδία του νέου κινήματος των κιμπούτζ κατά τη διάρκεια του τρίτου μεταναστευτικού κύματος που άρχισε το 1919. Τα μέλη της οργάνωσης αυτής έκαναν συγκεκριμένες αναφορές στον αναρχισμό στα καλέσματά τους για μια ανεξαρτησία των κομμουνών, για τις σχέσεις ισότητας, την άμεση δημοκρατία και την πνευματιστική ανανέωση.
Αλλά από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 με την είσοδο ιδιωτικών κεφαλαίων στη χώρα και την αυξανόμενη οικονομική και πολιτική επιρροή του κινήματος των κιμπούτζ από τους κεντρικούς ισραηλινούς μηχανισμούς που εισήχθησαν από το κόμμα του Ben Gurion, Mapai, οι αναρχικές τάσεις στην Παλαιστίνη ολοένα έφθηναν.
Ο αναρχισμός στη γλώσσα Yiddish, 1948-1989
Μετά την συγκρότηση του ισραηλινού κράτους, έχουμε ένα νέο κύμα επιστροφής των αναρχικών ιδεών καθώς αυτές κυριάρχησαν ανάμεσα στους μετανάστες που μιλούσαν τη γλώσσα Yiddish και οι οποίοι επέζησαν από τις ναζιστικές θηριωδίες. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες στο πρώτο κύμα, οι περισσότεροι συμμετέχοντες στο δεύτερο κύμα, μετανάστες δηλαδή από άλλες χώρες στο Ισραήλ, δεν ήταν σιωνιστές, όμως δεν ήταν και δραστήριοι αντισιωνιστές.
Οι πρώτες αυτές ομάδες «καθοδηγήθηκαν» από τον Eliezer Hirschauge (1911-1954), πρώην υπέρμαχο του αναρχισμού ανάμεσα στη χασιδική νεολαία της Βαρσοβίας και συγγραφέα μιας ιστορίας του πολωνικού αναρχισμού.
Αλλά η όλη δραστηριότητα απέκτησε νέα ώθηση με την άφιξη του Abba Gordin (1887-1964), ο οποίος ήταν ένα από τα πλέον δραστήρια στελέχη της Αναρχικής Ομοσπονδίας της Μόσχας και δραστηριοποιήθηκε έντονα κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Από το 1925 ζούσε στη Νέα Υόρκη, όπου στο διάστημα 1936-1957 κυκλοφορούσε τη λογοτεχνική-φιλοσοφική επιθεώρηση «Yiddishe Shriften». Το 1940, δημοσίευσε μια κριτική στον εξουσιαστικό κομμουνισμό με τίτλο «Communism unmasked» («Ο κομμουνισμός χωρίς μάσκα»). Στο Ισραήλ ίδρυσε την ομάδα Agudat Shocharei Chofesh (Σύνδεσμος των Επιζητούντων την Ελευθερία), η οποία διατηρούσε μια μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων με μια σημαντική αναρχική βιβλιοθήκη με έργα στις γλώσσες Yiddish, Hebrew καθώς και στα πολωνικά.
Η οργάνωση αυτή είχε περίπου 150 μέλη και εκατοντάδες ήταν αυτοί που παρακολουθούσαν τις δημόσιες ομιλίες και εκδηλώσεις της. Ο Gordin ήταν ο εκδότης της μηνιαίας επιθεώρησης της οργάνωσης «Problemen/Problemot» που κυκλοφορούσε στις γλώσσες Yiddish και Hebrew. Στην επιθεώρηση δημοσιεύονταν λογοτεχνικά και φιλοσοφικά δοκίμια και ήταν ιδιαίτερα προσανατολισμένη στις πνευματιστικές ρίζες του αναρχισμού καθώς και στην κλασική εβραϊκή και στην τότε επικρατούσα λογοτεχνία στη γλώσσα Yiddish. Ο Gordin διατηρούσε, επίσης, συνεχή αλληλογραφία με σημαντικές περιοδικές εκδόσεις των Yiddish του εξωτερικού, όπως το «Freier Arbeiter Stimme» της Νέας Υόρκης και το «Dos Freie Wort» του Μπουένος Άϊρες της Αργεντινής.
Μετά τον θάνατο του Gordin, εκδότης της «Problemen/Problemot» έγινε ο Shmuel Abarbanel ο οποίος έμεινε στη θέση αυτή ώς το 1971, όταν ο Joseph Luden (που γεννήθηκε το 1908) ανέλαβε την έκδοση της επιθεώρησης, την συνέδεσε με έναν εκδοτικό οίκο που κυκλοφόρησε πάνω από 15 βιβλία και μπροσούρες λογοτεχνίας και ποίησης και άρχισε να κυκλοφορεί μόνο στα Yiddish. Στην επιθεώρηση εξακολουθούσαν να δημοσιεύονται έργα του Κροπότκιν. Αλλά από τη δεκαετία του 1980 καθώς οι μεγάλοι στην ηλικία αναρχικοί πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο, η οργάνωση άρχισε να φθίνει μέχρι που διέκοψε τη δράση της και η επιθεώρηση σταμάτησε την έκδοσή της στο 165ο τεύχος, τον Δεκέμβρη του 1989. Ήταν η τελευταία αναρχική έκδοση στα Yiddish σε όλο τον κόσμο.
Ο ισραηλινός αναρχισμός από το 1967 μέχρι σήμερα
Αναρχικές τάσεις και απόψεις κυκλοφορούσαν στις τάξεις της ισραηλινής αντιμιλιταριστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την αρχή της εμφάνισής της, λίγο μετά την κατάληψη των παλαιστινιακών εδαφών το 1967. Το κίνημα αυτό δρούσε παράλληλα με το αντίστοιχο των δυτικών χωρών.
Οι ελευθεριακοί ήσαν δραστηριοποιημένοι μέσα από την Ισραηλινή Σοσιαλιστική Οργάνωση (1967-1977) η οποία κυκλοφορούσε το περιοδικό «Matzpen» και συνεργαζόταν στενά με την οργάνωση των Ισραηλινών Μαύρων Πανθήρων, που ήταν ένα μαχητικό κίνημα δεύτερης γενιάς Εβραίων καταγομένων από τις χώρες της βόρειας Αφρικής.
Κατά τη διάρκεια και λίγο μετά τον πόλεμο του 1973 μια άλλη αναρχική ομάδα με την ονομασία The Black Front-Trippy Anarchist Group, δραστηριοποιείτο μέσω μιας κομμούνας στο Τελ Αβίβ, κυκλοφορώντας προκηρύξεις και φυλλάδια με τη γενική επωνυμία «Liberation News» καθώς και κάποια αντιμιλιταριστικά κόμικ με τον τίτλο «Freaky».
Ακόμα, πυρήνες ριζοσπαστών φοιτητών δρούσαν στο Τελ Αβίβ (1976-1977) και την Ιερουσαλήμ (1986-1987). Επίσης, με τον πρώτο πόλεμο στο Λίβανο κυκλοφόρησαν διάφορα ανατρεπτικά προπαγανδιστικά υλικά από την οργάνωση The Committee for Public Health (1982-1987), ενώ ιδρύθηκε και το ισραηλινό τμήμα της Διεθνούς των Αρνητών Πολέμου (War Resisters International) από τον Ουγγροεβραίο αναρχοειρηνιστή Yeshaayahu Toma-Schick (1939-2004).
Το 1975 κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη από τον εκδοτικό οίκο Buber Press, το βιβλίο του J.E. Cohen «Αναρχισμός και ελευθεριακός σοσιαλισμός στο Ισραήλ: Μελέτη των αντικρατικών κινημάτων».
Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ithaka Press στο Λονδίνο, από τους Uri Davis και Norton Mezvinsky, το βιβλίο «Ντοκουμέντα από το Ισραήλ 1967-1973. Αναγνώσματα για μια κριτική του σιωνισμού» («Documents from Israel 1967-1973. Readings for a critique of Zionism»). Ανάμεσα στα άλλα, στο βιβλίο περιλαμβάνεται και μικρό άρθρο της ελευθεριακής σοσιαλιστικής ομάδας-περιοδικού Matzpen.
Από τα τέλη της δεκαετίας της 1980 ο αναρχισμός ήταν κεντρικός στο πολιτικοποιημένο κομμάτι του κινήματος των πανκ καθώς και στο κίνημα των αρνητών στράτευσης κατά τη διάρκεια της παλαιστινιακής Ιντιφάντα.
Και ερχόμαστε στον αναρχισμό των τελευταίων δεκαετιών, αυτόν δηλαδή από το 1990 και μετά, που όμως δεν εέχει καμία αναφοράή επίδραση σε οργανώσεις όπως η Matzpen και θα πρέπει να θεωρηθεί ως “αναρχισμός του τρόπου ζωής” (“life style”) κάτι που βασικά άρχισε με τις ομάδες για τα δικαιώματα των ζώων και την περιβαλλοντική δράση, κυρίως από το 1998-1999, με την People’s Global Action, το δίκτυο One Struggle και τους Anarchists Against the Fence.
Την περίοδο 1991-1993 υπήρξε μια Ισραηλινή Αναρχική Ομοσπονδία η οποία οργάνωσε διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βίας καθώς και ενάντια στη δημιουργία υποκαταστημάτων Mac Donalds, ενώ αργότερα δημιουργήθηκε και μια ομάδα για τα δικαιώματα των ζώων Anonymus. Η ομάδα αυτή άνοιξε και βιβλιοπωλείο-στέκι στο Τελ Αβίβ, βασικοί θαμώνες του οποίου ήσαν αναρχικοί και πανκ. Παράλληλα με το βιβλιοπωλείο αυτό, λειτουργούσε και μια υπόγεια εκδοτική ομάδα με την επωνυμία «Incidents Publishing».
Ομάδες προπαγάνδας και άμεσης δράσης όπως οι Isra-hell (αργότερα και ιστοσελίδα) και Anarchist Brigade of the Northen Galilee κυκλοφόρησαν φωτοτυπημένα πολιτικά περιοδικά όπως τα «It’s All Lies» και «The War of Words». Ακόμα στο Τελ Αβίβ δημιουργήθηκε η Left Bank με στόχο να παρέχει έναν χώρο στο κίνημα πανκ για συναυλίες, ομιλίες και εκθέσεις.
Στο τεύχος της Άνοιξης του 1988 το αμερικάνικο - από το Ντιτρόϊτ – περιοδικό «Fifth Estate», δημοσιεύτηκε το άρθρο του Lynne Clive «Παλαιστίνη: Η κληρονομιά της κατάκτησης».
Στο τεύχος του Χειμώνα 1988-1989 της γαλλικής ελευθεριακής επιθεώρησης «Le Brice-Glace», δημοσιεύτηκε μεταφρασμένο από την Lorraine Perlman το άρθρο «Το μέλλον της εξέγερσης: Παλαιστίνη» που πρωτοδημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο «Fifth Estate».
Το κίνημα αναπτύχθηκε γρήγορα κατά τη δεκαετία του 1990.
Το 1992, από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ κυκλοφόρησε το βιβλίο του Chaim Gans, από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Τελ Αβίβ, με τίτλο «Φιλοσοφικός αναρχισμός και πολιτική ανυπακοή».
Κείμενα για τις ελευθεριακές ιδέες είχαν, στο μεταξύ, δημοσιευτεί και από την Καταστασιακή Διεθνή, όπως το άρθρο «Δύο τοπικοί πόλεμοι» το 1967.
Την ίδια περίοδο δημιουργούνται ριζοσπαστικές οικολογικές ομάδες που δημιουργούν κινήσεις άμεσης δράσης ενάντια στην κατασκευή του αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας (Cross-Israel Highway). Εμφανίζονται ακόμα ομάδες για τα εδαφικά δικαιώματα των Αράβων, ενώ με επιρροή από τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης του Λονδίνου και του Seattle, στα τέλη του 1999, Ισραηλινοί ακτιβιστές οργανώνουν πάρτι Reclaim The Streets, δραστηριότητες Food Not Bombs, ενώ ιδρύονται το Salon Mazal Infoshop και το Israeli Indymedia.
Το 1994 εμφανίστηκε μια ομάδα με την επωνυμία «Το Αναρχικό Κίνημα στο Ισραήλ», αποτελούμενη από νεαρούς αναρχικούς που δραστηριοποιούνταν στο χώρο των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων των ζώων, στην υποστήριξη του αγώνα των Παλαιστινίων κ.λπ.
Στη δεκαετία του 1990, ο αναρχικός Ilan Shalif, παλαιό μέλος της Ισραηλινής Σοσιαλιστικής Οργάνωσης και της Matzpen, δημιουργεί στο Τελ Αβίβ την αναρχική ιστοσελίδα «Κοινωνική Επανάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο». Ο Ilan Shalif, παρά τα 70 του και πλέον χρόνια, συνεχίζει να δραστηριοποιείται μέσα από την ομάδα «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος».
Ο αναρχικός Jonathan Pollack κυκλοφορεί το αναρχικό περιοδικό «Angriculture» στο Τελ Αβίβ. Σήμερα, δραστηριοποιείται και αυτός μέσα από την ομάδα «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος».
Ένα άλλο αναρχικό περιοδικό κυκλοφορεί την ίδια περίπου εποχή από τον Avi Pitshon με τον τίτλο «Essence» και παρουσιάζει θέματα αναρχισμού, τέχνης και αντικουλτούρας, ενώ παρουσιάζει και διάφορα ένθετα με διάφορα θέματα. Ο εκδότης είναι επίσης μέλος και του μουσικού σχήματος «Nisrefet».
Οι Σαντιάγκο και Φρεντερίκο Γκομέζ κυκλοφορούν, επίσης, το αναρχικό περιοδικό «Nekrophilia Lanoar» σε γλώσσα Hebrew, ενώ συμμετέχουν στο μουσικό σχήμα «Nekhei Naatza». Ασχολούνται με κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και θέματα τέχνης από αντιεξουσιαστική θεώρηση. Ασχολούνται, ακόμα, με το «Awakening Center», με στόχο την κοινωνική και οικολογική αλλαγή με έμφαση στις αραβο-ισραηλινές σχέσεις, την εναλλακτική κουλτούρα και την κοινοτική δράση της βάσης.
Άλλα αντιεξουσιαστικά και ελευθεριακά μουσικά σχήματα είναι τα «Oi Va’avoi», «Purgatory», «Dictatorshit» και «Megaferet».
Το περιοδικό «The Other Israel» εκδίδεται από τον Άνταμ Κέλλερ, ο οποίος είναι αρνητής στράτευσης. Το 1982, περίπου 2000 Ισραηλινοί στρατιώτες ενώθηκαν κάτω από τη Διακήρυξη της αντιπολεμικής αντιμιλιταριστικής οργάνωσης «Yesh Gvul» - η οποία δραστηριοποιείται μέχρι σήμερα - και αρνήθηκαν να υπηρετήσουν στο Λίβανο και περίπου 200 από αυτούς καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης.
Η δεύτερη Ιντιφάντα έδωσε νέα ώθηση στο γενικότερο κίνημα. Δημιουργήθηκε το δίκτυο Ta’ayush (Αραβο-ισραηλινή Κοινοπραξία), που, αν και μη καθαρά αναρχική οργάνωση, οργάνωσε αυθόρμητες εκδηλώσεις και παρέδωσε φορτία με τρόφιμα και άλλα σε παλαιστινιακές πόλεις και χωριά, ενώ οργάνωσε και δράσεις υπεράσπισης των αγροτών από τους εποίκους και το ισραηλινό στρατό καθώς οι δεύτεροι επιχειρούσαν να αρπάξουν τη γη των πρώτων.
Από το 2001 αρκετοί αναρχικοί από διάφορες χώρες του κόσμου έφθαναν στην Παλαιστίνη μέσω του International Solidarity Movement (ISM) συμμετέχοντας σε μη βίαιες δράσεις των Παλαιστινίων στην προσπάθεια να διασπάσουν τα στρατιωτικά μπλόκα των Ισραηλινών και να χρησιμεύσουν ως ανθρώπινες ασπίδες αλλά και αυτόπτες μάρτυρες της ισραηλινής θηριωδίας το φθινόπωρο του 2002. Το κίνημα αυτό χαλάρωσε μετά τις δολοφονίες δύο από τους εθελοντές του, των Rachel Corrie και Tom Hurndall, στη Λωρίδα της Γάζας καθώς και του κύματος καταστολής από πλευράς Ισραηλινών που περιελάμβανε επιθέσεις σε διαμερίσματα και γραφεία οργανώσεων, απελάσεις και ακυρώσεις εισόδου στη χώρα.
Από την Άνοιξη του 2003 οι Ισραηλινοί αναρχικοί άρχισαν να οργανώνονται αυτόνομα για μια πιο αποτελεσματική συνεργασία με τους Παλαιστινίους και τους διεθνιστές, ειδικά στην εκστρατεία ενάντια στο τείχος στη Δυτική Όχθη. Τότε ήταν (αρχές του 2004) που έκανε την εμφάνισή της η ομάδα «Αναρχικοί Ενάντια στους φράχτες», η οποία αποτελεί, μάλλον, τον πρόγονο της σημερινής ομάδας «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος» που διοργανώνει, μαζί με άλλες ομάδες, δράσεις κάθε Παρασκευή στο Bil’in και άλλα.
Εκτός από την ομάδα αυτή, υπάρχει και μια αναρχοκομμουνιστική, κατά βάση, ομάδα στη Χάϊφα.
Τέλος, για μια πιο πληρέστερη διαμόρφωση άποψης για τις αναρχικές και ελευθεριακές ιδέες στο Ισραήλ, υπάρχει στα ελληνικά η μπροσούρα με τίτλο «Αναρχικοί και Εβραίοι. Ιστορία μιας συνάντησης», που εκδόθηκε στην Αθήνα το χειμώνα του 2000 μαζί με το περιοδικό «Αυτονομedia» από τις εκδόσεις «Ελευθεριακή Κουλτούρα». Στην μπροσούρα αυτή περιλαμβάνονται περιλήψεις των διαφόρων εισηγήσεων που έγιναν στη διάρκεια Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα «Αναρχικοί και Εβραίοι» που έγινε στο διάστημα 5-7 Μάη 2000 στη Βενετία της Ιταλίας.
* Το κείμενο αυτό γράφτηκε με βάση το κείμενο του Εβραίου αγωνιστή και επίσης μέλους των «Αναρχικών Ενάντια στο Τείχος», Uri Gordon, με τίτλο «Anarchism in Palestine and Israel» (στα αγγλικά στο http://www.ainfos.ca/en/ainfos22239.html) καθώς διάσπαρτα στοιχεία στο διαδίκτυο. O Uri Gordon στο τέλος του κειμένου του παραθέτει τα παρακάτω υλικά ως πηγές άμεσου ενδιαφέροντος και σύνδεσης με το όλο θέμα του κειμένου αυτού: Goncharok, Moshe (2002), Ashes from our Fires: A Historical Survey of the Yiddish Anarchist Movement (Jerusalem: Problemen). In Russian Horrox, James (2008), A Living Revolution: Anarchism in the Kibbutz Movement (Oakland: AK Press) Massey, David (ed., 2002), It's All Lies: Leaflets, Underground Press and Posters The Fusion of Resistance and Creativity in Israel (Tel Aviv: APICC)
Αρχική σύνθεση κειμένου «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», 14 Αυγούστου 2006 και επανασύνθεση 4 Μάη 2009.
Στην Παλαιστίνη υπάρχουν μεμονωμένοι αγωνιστές που υποστηρίζουν αναρχικές απόψεις, αλλά όχι οργανωμένη αναρχική παρουσία. Εκεί κυρίως μαρξιστές όπως το Πατριωτικό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (PFLP) είναι η κύρια δύναμη της λαϊκής αριστεράς. Ωστόσο, η πρώτη Ιντιφάντα (1987-1989) έτυχε σημαντικής υποστήριξης από την πλευρά του διεθνούς αναρχικού κινήματος επειδή ήταν μια εξέγερση από τη βάση κατά την οποία σημειώθηκαν μαζική άρνηση πληρωμής φόρων, γενικές απεργίες, άμεση σύγκρουση με τις ισραηλινές δυνάμεις στις γειτονιές και ίδρυση παράνομων σχολείων και δικτύων αλληλοβοήθειας. Από το 2000 οι Ισραηλινοί και άλλοι αναρχικοί από άλλες χώρες έχουν παίξει καταλυτικό ρόλο σε εκστρατείες αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους.
Πριν ξεκινήσουμε, να σημειώσουμε ότι το πρώτο, μάλλον, αναρχικό βιβλίο που εκδόθηκε στη γλώσσα Hebrew ήταν το «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη» του Πέτρου Κροπότκιν από τον Menham Poznanski.
Μετέπειτα, έχουμε τον στοχαστή Μάρτιν Μπούμπερ, ο οποίος θεωρείται από μερικούς ως θρησκευόμενος αναρχικός. Ένα από τα πιο γνωστά του έργα είναι το «Μονοπάτια στη Ουτοπία», που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1946 στη γλώσσα Hebrew με τίτλο «Netivot be-utopyah», στα αγγλικά το 1949 με τίτλο «Paths in Utopia», στα γερμανικά το 1950 με τίτλο «Pfade in Utopie», ενώ επανακυκλοφόρησε το 1957 με τίτλο «Ο ουτοπικός σοσιαλισμός». Στα ελληνικά κυκλοφόρησε, για πρώτη φορά, το 2000, σε μετάφραση Βασίλη Τομανά, από τις εκδόσεις «Νησίδες». Το έργο αυτό θεωρείται ως συνηγορία υπέρ του κινήματος των κιμπούτζ και γίνονται σε αυτό εκτεταμένες αναφορές στο έργο των Προυντόν, Κροπότκιν και Λαντάουερ, ενώ δημοσιεύονται και αποσπάσματα έργων τους. Ο Μάρτιν Μπούμπερ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1887 και σπούδασε στην Αυστρία και τη Γερμανία. Δίδαξε Ηθική και Θρησκειολογία στη Γερμανία μέχρι το 1933 που ανέβηκε στην εξουσία ο Χίτλερ. Μετανάστευσε στο Ισραήλ και μέχρι το 1951 δίδασκε στο Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, όπου και πέθανε το 1965.
Το πρώτο κίνημα των κιμπούτζ 1910-1926
Κατ΄ αρχάς πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι όλοι σχεδόν οι συμμετέχοντες στο πρώτο κύμα ήταν πρώτα απ’ όλα σιωνιστές και μετά αναρχικοί ή οτιδήποτε άλλο.
Ωστόσο, οι αναρχικές ιδέες ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένες ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο κύμα μετανάστευσης στην περιοχή της Παλαιστίνης και έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ίδρυση των κιμπούτζ. Οι πρώτες 28 κομμούνες που συγκροτήθηκαν στο διάστημα 1910-1914 ήταν αποτέλεσμα εργατικών στάσεων και απεργιών στις αποικίες κατά το πρώτο κύμα της μετανάστευσης. Οι ιδρυτές, κυρίως νέοι και ανύπαντροι, συγκρότησαν τις κομμούνες αυτές με βάση τις αρχές του κολλεκτιβισμού, της ισότητας και της αυτοδιεύθυνσης, στοχεύοντας στην ίδρυση μιας ελεύθερης σοσιαλιστικής κοινωνίας Εβραίων και Αράβων στην Παλαιστίνη.
Ο αναρχισμός αποτελούσε την κύρια κοινωνική θεωρία στο κόμμα των κομμουνάρων αυτών το Hapoel Hatzair (Ο Νέος Εργάτης) η εφημερίδα του οποίου δημοσίευε άρθρα των Προυντόν και Κροπότκιν. Ο Aharon David Gordon (1856-1922), λογιστής στο επάγγελμα, που μετανάστευσε στην Παλαιστίνη σε ηλικία 47 χρόνων, έγινε ο πνευματικός ηγέτης του κόμματος αυτού και ήταν πολύ κοντά στις αναρχικές ιδέες. Επηρεασμένος από τον χασιδικό μυστικισμό και τα έργα των Νίτσε και Τολστόϊ, ο Gordon προώθησε τη συλλογική χειρωνακτική εργασία ως τη θεωρία-«κλειδί» της ιουδαϊκής αναγέννησης και την πνευματική απελευθέρωση διαμέσου της δημιουργικότητας και της επανένωσης με τη φύση. Όντας αντιμιλιταριστής και ειρηνιστής, ο Gordon δεν προπαγάνδισε υπέρ της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους αλλά κάλεσε σε σεβασμό και συνεργασία με τον αραβικό αγροτικό πληθυσμό.
Μια άλλη σημαντική φυσιογνωμία της εποχής ήταν ο Joseph Trumpeldor (1880-1920), επίσης μετανάστης, στρατιώτης, ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τον Κροπότκιν, αλλά και τον Τολστόϊ και αυτοχαρακτηριζόταν ως «αναρχοκομμουνιστής και σιωνιστής».
Επηρεασμένος από τον Trumpeldor, ο Gdud Haavoda δημιούργησε μια αποκεντρωμένη κομμούνα η οποία έθεσε ως στόχο της να δημιουργήσει μια Γενική Κομμούνα στην Παλαιστίνη.
Επίσης, ο - κατά κάποιο τρόπο - γνωστός σε μάς Gustav Landauer άσκησε ιδιαίτερη επιρροή στα μέλη της οργάνωσης Hashomer Hatzair (Ο Νέος Φρουρός), μια μεταναστευτική νεολαιίστικη σιωνιστική-σοσιαλιστική οργάνωση η οποία ίδρυσε μια ομοσπονδία του νέου κινήματος των κιμπούτζ κατά τη διάρκεια του τρίτου μεταναστευτικού κύματος που άρχισε το 1919. Τα μέλη της οργάνωσης αυτής έκαναν συγκεκριμένες αναφορές στον αναρχισμό στα καλέσματά τους για μια ανεξαρτησία των κομμουνών, για τις σχέσεις ισότητας, την άμεση δημοκρατία και την πνευματιστική ανανέωση.
Αλλά από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 με την είσοδο ιδιωτικών κεφαλαίων στη χώρα και την αυξανόμενη οικονομική και πολιτική επιρροή του κινήματος των κιμπούτζ από τους κεντρικούς ισραηλινούς μηχανισμούς που εισήχθησαν από το κόμμα του Ben Gurion, Mapai, οι αναρχικές τάσεις στην Παλαιστίνη ολοένα έφθηναν.
Ο αναρχισμός στη γλώσσα Yiddish, 1948-1989
Μετά την συγκρότηση του ισραηλινού κράτους, έχουμε ένα νέο κύμα επιστροφής των αναρχικών ιδεών καθώς αυτές κυριάρχησαν ανάμεσα στους μετανάστες που μιλούσαν τη γλώσσα Yiddish και οι οποίοι επέζησαν από τις ναζιστικές θηριωδίες. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε σύγκριση με τους συμμετέχοντες στο πρώτο κύμα, οι περισσότεροι συμμετέχοντες στο δεύτερο κύμα, μετανάστες δηλαδή από άλλες χώρες στο Ισραήλ, δεν ήταν σιωνιστές, όμως δεν ήταν και δραστήριοι αντισιωνιστές.
Οι πρώτες αυτές ομάδες «καθοδηγήθηκαν» από τον Eliezer Hirschauge (1911-1954), πρώην υπέρμαχο του αναρχισμού ανάμεσα στη χασιδική νεολαία της Βαρσοβίας και συγγραφέα μιας ιστορίας του πολωνικού αναρχισμού.
Αλλά η όλη δραστηριότητα απέκτησε νέα ώθηση με την άφιξη του Abba Gordin (1887-1964), ο οποίος ήταν ένα από τα πλέον δραστήρια στελέχη της Αναρχικής Ομοσπονδίας της Μόσχας και δραστηριοποιήθηκε έντονα κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Από το 1925 ζούσε στη Νέα Υόρκη, όπου στο διάστημα 1936-1957 κυκλοφορούσε τη λογοτεχνική-φιλοσοφική επιθεώρηση «Yiddishe Shriften». Το 1940, δημοσίευσε μια κριτική στον εξουσιαστικό κομμουνισμό με τίτλο «Communism unmasked» («Ο κομμουνισμός χωρίς μάσκα»). Στο Ισραήλ ίδρυσε την ομάδα Agudat Shocharei Chofesh (Σύνδεσμος των Επιζητούντων την Ελευθερία), η οποία διατηρούσε μια μεγάλη αίθουσα συνεδριάσεων με μια σημαντική αναρχική βιβλιοθήκη με έργα στις γλώσσες Yiddish, Hebrew καθώς και στα πολωνικά.
Η οργάνωση αυτή είχε περίπου 150 μέλη και εκατοντάδες ήταν αυτοί που παρακολουθούσαν τις δημόσιες ομιλίες και εκδηλώσεις της. Ο Gordin ήταν ο εκδότης της μηνιαίας επιθεώρησης της οργάνωσης «Problemen/Problemot» που κυκλοφορούσε στις γλώσσες Yiddish και Hebrew. Στην επιθεώρηση δημοσιεύονταν λογοτεχνικά και φιλοσοφικά δοκίμια και ήταν ιδιαίτερα προσανατολισμένη στις πνευματιστικές ρίζες του αναρχισμού καθώς και στην κλασική εβραϊκή και στην τότε επικρατούσα λογοτεχνία στη γλώσσα Yiddish. Ο Gordin διατηρούσε, επίσης, συνεχή αλληλογραφία με σημαντικές περιοδικές εκδόσεις των Yiddish του εξωτερικού, όπως το «Freier Arbeiter Stimme» της Νέας Υόρκης και το «Dos Freie Wort» του Μπουένος Άϊρες της Αργεντινής.
Μετά τον θάνατο του Gordin, εκδότης της «Problemen/Problemot» έγινε ο Shmuel Abarbanel ο οποίος έμεινε στη θέση αυτή ώς το 1971, όταν ο Joseph Luden (που γεννήθηκε το 1908) ανέλαβε την έκδοση της επιθεώρησης, την συνέδεσε με έναν εκδοτικό οίκο που κυκλοφόρησε πάνω από 15 βιβλία και μπροσούρες λογοτεχνίας και ποίησης και άρχισε να κυκλοφορεί μόνο στα Yiddish. Στην επιθεώρηση εξακολουθούσαν να δημοσιεύονται έργα του Κροπότκιν. Αλλά από τη δεκαετία του 1980 καθώς οι μεγάλοι στην ηλικία αναρχικοί πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο, η οργάνωση άρχισε να φθίνει μέχρι που διέκοψε τη δράση της και η επιθεώρηση σταμάτησε την έκδοσή της στο 165ο τεύχος, τον Δεκέμβρη του 1989. Ήταν η τελευταία αναρχική έκδοση στα Yiddish σε όλο τον κόσμο.
Ο ισραηλινός αναρχισμός από το 1967 μέχρι σήμερα
Αναρχικές τάσεις και απόψεις κυκλοφορούσαν στις τάξεις της ισραηλινής αντιμιλιταριστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς από την αρχή της εμφάνισής της, λίγο μετά την κατάληψη των παλαιστινιακών εδαφών το 1967. Το κίνημα αυτό δρούσε παράλληλα με το αντίστοιχο των δυτικών χωρών.
Οι ελευθεριακοί ήσαν δραστηριοποιημένοι μέσα από την Ισραηλινή Σοσιαλιστική Οργάνωση (1967-1977) η οποία κυκλοφορούσε το περιοδικό «Matzpen» και συνεργαζόταν στενά με την οργάνωση των Ισραηλινών Μαύρων Πανθήρων, που ήταν ένα μαχητικό κίνημα δεύτερης γενιάς Εβραίων καταγομένων από τις χώρες της βόρειας Αφρικής.
Κατά τη διάρκεια και λίγο μετά τον πόλεμο του 1973 μια άλλη αναρχική ομάδα με την ονομασία The Black Front-Trippy Anarchist Group, δραστηριοποιείτο μέσω μιας κομμούνας στο Τελ Αβίβ, κυκλοφορώντας προκηρύξεις και φυλλάδια με τη γενική επωνυμία «Liberation News» καθώς και κάποια αντιμιλιταριστικά κόμικ με τον τίτλο «Freaky».
Ακόμα, πυρήνες ριζοσπαστών φοιτητών δρούσαν στο Τελ Αβίβ (1976-1977) και την Ιερουσαλήμ (1986-1987). Επίσης, με τον πρώτο πόλεμο στο Λίβανο κυκλοφόρησαν διάφορα ανατρεπτικά προπαγανδιστικά υλικά από την οργάνωση The Committee for Public Health (1982-1987), ενώ ιδρύθηκε και το ισραηλινό τμήμα της Διεθνούς των Αρνητών Πολέμου (War Resisters International) από τον Ουγγροεβραίο αναρχοειρηνιστή Yeshaayahu Toma-Schick (1939-2004).
Το 1975 κυκλοφόρησε στη Νέα Υόρκη από τον εκδοτικό οίκο Buber Press, το βιβλίο του J.E. Cohen «Αναρχισμός και ελευθεριακός σοσιαλισμός στο Ισραήλ: Μελέτη των αντικρατικών κινημάτων».
Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ithaka Press στο Λονδίνο, από τους Uri Davis και Norton Mezvinsky, το βιβλίο «Ντοκουμέντα από το Ισραήλ 1967-1973. Αναγνώσματα για μια κριτική του σιωνισμού» («Documents from Israel 1967-1973. Readings for a critique of Zionism»). Ανάμεσα στα άλλα, στο βιβλίο περιλαμβάνεται και μικρό άρθρο της ελευθεριακής σοσιαλιστικής ομάδας-περιοδικού Matzpen.
Από τα τέλη της δεκαετίας της 1980 ο αναρχισμός ήταν κεντρικός στο πολιτικοποιημένο κομμάτι του κινήματος των πανκ καθώς και στο κίνημα των αρνητών στράτευσης κατά τη διάρκεια της παλαιστινιακής Ιντιφάντα.
Και ερχόμαστε στον αναρχισμό των τελευταίων δεκαετιών, αυτόν δηλαδή από το 1990 και μετά, που όμως δεν εέχει καμία αναφοράή επίδραση σε οργανώσεις όπως η Matzpen και θα πρέπει να θεωρηθεί ως “αναρχισμός του τρόπου ζωής” (“life style”) κάτι που βασικά άρχισε με τις ομάδες για τα δικαιώματα των ζώων και την περιβαλλοντική δράση, κυρίως από το 1998-1999, με την People’s Global Action, το δίκτυο One Struggle και τους Anarchists Against the Fence.
Την περίοδο 1991-1993 υπήρξε μια Ισραηλινή Αναρχική Ομοσπονδία η οποία οργάνωσε διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βίας καθώς και ενάντια στη δημιουργία υποκαταστημάτων Mac Donalds, ενώ αργότερα δημιουργήθηκε και μια ομάδα για τα δικαιώματα των ζώων Anonymus. Η ομάδα αυτή άνοιξε και βιβλιοπωλείο-στέκι στο Τελ Αβίβ, βασικοί θαμώνες του οποίου ήσαν αναρχικοί και πανκ. Παράλληλα με το βιβλιοπωλείο αυτό, λειτουργούσε και μια υπόγεια εκδοτική ομάδα με την επωνυμία «Incidents Publishing».
Ομάδες προπαγάνδας και άμεσης δράσης όπως οι Isra-hell (αργότερα και ιστοσελίδα) και Anarchist Brigade of the Northen Galilee κυκλοφόρησαν φωτοτυπημένα πολιτικά περιοδικά όπως τα «It’s All Lies» και «The War of Words». Ακόμα στο Τελ Αβίβ δημιουργήθηκε η Left Bank με στόχο να παρέχει έναν χώρο στο κίνημα πανκ για συναυλίες, ομιλίες και εκθέσεις.
Στο τεύχος της Άνοιξης του 1988 το αμερικάνικο - από το Ντιτρόϊτ – περιοδικό «Fifth Estate», δημοσιεύτηκε το άρθρο του Lynne Clive «Παλαιστίνη: Η κληρονομιά της κατάκτησης».
Στο τεύχος του Χειμώνα 1988-1989 της γαλλικής ελευθεριακής επιθεώρησης «Le Brice-Glace», δημοσιεύτηκε μεταφρασμένο από την Lorraine Perlman το άρθρο «Το μέλλον της εξέγερσης: Παλαιστίνη» που πρωτοδημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο «Fifth Estate».
Το κίνημα αναπτύχθηκε γρήγορα κατά τη δεκαετία του 1990.
Το 1992, από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ κυκλοφόρησε το βιβλίο του Chaim Gans, από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Τελ Αβίβ, με τίτλο «Φιλοσοφικός αναρχισμός και πολιτική ανυπακοή».
Κείμενα για τις ελευθεριακές ιδέες είχαν, στο μεταξύ, δημοσιευτεί και από την Καταστασιακή Διεθνή, όπως το άρθρο «Δύο τοπικοί πόλεμοι» το 1967.
Την ίδια περίοδο δημιουργούνται ριζοσπαστικές οικολογικές ομάδες που δημιουργούν κινήσεις άμεσης δράσης ενάντια στην κατασκευή του αυτοκινητόδρομου ταχείας κυκλοφορίας (Cross-Israel Highway). Εμφανίζονται ακόμα ομάδες για τα εδαφικά δικαιώματα των Αράβων, ενώ με επιρροή από τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης του Λονδίνου και του Seattle, στα τέλη του 1999, Ισραηλινοί ακτιβιστές οργανώνουν πάρτι Reclaim The Streets, δραστηριότητες Food Not Bombs, ενώ ιδρύονται το Salon Mazal Infoshop και το Israeli Indymedia.
Το 1994 εμφανίστηκε μια ομάδα με την επωνυμία «Το Αναρχικό Κίνημα στο Ισραήλ», αποτελούμενη από νεαρούς αναρχικούς που δραστηριοποιούνταν στο χώρο των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων των ζώων, στην υποστήριξη του αγώνα των Παλαιστινίων κ.λπ.
Στη δεκαετία του 1990, ο αναρχικός Ilan Shalif, παλαιό μέλος της Ισραηλινής Σοσιαλιστικής Οργάνωσης και της Matzpen, δημιουργεί στο Τελ Αβίβ την αναρχική ιστοσελίδα «Κοινωνική Επανάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο». Ο Ilan Shalif, παρά τα 70 του και πλέον χρόνια, συνεχίζει να δραστηριοποιείται μέσα από την ομάδα «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος».
Ο αναρχικός Jonathan Pollack κυκλοφορεί το αναρχικό περιοδικό «Angriculture» στο Τελ Αβίβ. Σήμερα, δραστηριοποιείται και αυτός μέσα από την ομάδα «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος».
Ένα άλλο αναρχικό περιοδικό κυκλοφορεί την ίδια περίπου εποχή από τον Avi Pitshon με τον τίτλο «Essence» και παρουσιάζει θέματα αναρχισμού, τέχνης και αντικουλτούρας, ενώ παρουσιάζει και διάφορα ένθετα με διάφορα θέματα. Ο εκδότης είναι επίσης μέλος και του μουσικού σχήματος «Nisrefet».
Οι Σαντιάγκο και Φρεντερίκο Γκομέζ κυκλοφορούν, επίσης, το αναρχικό περιοδικό «Nekrophilia Lanoar» σε γλώσσα Hebrew, ενώ συμμετέχουν στο μουσικό σχήμα «Nekhei Naatza». Ασχολούνται με κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και θέματα τέχνης από αντιεξουσιαστική θεώρηση. Ασχολούνται, ακόμα, με το «Awakening Center», με στόχο την κοινωνική και οικολογική αλλαγή με έμφαση στις αραβο-ισραηλινές σχέσεις, την εναλλακτική κουλτούρα και την κοινοτική δράση της βάσης.
Άλλα αντιεξουσιαστικά και ελευθεριακά μουσικά σχήματα είναι τα «Oi Va’avoi», «Purgatory», «Dictatorshit» και «Megaferet».
Το περιοδικό «The Other Israel» εκδίδεται από τον Άνταμ Κέλλερ, ο οποίος είναι αρνητής στράτευσης. Το 1982, περίπου 2000 Ισραηλινοί στρατιώτες ενώθηκαν κάτω από τη Διακήρυξη της αντιπολεμικής αντιμιλιταριστικής οργάνωσης «Yesh Gvul» - η οποία δραστηριοποιείται μέχρι σήμερα - και αρνήθηκαν να υπηρετήσουν στο Λίβανο και περίπου 200 από αυτούς καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης.
Η δεύτερη Ιντιφάντα έδωσε νέα ώθηση στο γενικότερο κίνημα. Δημιουργήθηκε το δίκτυο Ta’ayush (Αραβο-ισραηλινή Κοινοπραξία), που, αν και μη καθαρά αναρχική οργάνωση, οργάνωσε αυθόρμητες εκδηλώσεις και παρέδωσε φορτία με τρόφιμα και άλλα σε παλαιστινιακές πόλεις και χωριά, ενώ οργάνωσε και δράσεις υπεράσπισης των αγροτών από τους εποίκους και το ισραηλινό στρατό καθώς οι δεύτεροι επιχειρούσαν να αρπάξουν τη γη των πρώτων.
Από το 2001 αρκετοί αναρχικοί από διάφορες χώρες του κόσμου έφθαναν στην Παλαιστίνη μέσω του International Solidarity Movement (ISM) συμμετέχοντας σε μη βίαιες δράσεις των Παλαιστινίων στην προσπάθεια να διασπάσουν τα στρατιωτικά μπλόκα των Ισραηλινών και να χρησιμεύσουν ως ανθρώπινες ασπίδες αλλά και αυτόπτες μάρτυρες της ισραηλινής θηριωδίας το φθινόπωρο του 2002. Το κίνημα αυτό χαλάρωσε μετά τις δολοφονίες δύο από τους εθελοντές του, των Rachel Corrie και Tom Hurndall, στη Λωρίδα της Γάζας καθώς και του κύματος καταστολής από πλευράς Ισραηλινών που περιελάμβανε επιθέσεις σε διαμερίσματα και γραφεία οργανώσεων, απελάσεις και ακυρώσεις εισόδου στη χώρα.
Από την Άνοιξη του 2003 οι Ισραηλινοί αναρχικοί άρχισαν να οργανώνονται αυτόνομα για μια πιο αποτελεσματική συνεργασία με τους Παλαιστινίους και τους διεθνιστές, ειδικά στην εκστρατεία ενάντια στο τείχος στη Δυτική Όχθη. Τότε ήταν (αρχές του 2004) που έκανε την εμφάνισή της η ομάδα «Αναρχικοί Ενάντια στους φράχτες», η οποία αποτελεί, μάλλον, τον πρόγονο της σημερινής ομάδας «Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος» που διοργανώνει, μαζί με άλλες ομάδες, δράσεις κάθε Παρασκευή στο Bil’in και άλλα.
Εκτός από την ομάδα αυτή, υπάρχει και μια αναρχοκομμουνιστική, κατά βάση, ομάδα στη Χάϊφα.
Τέλος, για μια πιο πληρέστερη διαμόρφωση άποψης για τις αναρχικές και ελευθεριακές ιδέες στο Ισραήλ, υπάρχει στα ελληνικά η μπροσούρα με τίτλο «Αναρχικοί και Εβραίοι. Ιστορία μιας συνάντησης», που εκδόθηκε στην Αθήνα το χειμώνα του 2000 μαζί με το περιοδικό «Αυτονομedia» από τις εκδόσεις «Ελευθεριακή Κουλτούρα». Στην μπροσούρα αυτή περιλαμβάνονται περιλήψεις των διαφόρων εισηγήσεων που έγιναν στη διάρκεια Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα «Αναρχικοί και Εβραίοι» που έγινε στο διάστημα 5-7 Μάη 2000 στη Βενετία της Ιταλίας.
* Το κείμενο αυτό γράφτηκε με βάση το κείμενο του Εβραίου αγωνιστή και επίσης μέλους των «Αναρχικών Ενάντια στο Τείχος», Uri Gordon, με τίτλο «Anarchism in Palestine and Israel» (στα αγγλικά στο http://www.ainfos.ca/en/ainfos22239.html) καθώς διάσπαρτα στοιχεία στο διαδίκτυο. O Uri Gordon στο τέλος του κειμένου του παραθέτει τα παρακάτω υλικά ως πηγές άμεσου ενδιαφέροντος και σύνδεσης με το όλο θέμα του κειμένου αυτού: Goncharok, Moshe (2002), Ashes from our Fires: A Historical Survey of the Yiddish Anarchist Movement (Jerusalem: Problemen). In Russian Horrox, James (2008), A Living Revolution: Anarchism in the Kibbutz Movement (Oakland: AK Press) Massey, David (ed., 2002), It's All Lies: Leaflets, Underground Press and Posters The Fusion of Resistance and Creativity in Israel (Tel Aviv: APICC)
Αρχική σύνθεση κειμένου «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», 14 Αυγούστου 2006 και επανασύνθεση 4 Μάη 2009.
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
Λευτεριά στους οπαδούς, λευτεριά στους αντιφασίστες
Πρόσφατα, όπως οι πλείστοι θα γνωρίζεται λόγο και του μεγάλου σάλου που δημιούργησαν ΜΜΕ, και κράτος, και μετά από συμπλοκές που έγιναν στα γήπεδα του Νουέβο Κάμπο, στη Λευκωσία έναντι του ΓΣΠ, από οπαδούς της Ομόνοιας και… του γνωστού «εθνικόφρων» παραρτήματος της ΚΟΠ(και όχι μόνο), μετά τα γεγονότα ακολούθησαν συλλήψεις οπαδών, κυρίως από πλευράς των Ομονοιατών, και μεταξύ αυτών μερικοί αντιμετωπίζουν μέχρι και κατηγορίες ανθρωποκτονίας(!!) όπως τα «καλά» μέσα μαζικής εξημέρωσης μας ενημέρωσαν, λόγω και του γεγονότος ότι ένας εκ τον συμμετέχων από την «άλλη ομάδα» βρίσκεται(όπως πληροφορούμαστε και πάλι από τα μμε) στην εντατική του νοσοκομείου, όμως δεν θα μιλήσουμε για τα γεγονότα αυτό κάθε αυτό, δεν είναι αυτός ο λόγος που γράφω, που και να ήθελα να γράψω όντας μη γνώστης του τη έγινε, και τα μόνα που έμαθα είναι από ανακοινώσεις κλπ, δεν είναι αυτό το θέμα μας, αλλά η σύλληψης και ο διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης κάποιων πραγμάτων.
Όπως προ είπα συλλήψεις έχουν γίνει σε οπαδούς της Ομόνοιας, και οι κατηγορίες φτάνουν μέχρι και ανθρωποκτονία, αλλά τα μμε και το κράτος, πάλι κατάφεραν να αποκοιμίσουν την κοινωνία περνώντας αυτά που ήθελαν και μόνο, και πράττοντας ως συνήθως με υποκρισία για να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους. Όπως φάνηκε από τα βίντεο που βγήκαν στην δημοσιότητα, και ακόμη και από την ίδια την αστυνομική ανακοίνωση, οι οπαδοί της Ομόνοιας βρίσκονταν σε αυτό άμυνα, αφού πρώτοι επιτέθηκαν οι «άλλοι» από τον αυτοκινητόδρομο, με πέτρες, ξύλα και ότι άλλο βρήκαν, πρως τους Ομονοιάτες οι οποίοι διοργάνωναν ένα τουρνουά φούτσαλ, με κύριο του θέμα τον αντιφασιστικό αγώνα. Έτσι οι «κύριοι» με τα πορτοκαλιά , επιτίθωντας κατά την γνωστή τους φασιστική νοοτροπία εναντίων του οποιουδήποτε τους εναντιωθεί, παιδιά, γέροι, αθώοι κλπ, εισήλθαν στα γήπεδα όπου και ακολούθησε ότι ακολούθησε. Και όμως τα μμε κατάφεραν να περάσουν την φασιστική επίθεση που έγινε τον τελευταίο καιρό όχι μόνο στα γήπεδα και τα σχετικά, αλλά στους δρόμους, σε καφετέριες, και πολλά άλλα που αποσιωπηεί η «αριστερή» κυβέρνηση και τα μμε, και ρίχνει την ευθύνη της βίας γενικά στου οπαδούς, τους οποίους κυνηγά με εξοντωτικές ποινές, με μόνο στόχο την εκδίωξη τους από τα γήπεδα καθώς είναι το μόνο εμπόδιο τους στην μοντερνοποίηση του ποδοσφαίρου το οποίο ήδη άγγιξε «επικίνδυνα επίπεδα», αλλά καθώς ο οπαδός δεν συνάδει με το «τέλειο» αγγλικό μοντέλο της ηρεμίας, ησυχίας, και τρελών λεφτών από σπόνσορες, και την έλξη πολλών ξένων επενδυτών. Φανερό είναι από τις πρώτες αντιδράσεις της ΚΟΠ και της αστυνομίας, η προσπάθεια περισσότερης καταπίεσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του οπαδού, και απειλές για την υγεία του και εξοντωτικές ποινές. Ήδη εφαρμόζεται το ηλίθιο μέτρο της ταυτότητας, όπου πολύ απλά θα βασανίζει τον οπαδό που προσέρχεται στο γήπεδο με πολύ ωρη καθυστέρηση, αλλά πιο σημαντικό, η αστυνομία θα κατεβαίνει με τον ΕΑΟ(!!!!) για παιχνίδια, και αποφάσισε πως από στάση αμυντική που είχε(αλήθεια πότε υπήρξε αυτή η στάση με οπαδούς, κυρίως τους οπαδούς που δεν είναι εντεταγμένη στη δεξιά?), θα χρησιμοποιεί επιθετική πλέων, για «πάταξη της βίας» η βία της αστυνομίας γίνεται νόμιμη, και πάλι αθώοι θα την πληρώσουν από ένα διεφθαρμένο σύστημα, για τα συμφέροντα των μεγάλων και του κράτους. Αλήθεια ούτε να φανταστώ δεν θέλω πως θα αντιμετωπίζουν οι αστυνομικοί τους οπαδούς πλέον, αν μέχρι τώρα ήταν «αμυντικοί». Και να είστε σίγουροι, η προσπάθεια εξόντωσης των οπαδών θα συνεχίσει με ακόμη πιο σκληρά μέτρα, γι αυτό οι σύνδεσμοι είναι ώρα να ξυπνήσουν, και μερικοί από αυτούς να βάλουν κάποιες διαφορές στην πάντα. Συγχαρητήρια αξίζουν στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ, που είναι ο πρώτος σύνδεσμος που συγχρόνως με την κατάσταση που επικρατεί στο ποδόσφαιρο, με τους διαιτητές κλπ, και με την εφαρμογή του συστήματος με τη ταυτότητα, αποφάσισαν την αποχή. Πιστεύω και άλλοι θα ακολουθήσουν, και με άλλες τακτικές, ίσως και η αποχή να μην είναι και η καλύτερη λύση κατά την προσωπική μου άποψη, αλλά αυτό δεν παίζει καμία σημασία.
Τώρα ερχόμαστε και πάλι πίσω στις συλλήψεις και στην υποκρισία κράτους, μμε, κοινωνίας κλπ, όπου και πάλι οι οπαδοί στιγματίζονται χειρότερα και από εγκληματίες, και κυρίως οι οπαδοί προερχόμενοι από μια πιο «αριστερή» τάξη πραγμάτων, και αντίθετη στο σύνηθες «εθνικιστικό αίσθημα». Δεν είναι οι οπαδοί της Ομόνοιας που χαρακτηρίζονται αλήτες, ταραξίες κλπ μετά τα τελευταία γεγονότα? Δεν είναι τα μμε που ζητούν τους ενόχους πίσω από τα κελιά γιατί τόλμησαν άκουσον άκουσον να αμυνθούν απέναντι σε ακόμη μια φασιστική επίθεση? Το κρατικό κανάλι μιλώντας για τους οργανωμένους και συγκεκριμένα για την ΘΥΡΑ 9, λέει κανονίστηκε συνάντηση με τους οργανωμένους, και από κάτω γράφει τίτλο, συνάντηση με τους ταραξίες! Απο πότε οι οργανωμένοι είναι και αντίστοιχα οι ταραξίες? Αυτός μήπως όμως είναι ο σκοπός του κρατικού καναλιού της «αριστερής» κυβέρνησης, να αποπροσανατολίσει το λαο, και να στείλει τα μηνύματα που θέλει προς υπεράσπιση των συμφερόντων του? Φυσικά και έτσι είναι. Δεν είναι τα πρόσωπα τον οπαδών της ΑΕΛ, πριν κάποιο καιρό, που έκαναν τον γύρο των μμε, τηλεοράσεις εφημερίδες και ότι άλλο μέσο υπήρχε για μια απλή συμπλοκή με την αστυνομία και το άναμμα μιας φωτιάς? Γιατί όταν έγιναν τα γεγονότα στο τελευταίο παιχνίδι της περσινής σεζόν στο διακοπέν ντέρμπι με τα επακόλουθα επεισόδια, πάλι τα μμε επικεντρώθηκαν στης «συγκρούσεις» έξω από το γήπεδο, και μέσα οι γνωστοί φασίστες έριχναν αθώους από ύψος στα σκαλιά με το κεφάλι, στις τάφρους και πολλά άλλα? Γιατί σε αυτά τα συμβάντα και πάλι αυτές οι φασιστικές επιθέσεις, δεν ήταν το κύριο θέμα, αλλά θέμα ήταν η βία στους αγωνιστικούς χώρους? Γιατί όταν έχει να κάνει με οπαδούς συγκεκριμένων πολιτικών και κομματικών πεποιθήσεων η αντιμετώπιση αλλάζει?
Και συνεχίζω με την ανεκτικότητα του κράτους στις φασιστικές επιθέσεις και εκτός γηπέδων. Δεν είναι αυτό εδώ το κράτος και το δικαστήριο του που αθώωσε τους αστυνομικούς που χτυπούσαν χωρίς έλεος δυο ανυπεράσπιστους συμπολίτες μας χωρίς κανένα απολύτως λόγο? Αυτοί οι ανθρώποι αθωώθηκαν και σιγά σιγα το θέμα αποσιωπήθηκε από τα μμε. Αλήθεια, τα βίντεο είναι αποδεικτικά στοιχεία για όλους εκτός τους αστυνομικούς? Είναι η αστυνομικοί αλήθεια μια ανώτερη εξουσία εδώ, και κάνει ότι θέλει? Και μετά, πόσες επιθέσεις εναντίων τουρκοκυπρίων έχουν καταγραφεί μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων? Αλήθεια γιατί τα μμε γιατί δεν τα αναφέρουν, ενώ στα αυτιά μας φτάνουν ουκ ολίγες περιπτώσεις? Και ακόμα τις λίγες φορές που αναφέρουν, και κάνουν λόγο κυρίως για επιθέσεις σε αυτοκίνητα, κάποιες συγκεκριμένες ημέρες κυρίως, περνούν σχεδόν απαρατήρητα. Υπήρχαν ή δεν υπήρχαν μαρτυρίες για το ποιοι έκαναν τέτοιες πράξεις αλλά οι αστυνομικοί δεν δίνουν σημασία? Τελικά δεν θέλει κανείς την «επανένωση», και όλα τα σχέδια είναι για το θεαθήναι?
Και τέλος οι πρόσφατες επιθέσεις σε στέκια αντιφασιστών, σε στέκια ανθρώπων «διαφορετικών» για τους φασίστες που μισούν την διαφορετικότητα, επιθέσεις σε ανθρώπους που έδειχναν Αναρχικοί κλπ, το κράτος και τα μμε ή τα αποσιωπούσε τελείως, ή η προσέγγιση ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από το αντικειμενικό ρεπορτάζ και αναφορά τον γεγονότων, αλλά μια προσπάθεια να ριχτεί το φταίξιμο στους αντιφασίστες, στα παιδιά της περιοχής της φανερωμένης , γιατί όπως το έκανε φανερό πλέον εδώ και αρκετό καιρό, το κράτος αποφάσισε πως ο «εχθρός» του είμαστε εμείς ο αντιεξουσιαστικός-αντιφασιστικός χώρος, παρά ο φασιστικός, τον οποίο όχι μόνο αφήνει ελεύθερο, αλλά ακόμη και ενισχύει με τις ενέργειες του.
Αλήθεια αναρωτήθηκε κανείς γιατί αυτός ο μονόπλευρος πόλεμος, από ένα κατά τα άλλα όπως διαφημίζει αριστερό κράτος? Πρέπει να σταματήσει η ανοχή στη καταστολή του κράτους, και στην βοήθεια που δίνει απλόχερα στον φασίστικο χώρο να μας χτυπήσει, και όπως με τους «συντρόφους» που είχαν συλληφθεί πριν από λίγο καιρό για ηλίθιους λόγους από την φανερωμένη, έτσι η αστυνομία βρίσκει ακόμη μια ευκαιρία να βάλει πίσω από τα κάγκελα περισσότερους από αυτούς που τολμούν να διαφωνήσουν μαζί της, αλλά και με τα συμφέροντα κράτους και μεγάλων.
Απαιτούμαι την άμεση απελευθέρωση των συντρόφων αλλά το κυριότερο άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών, και επιτέλους το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στην αυτοάμυνα και στην ίση αντιμετώπιση. Το δικό σας δε θα περάσει ούτε στα γήπεδα, αλλά ούτε και στους δρόμους, καιρός είναι κάποιοι να ξυπνήσουν, να καταλάβουν επιτέλους ποιοι είναι αυτοί που τους κυνηγούν και πολλοί έρχονται από εκεί που νομίζουν φίλους, και να καθίσουν κάτω με τους πραγματικούς συντρόφους και αδέρφια, για αντιμετώπιση των γεγονότων.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
Όπως προ είπα συλλήψεις έχουν γίνει σε οπαδούς της Ομόνοιας, και οι κατηγορίες φτάνουν μέχρι και ανθρωποκτονία, αλλά τα μμε και το κράτος, πάλι κατάφεραν να αποκοιμίσουν την κοινωνία περνώντας αυτά που ήθελαν και μόνο, και πράττοντας ως συνήθως με υποκρισία για να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους. Όπως φάνηκε από τα βίντεο που βγήκαν στην δημοσιότητα, και ακόμη και από την ίδια την αστυνομική ανακοίνωση, οι οπαδοί της Ομόνοιας βρίσκονταν σε αυτό άμυνα, αφού πρώτοι επιτέθηκαν οι «άλλοι» από τον αυτοκινητόδρομο, με πέτρες, ξύλα και ότι άλλο βρήκαν, πρως τους Ομονοιάτες οι οποίοι διοργάνωναν ένα τουρνουά φούτσαλ, με κύριο του θέμα τον αντιφασιστικό αγώνα. Έτσι οι «κύριοι» με τα πορτοκαλιά , επιτίθωντας κατά την γνωστή τους φασιστική νοοτροπία εναντίων του οποιουδήποτε τους εναντιωθεί, παιδιά, γέροι, αθώοι κλπ, εισήλθαν στα γήπεδα όπου και ακολούθησε ότι ακολούθησε. Και όμως τα μμε κατάφεραν να περάσουν την φασιστική επίθεση που έγινε τον τελευταίο καιρό όχι μόνο στα γήπεδα και τα σχετικά, αλλά στους δρόμους, σε καφετέριες, και πολλά άλλα που αποσιωπηεί η «αριστερή» κυβέρνηση και τα μμε, και ρίχνει την ευθύνη της βίας γενικά στου οπαδούς, τους οποίους κυνηγά με εξοντωτικές ποινές, με μόνο στόχο την εκδίωξη τους από τα γήπεδα καθώς είναι το μόνο εμπόδιο τους στην μοντερνοποίηση του ποδοσφαίρου το οποίο ήδη άγγιξε «επικίνδυνα επίπεδα», αλλά καθώς ο οπαδός δεν συνάδει με το «τέλειο» αγγλικό μοντέλο της ηρεμίας, ησυχίας, και τρελών λεφτών από σπόνσορες, και την έλξη πολλών ξένων επενδυτών. Φανερό είναι από τις πρώτες αντιδράσεις της ΚΟΠ και της αστυνομίας, η προσπάθεια περισσότερης καταπίεσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του οπαδού, και απειλές για την υγεία του και εξοντωτικές ποινές. Ήδη εφαρμόζεται το ηλίθιο μέτρο της ταυτότητας, όπου πολύ απλά θα βασανίζει τον οπαδό που προσέρχεται στο γήπεδο με πολύ ωρη καθυστέρηση, αλλά πιο σημαντικό, η αστυνομία θα κατεβαίνει με τον ΕΑΟ(!!!!) για παιχνίδια, και αποφάσισε πως από στάση αμυντική που είχε(αλήθεια πότε υπήρξε αυτή η στάση με οπαδούς, κυρίως τους οπαδούς που δεν είναι εντεταγμένη στη δεξιά?), θα χρησιμοποιεί επιθετική πλέων, για «πάταξη της βίας» η βία της αστυνομίας γίνεται νόμιμη, και πάλι αθώοι θα την πληρώσουν από ένα διεφθαρμένο σύστημα, για τα συμφέροντα των μεγάλων και του κράτους. Αλήθεια ούτε να φανταστώ δεν θέλω πως θα αντιμετωπίζουν οι αστυνομικοί τους οπαδούς πλέον, αν μέχρι τώρα ήταν «αμυντικοί». Και να είστε σίγουροι, η προσπάθεια εξόντωσης των οπαδών θα συνεχίσει με ακόμη πιο σκληρά μέτρα, γι αυτό οι σύνδεσμοι είναι ώρα να ξυπνήσουν, και μερικοί από αυτούς να βάλουν κάποιες διαφορές στην πάντα. Συγχαρητήρια αξίζουν στο ΣΥ.Φ.ΑΕΛ, που είναι ο πρώτος σύνδεσμος που συγχρόνως με την κατάσταση που επικρατεί στο ποδόσφαιρο, με τους διαιτητές κλπ, και με την εφαρμογή του συστήματος με τη ταυτότητα, αποφάσισαν την αποχή. Πιστεύω και άλλοι θα ακολουθήσουν, και με άλλες τακτικές, ίσως και η αποχή να μην είναι και η καλύτερη λύση κατά την προσωπική μου άποψη, αλλά αυτό δεν παίζει καμία σημασία.
Τώρα ερχόμαστε και πάλι πίσω στις συλλήψεις και στην υποκρισία κράτους, μμε, κοινωνίας κλπ, όπου και πάλι οι οπαδοί στιγματίζονται χειρότερα και από εγκληματίες, και κυρίως οι οπαδοί προερχόμενοι από μια πιο «αριστερή» τάξη πραγμάτων, και αντίθετη στο σύνηθες «εθνικιστικό αίσθημα». Δεν είναι οι οπαδοί της Ομόνοιας που χαρακτηρίζονται αλήτες, ταραξίες κλπ μετά τα τελευταία γεγονότα? Δεν είναι τα μμε που ζητούν τους ενόχους πίσω από τα κελιά γιατί τόλμησαν άκουσον άκουσον να αμυνθούν απέναντι σε ακόμη μια φασιστική επίθεση? Το κρατικό κανάλι μιλώντας για τους οργανωμένους και συγκεκριμένα για την ΘΥΡΑ 9, λέει κανονίστηκε συνάντηση με τους οργανωμένους, και από κάτω γράφει τίτλο, συνάντηση με τους ταραξίες! Απο πότε οι οργανωμένοι είναι και αντίστοιχα οι ταραξίες? Αυτός μήπως όμως είναι ο σκοπός του κρατικού καναλιού της «αριστερής» κυβέρνησης, να αποπροσανατολίσει το λαο, και να στείλει τα μηνύματα που θέλει προς υπεράσπιση των συμφερόντων του? Φυσικά και έτσι είναι. Δεν είναι τα πρόσωπα τον οπαδών της ΑΕΛ, πριν κάποιο καιρό, που έκαναν τον γύρο των μμε, τηλεοράσεις εφημερίδες και ότι άλλο μέσο υπήρχε για μια απλή συμπλοκή με την αστυνομία και το άναμμα μιας φωτιάς? Γιατί όταν έγιναν τα γεγονότα στο τελευταίο παιχνίδι της περσινής σεζόν στο διακοπέν ντέρμπι με τα επακόλουθα επεισόδια, πάλι τα μμε επικεντρώθηκαν στης «συγκρούσεις» έξω από το γήπεδο, και μέσα οι γνωστοί φασίστες έριχναν αθώους από ύψος στα σκαλιά με το κεφάλι, στις τάφρους και πολλά άλλα? Γιατί σε αυτά τα συμβάντα και πάλι αυτές οι φασιστικές επιθέσεις, δεν ήταν το κύριο θέμα, αλλά θέμα ήταν η βία στους αγωνιστικούς χώρους? Γιατί όταν έχει να κάνει με οπαδούς συγκεκριμένων πολιτικών και κομματικών πεποιθήσεων η αντιμετώπιση αλλάζει?
Και συνεχίζω με την ανεκτικότητα του κράτους στις φασιστικές επιθέσεις και εκτός γηπέδων. Δεν είναι αυτό εδώ το κράτος και το δικαστήριο του που αθώωσε τους αστυνομικούς που χτυπούσαν χωρίς έλεος δυο ανυπεράσπιστους συμπολίτες μας χωρίς κανένα απολύτως λόγο? Αυτοί οι ανθρώποι αθωώθηκαν και σιγά σιγα το θέμα αποσιωπήθηκε από τα μμε. Αλήθεια, τα βίντεο είναι αποδεικτικά στοιχεία για όλους εκτός τους αστυνομικούς? Είναι η αστυνομικοί αλήθεια μια ανώτερη εξουσία εδώ, και κάνει ότι θέλει? Και μετά, πόσες επιθέσεις εναντίων τουρκοκυπρίων έχουν καταγραφεί μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων? Αλήθεια γιατί τα μμε γιατί δεν τα αναφέρουν, ενώ στα αυτιά μας φτάνουν ουκ ολίγες περιπτώσεις? Και ακόμα τις λίγες φορές που αναφέρουν, και κάνουν λόγο κυρίως για επιθέσεις σε αυτοκίνητα, κάποιες συγκεκριμένες ημέρες κυρίως, περνούν σχεδόν απαρατήρητα. Υπήρχαν ή δεν υπήρχαν μαρτυρίες για το ποιοι έκαναν τέτοιες πράξεις αλλά οι αστυνομικοί δεν δίνουν σημασία? Τελικά δεν θέλει κανείς την «επανένωση», και όλα τα σχέδια είναι για το θεαθήναι?
Και τέλος οι πρόσφατες επιθέσεις σε στέκια αντιφασιστών, σε στέκια ανθρώπων «διαφορετικών» για τους φασίστες που μισούν την διαφορετικότητα, επιθέσεις σε ανθρώπους που έδειχναν Αναρχικοί κλπ, το κράτος και τα μμε ή τα αποσιωπούσε τελείως, ή η προσέγγιση ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από το αντικειμενικό ρεπορτάζ και αναφορά τον γεγονότων, αλλά μια προσπάθεια να ριχτεί το φταίξιμο στους αντιφασίστες, στα παιδιά της περιοχής της φανερωμένης , γιατί όπως το έκανε φανερό πλέον εδώ και αρκετό καιρό, το κράτος αποφάσισε πως ο «εχθρός» του είμαστε εμείς ο αντιεξουσιαστικός-αντιφασιστικός χώρος, παρά ο φασιστικός, τον οποίο όχι μόνο αφήνει ελεύθερο, αλλά ακόμη και ενισχύει με τις ενέργειες του.
Αλήθεια αναρωτήθηκε κανείς γιατί αυτός ο μονόπλευρος πόλεμος, από ένα κατά τα άλλα όπως διαφημίζει αριστερό κράτος? Πρέπει να σταματήσει η ανοχή στη καταστολή του κράτους, και στην βοήθεια που δίνει απλόχερα στον φασίστικο χώρο να μας χτυπήσει, και όπως με τους «συντρόφους» που είχαν συλληφθεί πριν από λίγο καιρό για ηλίθιους λόγους από την φανερωμένη, έτσι η αστυνομία βρίσκει ακόμη μια ευκαιρία να βάλει πίσω από τα κάγκελα περισσότερους από αυτούς που τολμούν να διαφωνήσουν μαζί της, αλλά και με τα συμφέροντα κράτους και μεγάλων.
Απαιτούμαι την άμεση απελευθέρωση των συντρόφων αλλά το κυριότερο άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών, και επιτέλους το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στην αυτοάμυνα και στην ίση αντιμετώπιση. Το δικό σας δε θα περάσει ούτε στα γήπεδα, αλλά ούτε και στους δρόμους, καιρός είναι κάποιοι να ξυπνήσουν, να καταλάβουν επιτέλους ποιοι είναι αυτοί που τους κυνηγούν και πολλοί έρχονται από εκεί που νομίζουν φίλους, και να καθίσουν κάτω με τους πραγματικούς συντρόφους και αδέρφια, για αντιμετώπιση των γεγονότων.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ
ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ
Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009
Αυτο-Διαχειριση και η Ισπανικη Επανασταση 1936 - 37
"Για πρωτη φορα μετα τις πρωτες αποπειρες εγκαθιδρυσης του σοσιαλισμου στην Ρωσια, την Ουγγαρια και την Γερμανια μετα τον Πρωτο Παγκοσμιο Πολεμο, ο επαναστατικος αγωνας των Ισπανων εργατων επιδεικνυει εναν νεο μετασχηματισμο απο τις καπιταλιστικες στις συλλογικες μεθοδους παραγωγης, οι οποιες παρα την ατελη τους φυση εφαρμοστηκαν σε πραγματικα εντυπωσιακη κλιμακα." Karl Korsch - 1939.
Τριαντα εξι χρονια μετα τις πρωτες νικες της, η Ισπανικη Επανασταση παραμενει η σημαντικοτερη των διαφορων πρακτικων πειραματων αυτοδιαχειρισης που υλοποιηθηκαν στον αιωνα αυτο. Η εμπειρια των συμβουλιων των Ισπανων εργατων διαμορφωνει μια σημαντικη αφετηρια για το συγχρονο προλεταριατο, τοσο αναφορικα με τα επιτευγματα τους οσο και για τις αποτυχιες τους.
Η ευρεια διαδοση αυτης της ιστορικης διαστασης απο το προλεταριατο αρκει για να τεκμηριωσει τον θεμελιωδως ριζοσπαστικο χαρακτηρα τους. Καταπιεσμενο από τους αστους ιστορικους και απο τους λενινιστες εξισου, καθως και απο εκεινους τους αναρχικους που το λατρευουν ως μια απο τις "χρυσες τους στιγμες", το επαναστατικο κινημα της Ισπανιας συνεχιζει να αποτελει πηγη δυσαρεσκειας για την ιδεολογια. Οι δραστηριοτητες των "ανεξελεγκτων στοιχειων" του Ισπανικου προλεταριατου αποδειχτηκαν σκανδαλωδεις για ολες τις πλευρες. Η επανασταση καταπνιγηκε πολυ πριν την νικη των φασιστων που ηλθε με την συνδρομη Σταλινικων, φιλελευθερων και 'ελευθεριακων' γραφειοκρατων του ιδιου του αναρχικου κινηματος στο ονομα του οποιου εδρασαν τα ριζοσπαστικοτερα μελη της εργατικης ταξης. Ο Ισπανικος 'Εμφυλιος Πολεμος' ξεκινησε αμεσως μετα την ηττα της Επαναστασης.
* Η επανασταση στην Ισπανια αποτελει την τελευταια αντιπαραθεση του παραδοσιακου προλεταριακου κινηματος, και μερος της ιστοριας του αποτελουν ολες οι θετικες διαστασεις του κινηματος καθως και των αντεπαναστατικων δυναμεων και ιδεολογιων που του αντιταχθηκαν. Η αντιπαραθεση μεταξω του Λενινισμου και των συμβουλιων στην Ρωσια επαναληφθηκε στην Ισπανια σε σαφως μεγαλυτερη και σημαντικοτερη κλιμακα. Με την εκ νεου ανακαλυψη των συμβουλιακων μορφων στην πραξη τους, το Ισπανικο προλεταριατο αναδειχθηκε σε απογονο της Κροστανδης και των συμβουλιων της Γερμανιας και της Ιταλιας. Και με τα Ισπανικα συμβουλια επανεμφανιστηκε το επαναστατικο κινημα που ειχε ηττηθει απο την σοσιαλδημοκρατια και τον μπολσεβικισμο. Η Ισπανικη Επανασταση ηταν ενας διεθνης αγωνας, οχι μονο με την εννοια που της αποδιδετε απο το γεγονος πως ολοι οι μαχομενοι προηλθαν απο πολλες και διαφορες χωρες, αλλα και λογω του οτι η υπαρξη της σταθηκε αντιμετωπη με ολες της κυριαρχες δυναμεις του κοσμου. Συμφωνα με την παρατηρηση του Ιταλου αναρχικου, Berneri: "Σημερα πολεμαμε την φρουρα του Burgos, αλλα αυριο θα πρεπει να πολεμησουμε στην Μοσχα προκειμενου να υπερασπιστουμε την ελευθερια μας." Εντουτοις ο πολεμος εναντιον της ιεραρχιας εξελιχθηκε σε αγωνα εναντιον της ιδεολογιας γενικοτερα.
* Πριν τηνεπανασταση η CNT ειχε επιχειρησει να ενσωματωσει τα συμβουλια στα ορια του ιδεολογικου της σχηματος. Το κειμενο που προεκυψε απο την Γενικη Συνελευση της CNT στην Saragossa (Ιουνιος 1936) ουσιαστικα αφορουσε ενα συμβουλιακο προγραμμα το οποιο αναγνωριζε τα συμβουλια ως το βασικο οργανο της επαναστασης. Και ενω η CNT προωθουσε μια επαναστατικη θεωρια για τα εργατικα συμβουλια, η ιδια η CNT δεν ηταν μια συμβουλιακη οργανωση – η αρχη της αμεσης δημοκρατιας με την οποια θα λειτουργουσαν τα συμβουλια δεν αντανακλουσε την δομη της αναρχικης οργανωσης. Ενω και τα διδαγματα της αντεπαναστασης των Μπολσεβικων δεν χαθηκαν απο τους Ισπανους αναρχικους, η αρνηση τους στην 'επαναστατικη' εκπροσωπηση – ενα κομμα που θα διατηρει την εξουσια ενονοματι του προλεταριατου – ηταν κατ’ ουσια μια τυπικοτητα.
Το ζητημα της δημοκρατικης οργανωσης εμελλε να αναδειχθει σε τροχοπεδη για τον αναρχισμο. Αν και η σαφης εκκληση του σε κοινωνικη επανασταση – κατα την διαρκεια της οποιας το προλεταριατο θα αναλαμβανε την διαχειριση των μεσων παραγωγης χωρις την κρατικη διαμεσολαβηση – παραμενει μια απο τις αξιες του αναρχισμου, ο πρακτικος σκοπος της πραγματοποιησης μιας τετοιας επαναστασης δεν ηταν στο μετρο των δυνατοτητων της.
* Η προσπαθεια κατανοησης της Ισπανικης Επαναστασης δεν εγκειται απλα στο ζητημα αναδειξης των "ασυνειδων τασεων σε συνειδητες" αλλα στην ερμηνεια των ενεργειων ενος υψηλου επιπεδου συνειδητοποιησης του προλεταριατου, οι οποιες ωστοσο επικαλυπτονταν απο το πεπλο της ιδεολογιας, χωρις να ειναι σε θεση να την υπερβει. Η εμφανιση των συμβουλιων το 1936 ηταν συνεπεια 50 ετων επαναστατικης δραστηριοτητας, το μεγαλυτερο μερος της οποιας πραγματοποιηθηκε υπο την αιγιδα του Ισπανικου αναρχικου κινηματος.
Ομως η ιδια η επανασταση τονισε την τακτικη αποτυχια των αναρχικων.
Οι απαλλοτριωσεις του Ιουλη αποτελεσαν την απαντηση στην αποτυχημενη αποπειρα των φασιστων να προβουν σε πραξικοπημα και στην αναρχικη εξεγερση. Και η πιστη των αναρχικων στις αποκαλυπτικων διαστασεων δυναμεις της γενικης απεργιας αποδειχθηκε χιμαιρικη. Η CNT-FAI ειχε αποτυχει σε αρκετες εξεγερσεις ηδη στο να διευρυνει τους πυρηνες της επαναστασης περα απο τα τοπικα ορια μερικων πολεων ή ευρυτερων περιοχων. Ως το 1936 η αναρχο-συνδικαλιστικη ιδεολογια ειχε αποδειχθει ξεπερασμενη πια. Η αναπτυξη των εργατικων συμβουλιων κατα την διαρκεια της εξεγερσης του 1933 στην Aragon καθως και στην ανταρσια των εργατων ορυχειων στην Asturias αντανακλουσαν την πρακτικη προοδο ενος προγραμματος που εχτιζε την επαναστατικη κοινωνια με βαση τα συνδικατα. Οι επαναστατικες επιτροπες της Aragon και στην Asturias, οι οποιες ειχαν αυτοδιαμορφωθει ως κοινωνικες και επαναστατικες δυναμεις σε συνδυασμο με τις στρατιωτικες δυνατοτητες τους, θα επαναεμφανιζονταν σε ολη την επικρατεια της Ρεπουμπλικανικης Ισπανιας τον Ιουλιο του 1936 και η ιδια τους η υπαρξη απειλουσε την ηγεσια της CNT-FAI, οσο και εκεινη της Ρεπουμπλικανικης κυβερνησης. Απο την συλληψη του ηδη, το Αναρχικο κινημα στην Ισπανια ειχε διατηρησει μια ατυπη ιεραρχικη δομη, η οποια εδινε σαρκα και οστα στον δυαδικο διαχωρισμο του πολιτικου απο τον οικονομικο τομεα. Και ενω το αναρχικο συνδικατο της CNT θα οργανωνε την εργατικη ταξη προετοιμαζοντας την για την επερχομενη κοινωνικη επανασταση, η προσφατα ιδρυθεισα FAI αποτελεσε μια "ενσυνειδη μειοψηφια" μαχητικων αναρχικων.
Η CNT-FAI ειχε δημιουργηθει πια με βαση μια ελιτιστικη οργανωτικη αντιληψη, ομοια σε μεγαλο βαθμο με την Συμμαχια για την Κοινωνικη Δημοκρατια του Μπακουνιν, την οποια είχε ορισει ως αποτελουμενη απο "συνομοσπονδιες εργατων που διαμορφωνουν ελευθερες συμφωνιες μεταξυ τους, και ενα μικρο μυστικο επαναστατικο σωμα που τις διαπερνουσε ελεγχοντας τις."
Η σε συνθηκες παρανομιας FAI θεωρησε πως αποτελει τον "κινητηρα που παραγει την ποσοτητα εκεινης της θαυμασιας ενεργειας που κινει τα συνδικατα στην κατευθυνση που ανταποκρινεται καλυτερα στις επιθυμιες της Ανθρωποτητας για ανανεωση και χειραφετηση."
Πρακτικα, η εν λογω οργανωση ενεργουσε ως ενα ημι-Λενιστικο πρωτοποριακο κομμα ενω οι υπολανθανουσες ιεραρχικες διαβαθμισεις της CNT-FAI συνολικα θα αναδεικνυονταν σε κοινωνικη πραγματικοτητα μετα τον Ιουλη του 1936. Η τεραστια επαναστατικη δραστηριοτητα των αναρχικων μαζων θα αντιστρεφονταν σε εναν αγωνα οπου η επισημη CNT-FAI θα συμπαρατασσονταν με το αστικο Ρεπουμπλικανικο κρατος και τον νεοτευκτο συμμαχο του, το Κομμουνιστικο κομμα. Οσα επιτευχθηκαν απο τα εργοστασιακα συμβουλια, τις αγροτικες κολλεκτιβες και τις εργατικες πολιτοφυλακες την χρονια του 1936-7 πραγματοποιηθηκαν παρα τις πολιτικες επιλογες και ενεργειες της επισημης αναρχικης οργανωσης. Και παρ’ ολα τα εμποδια που εμφανιστηκαν στο διαβα του, το κινημα για την αυτο-διαχειριση, οπως εκφραστηκε κατα την διαρκεια της Ισπανικης Επαναστασης προσφερει το διαυγεστερο ιστορικο παραδειγμα εφαρμογης του αυθεντικου σοσιαλισμου.
II
"Η συνειδητοποιηση πως προκειται να προκαλεσουν την ανατιναξη της ιστορικης συνεχειας ειναι χαρακτηριστικο των επαναστατικων ταξεων κατα την διαρκεια των ενεργειων τους" (Benjamin)
Η ιστορικη εκρηξη της Ισπανικης Επαναστασης δεν μπορει ναεξηγηθει με το βολικο σχημα του 'Εμφυλιου Πολεμου', καθως αυτη αντανακλουσε την αναπτυξη μιας οξειας ταξικης αντιπαραθεσης στην οποια το Ισπανικο προλεταριατο συμμετειχε τοσο για τον εαυτο της οσο και για να εναντιωθει στον Franco. Η φασιστικη λαιλαπα απαντηθηκε, οχι απο την ανικανη Ρεπουμπλικανικη κυβερνηση, αλλα απο την λαικη εξεγερση, η οποια συμπεριλαμβανε ανδρες, γυναικες και νεους, και καταφερε να καταστρεψει, σε λιγοτερο απο εναν μηνα, ολοκληρο το πλεγμα σχεσεων της Ισπανικης κοινωνιας. Το ενοπλο προλεταριατο κατορθωσε την defacto καταργηση της Εκκλησιας και του Κρατους ενω αντικατεστησε τις καπιταλιστικες μεθοδους παραγωγης με δικης του επινοησης οικονομικες και κοινωνικες μορφες αυτοδιαθεσης.
Στα χρονια που ακολουθησαν τα συμβουλια που δημιουργηθηκαν απο την εργατικη ταξη αναδειχθηκαν στην τριτη δυναμη που εναντιωθηκε τοσο στους φασιστες, οσο και στις προσπαθειες της Ρεπουμπλικανικης κυβερνησης να επανεγκαταστησει την εξουσια της. Η επιτυχια των εργατικων και αγροτικων πολιτοφυλακων δεν μπορει να μετρηθει με απλουστευτικους στρατιωτικους ορους. Ενω απωθουσαν την φασιστικη προελαση, οι πολιτοφυλακες αυτες εφαρμοσαν ενα επαναστατικο προγραμμα απαλλοτριωσεων και κολλεκτιβοποιησεων.
Το σύνθημά τους ηταν "πολεμος και επανασταση ταυτοχρονα" και αποτελεσε την βαση για τις ενεργειες των πολιτοφυλακων. Και οπου αυτο ηταν εφικτο σε ολη την Ρεπουμπλικανικη επικρατεια, οι αγροτες κολλεκτιβοποιησαν την γη τους δημιουργωντας την επαναστατικη εκεινη δυναμη που θα οργανωνε και θα υπερασπιζονταν την επανασταση: "φερουμε εναν νεο κοσμο στις καρδιες μας πια, εναν κοσμο που αναπτυσσεται αυτην ακριβως την στιγμη." (Durruti)
* Η περιοδος των επαναστατικων καταληψεων που ξεκινησε τον Ιουλη απεδειξε την βιωσιμοτητα των συμβουλιακων μορφων. Τα Ισπανικα συμβουλια (αντιθετα προς εκεινα που ειχαν δημιουργηθει στην Ρωσια, την Γερμανια και την Ιταλια) καταφεραν να θεσουν το ζητημα της αυτοδιαχειρισης πρακτικα, υπερβαινοντας την αναγκαιοτητα του εξοπλισμου των εργατων προς οφελος της οργανωσης της παραγωγης. Στις βιομηχανοποιημενες περιοχες της Καταλωνιας, ενα απο τα ισχυροτερα αναρχικα προπυργια, το προλεταριατο αποδειχτηκε ικανο να διαχειριστει και να βελτιωσει την συγχρονη αστικη οικονομια, αυξανοντας την παραγωγικοτητα ενω διατηρουσε παραλληλα και ολες τις αναγκαιες υπηρεσιες για τον γενικο πληθυσμο – η επαναστατημενη Βαρκελωνη αποτελει αδιαψευστο μαρτυρα της επιτυχιας της αυτο-διαχειρισης στην Ισπανια. Παρομοια αποτελεσματα επιτευχθηκαν και στις αγροτικες περιοχες της Aragon και της Valencia, οπου οι συγχρονες αγροτικες τεχνικες εισηχθησαν στην διαδικασια της κολλεκτιβοποιησης. Ωστοσο η ριζοσπαστικοτερη διασταση του κινηματος δεν ηταν ο απλουστευτικος εξορθολογισμος της Ισπανικης οικονομιας, αλλα η προσπαθεια πρακτικης συνειδητοποιησης της κριτικης στην πολιτικη οικονομια. Απο την πρωτη στιγμη των καταληψεων το Ισπανικο προλεταριατο διακυρηξε τον ελευθεριακο κομμουνισμο (communismo libertario), στον οποιο τα χρηματα και η εργασια για την παραγωγη καταναλωτικων προιοντων καταργηθηκαν.
Παρα τις πανθομολογουμενες πρωτογονες οικονομικες συνθηκες, τα Ισπανικα συμβουλια ηρθαν σε θεση να επινοησουν ενα συστημα διανομης και ανταλλαγης το οποιο αντανακλουσε την ποιοτικη καταργηση των σχεσεων καπιταλιστικης παραγωγης.
Το διλημμα που αφορουσε τα 'οικονομικα' ή τα 'ηθικα' κινητρα, ενα προβλημα μονο για τις γραφειοκρατικες ταξεις των ψευτο-σοσιαλιστικων χωρων, δεν απασχολησε καθολου την επαναστατημενη Ισπανια. Η ριζοσπαστικη μεταφραση του αξιωματος "απο καθε εναν συμφωνα με τις δυνατοτητες του/της, για καθε εναν συμφωνα με τις αναγκες της/του" αποτελεσε στην πραγματικοτητα ενα αρκετο ισχυρο κινητρο για το προλεταριατο στην αντιμετωπιση και κυριολεκτικα την υπερκαλυψη των απαιτησεων που επεβαλλε ο πολεμος.
* Η αυθορμητη δυνατοτητα αυτο-οργανωσης που επεδειξε το προλεταριατο της Ισπανιας κατα την διαρκεια της επαναστατικης περιοδου, αποκαλυψε, μια και καλη, τις Λενινιστικες πλανες αναφορικα με την αναγκαιοτητα υπαρξης καποιας "ορθης ηγεσιας".
Η αναλήψη της αμεσης διαχειρισης και προστασιας των μεσων παραγωγης συνοδευτηκε απο την παραλληλη δημιουργια μιας αμεσης δημοκρατιας του προλεταριατου με την οποια τα βασικα οργανα ληψης αποφασεων ηταν τα συμβουλια – "επαναστατικες επιτροπες δημιουργημενες απο τους ανθρωπους προκειμενου να πραγματοποιησουν την επανασταση" (CNT, 20 Δεκεμβριου 1936).
Και παρα τις οποιες διαφορες στα χαρακτηριστικα τους, τα συμβουλια και οι κολλεκτιβες, ουσιαστικα λειτουργουσαν στην ιδια κοινη βαση: εκλογη εκπροσωπων με σκοπο την διευθετηση συγκεκριμενων υποχρεωσεων καιτου συντονισμου των παραγωγικων διαδικασιων – οι εκπροσωποι αυτοι ειχαν περιορισμενες δικαιοδοσιες και υποκεινταν παντα σε αμεση ανακληση απο τις γενικες συνελευσεις των εργατων και/ή των αγροτων, στις οποιες λαμβανονταν και ολες οι σημαντικες αποφασεις.
Περα απο την εγκαθιδρυση αυτης της εσωτερικης δημοκρατιας ομως, τα συμβουλια επιδιωξαν και την επεκταση της δικαιοδοσιας τους στον συντονισμο κοινων δραστηριοτητων. Η ενοτητα που δημιουργηθηκε μεταξυ των εργοστασιακων και των αγροτικων κολλεκτιβων φανερωθηκε οχι μονο στις πολιτοφυλακες οπου εργατες και αγροτες πολεμησαν ο ενας διπλα στον αλλον, αλλα και στην ιδια την ομοσπονδιοποιηση των κινηματων και την μεταξυ τους ανταλλαγη εκπροσωπων. Και ενω οι αστοι κοινωνιολογοι και ιστορικοι εχουν επιχειρησει να σκιαγραφησουν τους αναρχικους αγροτες ως ενα 'πρωτογονο θρησκευτικο κινημα', αρκει να εξετασει κανεις το Προγραμμα της Ομοσπονδιας των Κολλεκτιβων της Aragon ωστε να αντιληφθει την εξελιγμενη συνειδητοποιηση του επαρχιακου προλεταριατου:
"Προτεινουμε την καταργηση των τοπικων συνορων των ιδιοκτησιων που καλλιεργουμε...ενω οι ανεργες ομαδες εργασιες θα αξιοποιηθουν στην ενισχυση των κολλεκτιβων που στερουνται αρκετων χεριων."
Ομως το Ισπανικο κινημα για την αυτο-διαχειριση δεν ηταν μονο μια απαιτηση για μια απλουστερη μορφη τοπικης αυτονομιας - η συμβουλιακη ομοσπονδιοποιηση σχεδιαστηκε ετσι ωστε να παραγκωνισει ολοκληρωτικα την παραδοσιακη μορφη εξουσιας στο συνολο της.
* Η μορφη εμφανισης των συμβουλιων ηταν αμεσα συνδεδεμενη με την οργανωση των εργατικων πολιτοφυλακων, εκει οπου οι αρχες της αμεσοδημοκρατιας αναπτυχθηκαν αρχικα. Τον Ιουλη, οι ενοπλες φαλαγγες του Ισπανικου προλεταριατου, ηταν, κυριολεκτικα, η ιδια η Επανασταση. Και η λειτουργικη τους σημασια τους ηταν εξισουκοινωνικη, οσο και στρατιωτικη.
Η εκκαθαριση των αστικων στοιχειων απο τις πολιτοφυλακες δεν εφαρμοστηκε με σκοπο την 'προασπιση της Δημοκρατιας' αλλα ως ενα αρχικο βημα για τον ριζικο μετασχηματισμο της Ισπανικης κοινωνιας. Αλλωστε οι πολιτοφυλακες δεν σκοπευαν ποτε να αποτελεσουν μερος καποιου τακτικου στρατου. Η δομη τους καθ’ εαυτη αντιπροσωπευε την ριζικη απομακρυνση απο τις παραδοσιακες μορφες διεξαγωγης του πολεμου, απλα και μονο λογω της οργανωσης της σε επαναστατικα δημοκρατικες αρχες. Παρομοια με τις εξεγερμενες στρατιες των επαναστασεων στην Ρωσια και την Γερμανια, οι Ισπανικες πολιτοφυλακες εκπροσωπουσαν τον στρατιωτικο βραχιωνα των συμβουλιων.
Τα συμβουλια των στρατιωτων, αναλογα με τις εργοστασιακες συνελευσεις και τις κολλεκτιβες, εξελεξαν ανακλητους, δικαιοδοτημενους απο αυτα εκπροσωπους. Ενω ο αντι-ιεραρχικος χαρακτηρας των εν λογω πολιτοφυλακων αποδεικνυεται απο το γεγονος πως δεν υπηρχαν βαθμολογικες και μισθολογικες διαφορες. Η ιστορια των Ισπανικων πολιτοφυλακων παραμενει τρανο παραδειγμα ενοπλης προλεταριακης ακεραιοτητας: οι επαναστατημενες φαλαγγες αντιταχθηκαν σε καθε προσπαθεια 'στρατικοποιησης' που σκοπευε στην μετατροπη τους σε τακτικο στρατο, μεχρι τελους. Αφοβα, το συνθημα τους ηταν: "πολιτοφυλακες, ναι! στρατιωτες, ποτε!"
III "Οφειλουμε να φερουμε εις περας την ολικη επανασταση. Οι απαλλοτριωσεις οφειλουν επισης να ειναι συνολικες. Δεν ειναι καιρος για υπνο αυτος, αλλα για δημιουργια...Αν ο Ισπανος εργατης δεν κατακτησει την ελευθερια του, το κρατος θα διατηρησει και θα ανοικοδομησει την εξουσια της κυβερνησης του, καταστρεφοντας, σιγα σιγα, τις κατακτησεις που επιτευχθηκαν μετα απο τοσες χιλιαδες ηρωικες πραξεις." -Solidaridad Obrera, 26 Αυγουστου, 1936
* Παρα την ραγδαια προελαση των εργατικων πολιτοφυλακων στην Ρεπουμπλικανικη Ισπανια ωστοσο, η κοινωνικη επανασταση που ξεκινησε τον Ιουλιο απετυχε στην προσπαθεια της να εγκαθιδρυσει την απολυτη δικαιοδοσια των συμβουλιακων μορφων οργανωσης . Και ενω η Ρεπουμπλικανικη κυβερνηση ειχε αποδυναμωθει σημαντικα, δεν, παραιτηθηκε προς οφελος του προλεταριατου προφανως. Μετα τον Ιουλη, και μεταξυ των δυναμεων της νεας επαναστατικης ταξης και των υπολειμματων της αστικης Δημοκρατιας δυο ηταν οι σημαντικοτερες δυναμεις στην 'Αντι-Φασιστικη' Ισπανια.
Τα συμβουλια του Ιουλη κατεστησαν την κυβερνηση κυριολεκτικα ασχετη, υπερβαινοντας παραλληλα πρακτικα και την συνδικαλιστικη δομη της CNT~FAI, ηττηθηκαν ωστοσο στην αποτυχια τους να αναγνωρισουν την αναγκαιοτητα της εδραιωσης της δυναμης τους - εδραιωση που θα σημαινε αναποφευκτα την εγκαταλειψη ολων των παραδοσιακων οργανωσεων. Αν και το συνθημα ΕΠΑ/UHP (ενωθειτε αδελφια προλεταριοι!) στην Asturias, επανεμφανιστηκε τον Ιουλη ενωνοντας διαφορες τασεις του προλεταριατου γυρω απο ενα κοινο προγραμμα επαναστατικης δραστηριοτητας, οι ιδεολογικες διαφοροποιησεις εκδηλωθηκαν ξανα συντομα αποτρεποντας την ενοτητα με διαρκεια. Και ενω το προλεταριατο διχαστηκε σε κομματικες γραμμες, οι αναρχικοι της πρωτης γραμμης και το POUM (ενα μικρο Μαρξιστικο κομμα) απεμειναν μονοι στην υπερασπιση της Επαναστασης.
Παρ’ ολα αυτα, το επαναστατημενο προλεταριατο αποτελουσε ακομη την πλειοψηφια - αν και δυστυχως δεν αξιοποιησε την θεση του αυτη. Η λανθασμενη εναποθεση της εμπιστοσυνης του στην CNT~FAI οδηγησε σε μια κατασταση οπου οι αναρχικες μαζες βρεθηκαν να συναινουν στην σταδιακη καταργηση της ιδιας τους της δυναμης. Η CNT-FAI επιδιωξε να πεισει το προλεταριατο πως η καταργηση των συμβουλιων και των πολιτοφυλακων ηταν μια αναγκαιοτητα που επεβαλλαν οι επιτακτικες αναγκες του Εμφυλιου Πολεμου επικαλουμενη τα Σταλινικα συνθηματα για "Ενοτητα" και "Πειθαρχια".
* Και ενω το αναρχικο προλεταριατο ανελαβε την ανοικοδομηση της κοινωνιας συμφωνα με τις αρχες της αυτο-διαχειρισης, η επισημη CNT-FAI προετοιμαζονταν ωστε να πραγματοποιησει τον συμβιβασμο της. Η πολιτικη συνεργασιας των αναρχο-γραφειοκρατων εγινε πλεον σαφης οταν παραμερισαν την αντικρατικη τους ιδεολογια προκειμενου να συμμετασχουν στην κυβερνηση. Πεφτοντας ετσι στην παγιδα των Σταλινικων, οι οποιοι οργανωναν με ταχυτητα την Ρεπουμπλικανικη μικροαστικη ταξη σε αντεπαναστατικο κινημα, οι υπουργοι της CNT συναινεσαν στην κυβερνητικη επιθεση εναντιον των συμβουλιων. Η κυβερνηση ευνοησε την δημιουργια δημοτικων συμβουλιων, φροντιζοντας ωστε η UGT (ΓΣΕΕ Ισπανιας) και το Κομμουνιστικο κομμα να εκπροσωπουνται υπεραναλογικα, σε με προσπαθεια αντικαταστασης των προλεταριακων συμβουλιων.
Επιπροσθετα, η ηγεσια της CNT συνεβαλλε στην συνταξη της Εντολης Κολλεκτιβοποιησεων της 24ης Οκτωβριου 1936, με την οποια θα περιοριζονταν η ισχυς των εργατικων συμβουλιων, ενω προς αντικατασταση της αυτο-διαχειρισης προτειναν την δημιουργια μιας μορφης 'εργατικου ελεγχου' με την οποια οι εργατικες επιτροπες υποβιβαζονταν σε εναν σαφως συμβουλευτικο και μονο ρολο.
* Η αποτυχια της Ισπανικης Επαναστασης εγκειται στην αδυναμια της να διευρυνθει σε βαθμο τετοιο ωστε τα συμβουλια και οι πολιτοφυλακες να αναλαβουν τον συνολικο ελεγχο του επαναστατικου κινηματος, και, κατα συνεπεια, τον ελεγχο ολοκληρης της Ρεπουμπλικανικης Ισπανιας. Αν και εντυπωσιακα επιτυχημενα στην οργανωση των στρατιωτικων και οικονομικων ζητηματων, τα Ισπανικα συμβουλια απετυχαν, να προσφερουν θετικη και θεωρητικη εκφραση στην ιδια τους την υπαρξη. Ανικανα να αυτοκαθοριστουν σε σχεση με την CNT-FAI, τελικα υπερκεραστηκαν παντου. Καθε προσπαθεια δρασης εναντια στους εχθρους της Επαναστασης που βρισκονταν στο Ρεπουμπλικανικο στρατοπεδο αποτραπηκε.
Οι Σταλινικοι και οι φιλελευθεροι καταφεραν να ανοικοδομησουν τον κυβερνητικο μηχανισμο χωρις καμια απολυτως αντισταση. Ενω τα διαδοχικα Ρεπουμπλικανικα υπουργεια υπονομευσαν τις προσπαθειες αυτοδιαχειρισης, στερωντας την πιστωση απο τα εργοστασια κτλ, χωρις καμια σοβαρη αντιδραση – οι πολιτοφυλακες των αναρχικων, που ειχαν εμποδιστει στο να εξοπλιστουν, δεν αφοπλισαν εκεινους που προετοιμαζαν τον αφανισμο τους. Η καταστροφη της Ισπανικης Επαναστασης δεν, σαφως, επηλθε χωρις καμια αντισταση, αλλα η αναγνωριση της προδοσιας δεν ηρθε για το προλεταριατο παρα μετα τις αρχικες κινησεις εναντια στα συμβουλια και τις πολιτοφυλακες.
Ο Herneriηταν ενας απο τους πρωτους που εθεσαν ανοικτα το κρισιμο ερωτημα που ταλανιζε την επανασταση σε μια ανοικτη επιστολη προς τον αναρχικο πολιτικο Montseny γραφοντας: "Tο διλημμα, πολεμος ή επανασταση, δεν εχει πλεον καμια σημασια. Το μοναδικο διλημμα ειναι το εξης: ειτε νικη επι του Franco μεσω του επαναστατικου πολεμου ή ηττα. Το προβλημα για εσας και αλλους συντροφους ειναι η επιλογη μεταξυ των Βερσαλλιων του Thiers (γαλλος πρωθυπουργος, υπευθυνος για την καταστολη της Παρισινης κομμουνας του 1871) και της Κομμουνας του Παρισιου, πριν την επιτευξη της ιερης συμμαχιας του Thiers με τον Bismarck."
Δυστυχως, οι δυναμεις των Ισπανων Thiers ειχαν ομως ηδη περασει στην δραση, και οι αριστερες αναρχικες μαζες που συνεργαστηκαν με μαχητες του POUM, δεν καταφεραν να αντισταθουν ιδιαιτερα παρα μονο στις αρχες του 1937. Η αριστερη-αναρχικη ομαδα, οι Φιλοι του Durruti, διεξηγαγε μια ευρεια εκστρατεια αφυπνισης μεταξυ των εργατικων πολιτοφυλακων για την υπερασπιση της Επαναστασηας, αλλα μεχρι τοτε η πρωτοβουλια ειχε περασει απο το προλεταριατο στις δυναμεις των εχθρων του πια.
* Η εκστρατεια των αστικων Ρεπουμπλικανικων δυναμεων (η κυβερνηση, το Κομμουνιστικο και το Σοσιαλιστικο κομμα) εναντια στα εργατικα συμβουλια εξελιχθηκε σε ανοικτη τρομοκρατια τον Μαιο του 1937, οταν οι Σταλινικοι και οι Καταλανοι εθνικιστες εισεβαλλαν στο αυτοδιαχειριζομενο Τηλεφωνικο Κεντρο της Βαρκελωνης. Συνεπεια αυτης της ενεργειας ηταν ο αμεσος ξεσηκωμος της εργατικης ταξης της πολης προκειμενου να υπερασπιστει την Επανασταση. Στηθηκαν οδοφραγματα, η αστυνομια αφοπλιστηκε και οι ενοπλοι εργατες ανελαβαν τον ελεγχο της πολης. Η αντεπανασταση θα μπορουσε να ειχε αποτραπει σε εκεινη την χρονικη στιγμη, τουλαχιστον στην Καταλωνια. Οι αναρχικες πολιτοφυλακες στο μετωπο της Αragonπροετοιμαστηκαν για προελαση στην Βαρκελωνη – και η νικη μονο βεβαιη δεν ηταν για την κυβερνηση και τους Σταλινικους.
Οι εργατες της Βαρκελωνης ωστοσο, παρεμειναν σε αποκλειστικα αμυντικες θεσεις δισταζοντας να επεκταθουν περαν των δικων τους περιοχων. Η αδρανεια αυτη ωφελησε εκεινους που επιχειρησαν να ειρηνοποιησουν την κατασταση, και, οπως και στο παρελθον, η κεντρικη ηγεσια της CNT~FAI παρειχε απλοχερα της 'συμφιλιωτικες' της υπηρεσιες – απο την αρχη της εξεγερσης, οι εν λογω διαχειριστες παρετρυναν τους εργατες να αποσυναρμολογησουν τα οδοφραγματα τους και να επιστρεψουν στις εργασιες τους.
Στο ειρηνευτικο σχεδιο της CNT αντιταχθηκαν οι Φιλοι του Durruti καθως και αλλοι που επιζητουσαν την αμυνα των συμβουλιων και μια νικηφορα καταληξη στις συγκρουσεις. Παρα την αντισταση των Φιλων ομως, η CNT συνεχισε τις προσπαθειες της να 'μεσολαβησει' στην αντιπαραθεση και εμποδισε την εισοδο των αναρχικων πολιτοφυλακων στην πολη.
Απομονωμενοι απο καθε εξωτερικη υποστηριξη λοιπον, οι εξεγερμενοι της Βαρκελωνης περικυκλωθηκαν ευκολα. Και ολα αυτα ενω η CNT καλουσε σε 'επιστροφη στην ομαλοτητα,' και οι πρακτορες των Σταλινικων αρχιζαν την εφαρμογη των συστηματικων πια μεθοδων καταστολης, με την επιλεκτικη δολοφονια ομαδων των πλεον ριζοσπαστικων ατομων και του αφοπλισμου των εργατων, επιβαλλοντας κατα αυτον τον τροπο την 'ενοτητα'.
Τους μηνες που ακολουθησαν τον Μαιο, οι τακτικες αυτες εφαρμοστηκαν σε ολοκληρη την Ρεπουμπλικανικη Ισπανια: τα στρατευματα του Lister αφανισαν τις αγροτικες κολλεκτιβες, οι πολιτοφυλακες διαλυθηκαν, το POUM κατεσταλλει βιαια, και η CNT, αναλωσιμη πλεον, αποβληθηκε απο τον κυβερνητικο σχηματισμο. Τα συμβουλια ηττηθηκαν σε εναν μολις χρονο μετα την δημιουργια τους και οι "χιλιαδες ηρωικες πραξεις" του Ισπανικου προλεταριατου αποδειχτηκαν ανεπαρκεις για την αποτροπη της αντεπαναστατικης νικης.
IV
Ομως αυτο που ηταν τοσο δυσκολο να επιτευχθει στην Ισπανια του 1936, αποτελει σημερα τον ελαχιστο κοινο παρανομαστη για οποιαδηποτε προλεταριακη επανασταση. Η εμπειρια απο τα Ισπανικα εργατικα συμβουλια προσφερει ενα παραδειγμα της αρχης μονο των συμβουλιακων δυνατοτητων.
Οι τεχνολογικες υποδομες της συχρονης καπιταλιστικης κοινωνιας θα ενισχυσουν το προλεταριατο στην εντος ολιγων ημερων επιτευξη οσων οι Ισπανοι επαναστατες δεν κατορθωσαν να ολοκληρωσουν- την αυτο-διαχειριση των μεσων παραγωγης. Η προοπτικη του ριζικου μετασχηματισμου της κοινωνιας ειναι σημερα πολυ πιθανοτερη μιας και το 'οικονομικο ζητημα' μπορει και πρεπει να καταστει δευτερευον.
Σε αντιθεση με την Ισπανια οπου η "πληρης απασχοληση" αποτελουσε εναν απο τους επαναστατικους στοχους, η επιτυχια των οποιων μελλοντικων συμβουλιων θα κριθει απο τις συγκεκριμενες προσπαθειες τους να περιορισουν την εργασια οσο το δυνατον περισσοτερο. Ενω λογω των ακραιων συνθηκων κρισιμοτητας που την προκαλεσαν, η Ισπανικη Επανασταση δεν ηταν ποτε μια γιορτη, ουτε καν στον βαθμο που υπηρξε η Κομμουνα. Η ικανοποιηση που στερηθηκαν οι Ισπανοι προλεταριοι αναμενει τους σημερινους επαναστατες ομως.
* Περα απο τις οικονομικες και τεχνικες εξελιξεις που διαφοροποιουν το συχρονο προλεταριατο από την παραδοση των Ισπανικων συμβουλιων, μια ουσιωδης συνδεση παραμενει –πολλα απο τα προβληματα που προεκυψαν το 1936 θα συνεχισουν να απασχολουν καθε επαναστατικο κινημα. Παρα την ηττα της, η Ισπανικη Επανασταση αναδεικνυει τον ρολο που επαιξαν οι εχθροι της, εχθροι που βρεθηκαν μεταξυ των προλεταριων διαχειριστων και δεν ειναι τοσο ευκολα αναγνωρισιμοι οσο οι γελοιοι των διαφορων Λενινιστικων κομματικων καταβολων.
Συμφωνα με το Ισπανικο παραδειγμα, η δυναμη των συμβουλιων δεν υποκυπτει παντα σε καποιο εξωτερικο 'κακο', οπως πολυ ανετα θα μπορουσαν να ειναι ο Noske (γερμανος πολιτικος, υπευθυνος για την καταστολη της Σπαρτακικης εξεγερσης στην Γερμανια τον Ιανουαριο του ’19) και ο Trotskyαυτου του κοσμου. Τα συμβουλια μπορουν ανετα να χασουν απο μονα τους οταν αποτυγχανουν να εφαρμοσουν την προγραμματικη τους παντου.
Το συγχρονο προλεταριατο θα καταφερει να αποφυγει την τυχη της επαναστατημενης Κροστανδης και της Βαρκελωνης μονο με την συνειδητοποιηση της τεραστιας αποστολης που την αναμενει. Οι παραδειγματικες ενεργειες των Ισπανικων συμβουλιων και των πολιτοφυλακων δεν θα μπορουσαν ωστοσο να αντισταθμισουν την αποτυχια του Ισπανικου προλεταριατου να αντιληφθει τα εμποδια που παρεμεναν στον δρομο του. Κατα συνεπεια, η ριζοσπαστικη ιστορια του μελλοντος θα ειναι συνειδητοποιημενη ή δεν θα ειναι τιποτα.
*Δυστυχώς δεν θυμάμαι απο που το βρήκα αυτό το εξαιρετικό κείμενο, αν κάποιος ξέρει και το έχει ξαναδεί ας μου αφήσει ένα μύνημα να βάλουμε την πηγή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
2.png)
Αναρτήσεις
