Οργανωτική Πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης των Αναρχικών(Προσχέδιο)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ
Ογδόντα ένα χρόνια έχουν περάσει από τη δημοσίευση, στις σελίδες της ρωσικής αναρχικής μηνιαίας εφημερίδας «Delo Truda», της Οργανωτικής Πλατφόρμας της Γενικής Ένωσης Αναρχικών (Προσχέδιο), αλλά το ζήτημα της αναρχικής οργάνωσης παραμένει ανοιχτό ακόμα μέχρι σήμερα, ένα ζήτημα το οποίο προκαλεί σκληρές διαμάχες και πολεμικές με τρομακτική ευκολία.
Στην πραγματικότητα, αποτελεί ένα ζήτημα το οποίο έχει επιλυθεί εδώ και πολύ καιρό:
ή δεχόμαστε την ανάγκη συνεύρεσης μεταξύ των αναρχικών στα πλαίσια των δικών τους ειδικών οργανώσεων έτσι που να ενισχύεται περισσότερο το επίπεδο ενότητας και της δυναμικής με το οποίο πρέπει να συμμετάσχουμε στους αγώνες ή δεν την δεχόμαστε, παραμένοντας ευχαριστημένοι που αποτελούμε μέρος ενός «χαοτικού» αναρχισμού που αρνείται μια τέτοια αναγκαιότητα για τον ένα ή τον άλλο λόγο, θεωρώντας την άσκοπη ή επικίνδυνη ή την δεχόμαστε, αλλά επιλέγουμε μια κατ’ όνομα μόνο αναρχική ενότητα, διαμέσου της οποίας οι διάφορες αποχρώσεις του αναρχισμού συνευρίσκονται κάτω από μια οργάνωση-ομπρέλα, χωρίς βέβαια καμία σοβαρή πολιτική ενότητα ή στρατηγική.
Η Οργανωτική Πλατφόρμα (συχνά γνωστή, κυρίως στην αγγλική γλώσσα, ως «Οργανωτική Πλατφόρμα των Ελευθεριακών Κομμουνιστών»), ήταν η πρώτη - από την εποχή του Μπακούνιν – προσπάθεια διατύπωσης μιας θεωρητικής και πρακτικής πλατφόρμας των θέσεων και των καθηκόντων των αναρχικών, η οποία μπορούσε να παρέχει στον αναρχισμό την απαραίτητη πολιτική και οργανωτική ενότητα ώστε να αυξηθεί η επιρροή των αναρχικών ιδεών στους κόλπους της κοινωνίας γενικότερα, καθώς και στα εργατικά κινήματα συγκεκριμένα, δεδομένου ότι τα θανάσιμα λάθη που έγιναν μετά την ήττα του αναρχισμού στη Ρωσική Επανάσταση από τον τότε λεγόμενο «παραδοσιακό» αναρχισμό ήταν τόσο έκδηλα. Η Πλατφόρμα δεν ασχολείται μόνο με τα οργανωτικά ζητήματα. Καταπιάνεται με ολόκληρη σειρά προβλημάτων: σηματοδοτεί ξεκάθαρα την ταξική φύση του αναρχισμού, καθορίζει τον ρόλο των αναρχικών στην προεπαναστατική και στην επαναστατική περίοδο, τοποθετεί τον ρόλο του συνδικαλισμού ως οργανικού μέσου του αγώνα, επεξηγεί τις βασικές αρχές του αναρχισμού όπως τον αντικαπιταλισμό, την άρνηση της αστικής δημοκρατίας, του Κράτους και της εξουσίας, και άλλα.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η Οργανωτική Πλατφόρμα, αν και όχι «εξαντλητική» στην αντιμετώπιση εκ μέρους της των διαφόρων ζητημάτων και απαιτώντας μια περαιτέρω ανάπτυξη σε μερικά επίπεδα, αποτελεί ένα ντοκουμέντο τεράστιας αξίας, όχι μόνο ιστορικής, αλλά και πρακτικής. Αξιολογεί τη σοβαρή παραδοχή όλων αυτών που αγωνίζονται ή επιθυμούν να αγωνιστούν για ένα νέο κόσμο, μια νέα κοινωνία, μια νέα ανθρωπότητα.
Οι προηγούμενες μεταφράσεις της Πλατφόρμας στην αγγλική γλώσσα «υπέφεραν» από το γεγονός ότι δεν έγιναν κατευθείαν από το ρωσικό πρωτότυπο, αλλά από τη μετάφρασή του στη γαλλική γλώσσα. Έτσι, και με την ευκαιρία να θυμηθούμε την 80ή επέτειο δημοσίευσης του ντοκουμέντου, παρουσιάζουμε μια νέα μετάφραση κατευθείαν από το ρωσικό πρωτότυπο. Ωστόσο, για εξοικονόμηση χρόνου, η νέα αυτή μετάφραση έχει γίνει και σε αντιδιαστολή με τις υπάρχουσες μεταφράσεις.
Και καθώς οι μεταφράσεις της Πλατφόρμας σε διάφορες άλλες γλώσσες (όπως ολλανδική, ελληνική και ισπανική) έχουν κατά κανόνα γίνει από την αγγλική μετάφραση, είναι μια καλή ευκαιρία οι μεταφραστές να αναθεωρήσουν τις μεταφράσεις αυτές στη βάση της νέας αυτής μετάφρασης ή, εάν είναι δυνατόν, να βασισθούν στο ρωσικό πρωτότυπο που διατίθεται στην ιστοσελίδα www.nestormakhno.info
Τέλος, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους Will Firth και Mikhail Tsovma για την πολύτιμη βοήθεια (και υπομονή) τους με τη νέα αυτή μετάφραση.
Nestor McNab
Υπεύθυνος του The Nestor Makhno Archive (Αρχείου Νέστωρα Μάχνο)
www.nestormakhno.info

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αναρχικοί,
Παρά τη δυναμικότητα και τον αδιαφιλονίκητο χαρακτήρα των αναρχικών ιδεών, παρά την καθαρότητα και ακεραιότητα των αναρχικών θέσεων όσον αφορά την κοινωνική επανάσταση, και παρά τον ηρωισμό και τις αμέτρητες θυσίες των αναρχικών στον αγώνα για τον Αναρχικό Κομμουνισμό, παρ’ όλ’ αυτά, το αναρχικό κίνημα έχει πάντα παραμείνει αδύνατο και εμφανίζεται αρκετά συχνά στην ιστορία των αγώνων της εργατικής τάξης, όχι ως ένας καθοριστικός του παράγοντας, αλλά ως ένα περιθωριακό γεγονός.
Αυτή η αντίφαση ανάμεσα στην θετική ουσία και το αναμφισβήτητο κύρος των αναρχικών ιδεών και τη μίζερη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το αναρχικό κίνημα, έχει την εξήγησή της σε μια σειρά παραγόντων, με πιο σπουδαίο την απουσία οργανωτικών αρχών και οργανωτικών σχέσεων στον κόσμο των αναρχικών. Σε κάθε χώρα το αναρχικό κίνημα αντιπροσωπεύεται από τοπικές οργανώσεις, με αντιφατικές μεταξύ τους θεωρίες και τακτικές, χωρίς σχεδιασμό ή συνέχεια στην όλη τους δουλειά. Συνήθως εξαφανίζονται μετά από ένα χρονικό διάστημα, αφήνοντας ελάχιστα ή και καθόλου ίχνη. Εάν μελετήσουμε αυτή την κατάσταση συνολικά, μπορούμε μόνο να την ορίσουμε ως χρόνια γενική αποδιοργάνωση. Η αρρώστια αυτή της αποδιοργάνωσης που έχει εισβάλλει στις οργανώσεις του αναρχικού κινήματος ως κίτρινος πυρετός, το βασανίζει για αρκετές δεκαετίες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο, ότι αυτή η αποδιοργάνωση έχει τις ρίζες της σε έναν αριθμό θεωρητικών ελλείψεων, κυρίως στη λανθασμένη εκτίμηση της αρχής της ατομικότητας στον αναρχισμό: μιας αρχής που συγχέεται πολύ συχνά με την άποψη περί απουσίας κάθε υπευθυνότητας. Αυτοί που ερωτοτροπούν με το «εγώ», με το ένα μάτι μόνο στην προσωπική τους ευχαρίστηση, προσκολλώνται πεισματικά στην χαοτική αυτή κατάσταση του αναρχικού κινήματος και επικαλούνται, ως άμυνά τους, τις αμετάβλητες αρχές του αναρχισμού και των δασκάλων του.
Αλλά οι αμετάβλητες αρχές και οι δάσκαλοι έχουν δείξει ακριβώς το αντίθετο.
Η διασπορά συνεπάγεται όλεθρο, ενώ η συνοχή εξασφαλίζει ζωή και ανάπτυξη. Ο νόμος αυτός του κοινωνικού αγώνα ισχύει το ίδιο για τις τάξεις και για τις οργανώσεις.
Ο αναρχισμός δεν είναι μια θαυμάσια φαντασιοπληξία ούτε μια αφηρημένη φιλοσοφική ιδέα, αλλά ένα κοινωνικό κίνημα των εργαζομένων μαζών και γι’ αυτό και μόνο το λόγο πρέπει να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του σε μια οργάνωση, συνεχώς δρώσα, όπως αυτό απαιτείται από την πραγματικότητα και τη στρατηγική της κοινωνικής ταξικής πάλης.
Όπως είπε ο Κροπότκιν:
«Είμαστε πεπεισμένοι ότι η δημιουργία ενός αναρχικού κόμματος στη Ρωσία, μακριά από το να είναι προκατειλημμένο για τη γενική επαναστατική προσπάθεια, είναι, αντίθετα, επιθυμητό και χρήσιμο σε μεγάλο βαθμό». (Πρόλογος στο «Η Παρισινή Κομμούνα» του Μ. Μπακούνιν, ρωσική έκδοση του 1892).
Ούτε ο Μπακούνιν αντιτάχθηκε στην ιδέα μιας γενικής αναρχικής οργάνωσης. Αντίθετα, οι φιλοδοξίες του για την οργάνωση όπως ακόμα και η δράση του στη Α’ Διεθνή, μας δίνουν κάθε δικαίωμα να τον δούμε ως έναν ενεργό συνήγορο μιας τέτοιας οργάνωσης. Γενικά μιλώντας, όλοι σχεδόν οι ενεργοί μαχητές του αναρχισμού ήσαν ενάντια στην κατακερματισμένη δράση και ονειρεύτηκαν ένα αναρχικό κίνημα ενωμένο διαμέσου ενός κοινού σκοπού και κοινών τακτικών.
Ήταν κατά τη διάρκεια της Ρωσικής επανάστασης του 1917 που η ανάγκη για μια γενική αναρχική οργάνωση έγινε αρκετά αισθητή και επείγουσα, δεδομένου ότι ήταν κατά τη διάρκεια της πορείας αυτής της επανάστασης που το αναρχικό κίνημα επέδειξε το μέγιστο βαθμό διάσπασης και μπερδέματος. Η απουσία μιας γενικής οργάνωσης οδήγησε αρκετούς δραστήριους αναρχικούς μαχητές να πλαισιώσουν τις γραμμές των Μπολσεβίκων. Αυτή η απουσία είναι, επίσης, ο λόγος για το ότι σήμερα αρκετοί άλλοι μαχητές βρίσκονται σε κατάσταση παθητικότητας που εμποδίζει κάθε χρήση των συχνά αξιοσημείωτων δυνατοτήτων τους. Έχουμε ζωτική ανάγκη μιας οργάνωσης, η οποία έχοντας συγκεντρώσει την πλειοψηφία των συμμετεχόντων στο αναρχικό κίνημα, θα δημιουργήσει μια κοινή τακτική και πολιτική γραμμή του αναρχισμού, γενόμενη έτσι ο οδηγός ολόκληρου του κοινωνικού κινήματος. Είναι η κρίσιμη ώρα που ο αναρχισμός, εγκαταλείποντας το τέλμα της ανοργανωσιάς, πρέπει να θέσει ένα τέλος στις ατελείωτες αμφιταλαντεύσεις όσον αφορά τα σπουδαιότατα ζητήματα θεωρίας και τακτικής, να κινηθεί αποφασιστικά προς έναν ξεκάθαρο σκοπό καθώς και μια οργανωμένη συλλογική πρακτική. Δεν είναι αρκετό, ωστόσο, να δηλώνουμε μόνο τη ζωτική ανάγκη μιας τέτοιας οργάνωσης. Είναι, επίσης, απαραίτητο να δημιουργήσουμε τα μέσα δημιουργίας της.
Αρνούμαστε ως θεωρητικά και πρακτικά ανυπόστατη, την ιδέα της δημιουργίας μιας οργάνωσης με τη συνταγή της «σύνθεσης», συνενώνοντας τους υποστηρικτές των διαφόρων τάσεων του αναρχισμού. Μια τέτοια οργάνωση, έχοντας αγκαλιάσει το ποτ-πουρί των αναρχικών (από θεωρητικής και πρακτικής άποψης) δεν θα ήταν τίποτε παραπάνω από μια μηχανιστική συγκέντρωση ατόμων διαφορετικών αντιλήψεων πάνω σε όλα τα ζητήματα που επηρεάζουν το αναρχικό κίνημα, η οποία αναπόφευκτα θα αποσυντεθεί σε μια περίπλοκη πραγματικότητα.
Η αναρχοσυνδικαλιστική προσέγγιση δεν επιλύει τις οργανωτικές δυσκολίες του αναρχισμού, δεδομένου ότι ο αναρχοσυνδικαλισμός αποτυγχάνει να δώσει προτεραιότητα σ΄ αυτές και στοχεύει μόνο στο να εισχωρήσει και να κερδίσει δύναμη στον κόσμο της εργασίας. Πάντως, ακόμα και αν δημιουργηθεί εκεί μια βάση, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορούμε να πραγματοποιήσουμε στον κόσμο της εργασίας εκτός εάν έχουμε μια γενική αναρχική οργάνωση.
Η μόνη προσέγγιση που οδηγεί στη λύση του γενικού οργανωτικού προβλήματος είναι, όπως βλέπουμε, η στρατολόγηση των πιο ενεργών αναρχικών μαχητών στη βάση ειδικών θεωρητικών, τακτικών και οργανωτικών θέσεων, δηλαδή στη βάση ενός περισσότερο ή λιγότερο τελειοποιημένου ομοιογενούς προγράμματος.
Η επεξεργασία ενός τέτοιου προγράμματος είναι ένα από τα πρωταρχικά καθήκοντα τα οποία ο ίδιος ο κοινωνικός αγώνας απαιτεί από τους αναρχικούς τα τελευταία χρόνια. Και είναι σ’ αυτό το καθήκον που η Ομάδα Ρώσων Αναρχικών στο Εξωτερικό αφιερώνει ένα σημαντικό μέρος των προσπαθειών της. Η «Οργανωτική Πλατφόρμα» που δημοσιεύεται παρακάτω, αντιπροσωπεύει το περίγραμμα, το σκελετό ενός τέτοιου προγράμματος και πρέπει να μας εξυπηρετήσει ως ένα πρώτο βήμα προς τη συγκέντρωση των αναρχικών δυνάμεων σε μια μοναδική, δραστήρια, επαναστατική συλλογικότητα, ικανή για αγώνα, τη Γενική Ένωση των Αναρχικών. Δεν έχουμε αμφιβολίες ότι υπάρχουν ελλείψεις στην πλατφόρμα αυτή. Αλλά όπως σε κάθε νέα, πρακτική και, ταυτόχρονα, κριτική εκκίνηση, υπάρχουν αναμφίβολα χάσματα στην πλατφόρμα. Είναι πιθανόν κάποιες συγκεκριμένες σημαντικές θέσεις να μην έχουν συμπεριληφθεί στην πλατφόρμα ή άλλες να έχουν αναπτυχθεί κατά τρόπο ανεπαρκή ή κάποιες άλλες να είναι αρκετά λεπτομερείς ή και να επαναλαμβάνονται. Όλα αυτά είναι πιθανά, αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να θέσουμε τις βάσεις για μια γενική οργάνωση και αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί, σε έναν απαραίτητο βαθμό, από την παρούσα πλατφόρμα. Είναι το καθήκον της γενικής αυτής συλλογικότητας - της Γενικής Αναρχικής Ένωσης - να επεξεργαστεί περαιτέρω και βελτιώσει την πλατφόρμα, μετατρέποντάς την σε ένα συγκροτημένο πρόγραμμα για ολόκληρο το αναρχικό κίνημα. Επίσης, δεν τρέφουμε αυταπάτες και σε ένα άλλο ζήτημα: Προβλέπουμε ότι μεγάλος αριθμός εκπροσώπων του λεγόμενου ατομικιστικού και «χαοτικού» αναρχισμού, θα μας επιτεθούν με αφρισμένο το στόμα και θα μας κατηγορήσουν ότι παραβαίνουμε τις αναρχικές αρχές. Γνωρίζουμε ακόμα, ότι αυτά τα ατομικιστικά και χαοτικά στοιχεία αντιλαμβάνονται ως «αναρχικές αρχές» τη στάση αδιαφορίας, την αταξία και την ανευθυνότητα που έχουν προκαλέσει όχι λίγες ανίατες αρρώστιες ενάντια στις οποίες αγωνιζόμαστε με όλη μας την ενεργητικότητα και το πάθος. Γι’ αυτό και μπορούμε να αγνοήσουμε ήρεμα κάθε επίθεση από αυτή την πλευρά.
Οι ελπίδες μας βασίζονται στους άλλους μαχητές - σ’ εκείνους που παραμένουν πιστοί στον αναρχισμό, που έχουν ζήσει την τραγωδία του αναρχικού κινήματος και ψάχνουν βασανιστικά για αδιέξοδο.
Εναποθέτουμε πολλές ελπίδες στην αναρχική νεολαία, αυτούς τους νέους συντρόφους που γεννήθηκαν με την πρώτη αναπνοή της Ρωσικής Επανάστασης και βρισκόμενοι από την αρχή στο κέντρο ολόκληρης της κλίμακας των εποικοδομητικών προβλημάτων, θα απαιτήσουν σίγουρα την εφαρμογή των θετικών και οργανωτικών αρχών του αναρχισμού. Προσκαλούμε όλες τις Ρωσικές αναρχικές οργανώσεις, που είναι διασκορπισμένες σε διάφορες χώρες του κόσμου, καθώς και μεμονωμένους αναρχικούς μαχητές, να συνενωθούν στη βάση μιας γενικής οργανωτικής πλατφόρμας.
Ας αποτελέσει η πλατφόρμα αυτή ένα επαναστατικό σύνθημα και σημείο εκκίνησης όλων των μαχητών του Ρωσικού αναρχικού κινήματος και ας σηματοδοτήσει τη γέννηση της Γενικής Ένωσης των Αναρχικών! Ζήτω το οργανωμένο αναρχικό κίνημα!
Ζήτω η Κοινωνική Επανάσταση των Εργατών του Κόσμου.
Η Ομάδα «Dielo Truda»
Pert Arsinov, γραμματέας της Ομάδας
20 Ιούνη 1926


ΓΕΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

I. Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ, Ο ΡΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ

«Δεν υπάρχει μία και μόνη ανθρωπότητα. Υπάρχει η ανθρωπότητα των τάξεων. Σκλάβοι και αφέντες».

Όπως οι κοινωνίες που προηγήθηκαν, έτσι και η σύγχρονη αστική καπιταλιστική κοινωνία δεν αποτελεί «μια ανθρωπότητα». Χωρίζεται σε δύο αρκετά διαφορετικά στρατόπεδα, διαφοροποιημένα εντελώς από την κοινωνική τους θέση και τις λειτουργίες: το προλεταριάτο (με την ευρεία έννοια της λέξης) και την μπουρζουαζία.
Το μεγαλύτερο μέρος του προλεταριάτου μεταφέρει για αιώνες το βάρος ολόκληρης της φυσικής, σκληρής εργασίας, οι καρποί της οποίας, ωστόσο, δεν μεταβιβάζονται σ΄ αυτό το ίδιο, αλλά σε μια άλλη, προνομιούχα τάξη, που κατέχει ιδιοκτησία, εξουσία και τα προϊόντα της κουλτούρας (επιστήμη, εκπαίδευση, τέχνη), την μπουρζουαζία. Η κοινωνική σκλαβιά και η εκμετάλλευση σε βάρος των εργατικών τάξεων δημιουργούν τη βάση στην οποία στηρίζεται η σύγχρονη κοινωνία και χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε να υπάρχει.
Αυτό το γεγονός γεννά μια αιώνια ταξική πάλη, η οποία, μερικές φορές, αποκτά έναν ανοιχτό, βίαιο χαρακτήρα, κάποιες φορές μη ερχόμενο στην επιφάνεια και σιγανό, αλλά πάντα θεμελιωδώς διευθυνόμενο προς τον μετασχηματισμό της παρούσας κοινωνίας σε μια κοινωνία που να ικανοποιεί τις ανάγκες των εργατών, τις απαιτήσεις τους καθώς και την αντίληψη της δικαιοσύνης.
Με κοινωνικούς όρους μιλώντας, ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία αντιπροσωπεύει την αδιάκοπη αλυσίδα αγώνων των εργαζόμενων για να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους, την ελευθερία και μια καλύτερη ζωή. Σε όλες τις εποχές της ιστορίας των ανθρώπινων κοινωνιών αυτή η ταξική πάλη ήταν πάντα ο πρωτεύοντας παράγοντας καθορισμού της μορφής και της δομής αυτών των κοινωνιών.
Το κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς κάθε χώρας είναι το πρωταρχικό παράγωγο της ταξικής πάλης. Η δομή κάθε κοινωνίας μας δείχνει το στάδιο στο οποίο βρισκόταν και βρίσκεται η ταξική πάλη. Ακόμα και η πιο ασήμαντη αλλαγή στην πορεία της διαπάλης μεταξύ των τάξεων, όσον αφορά τον συσχετισμό δυνάμεων της ταξικής πάλης, έχει ως αποτέλεσμα συνεχείς τροποποιήσεις στο σκελετό και τη δομή της κοινωνίας.
Αυτή είναι η γενική, οικουμενική σπουδαιότητα της ταξικής πάλης στη ζωή των ταξικών κοινωνιών.

II. Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΒΙΑΙΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Η αρχή της σκλαβιάς και της εκμετάλλευσης σε βάρος των μαζών διαμέσου της βίας είναι η βάση της σύγχρονης κοινωνίας. Όλες οι τομείς της κοινωνίας – οικονομία, πολιτική, κοινωνικές σχέσεις - βασίζονται στην ταξική βία, τα επίσημα όργανα της οποίας είναι οι κρατικοί μηχανισμοί, η αστυνομία, ο στρατός και τα δικαστήρια. Καθετί σ’ αυτήν την κοινωνία, από κάθε ξεχωριστό εργοστάσιο μέχρι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα του Κράτους, δεν είναι τίποτε άλλο από προμαχώνας του κεφαλαίου, όπου οι εργάτες επιτηρούνται για πάντα και όπου ειδικές δυνάμεις βρίσκονται σε συνεχή συναγερμό για να συντρίψουν κάθε κίνημα των εργατών που ίσως απειλήσει τα θεμέλια ή την παρούσα κοινωνία ή διαταράξει όσο μπορεί την ηρεμία της.
Την ίδια ώρα, η δομή αυτής της κοινωνίας διατηρεί εσκεμμένα τις εργατικές μάζες σε κατάσταση άγνοιας και πνευματικής στασιμότητας, ανακόπτοντας με τον καταναγκασμό την εκπαίδευση και διαφώτισή τους έτσι ώστε να είναι ευκολότερο να ελεγχθούν. Η πρόοδος της σύγχρονης κοινωνίας - η τεχνολογική ανάπτυξη του Κεφαλαίου και η τελειοποίηση του πολιτικού του συστήματος – ενισχύουν τη δύναμη των κυρίαρχων τάξεων και καθιστούν τον αγώνα ενάντιά τους όλο και περισσότερο δύσκολο, αναβάλλοντας, ως εκ τούτου, την αποφασιστική στιγμή της απελευθέρωσης της εργασίας.
Η ανάλυση της σύγχρονης κοινωνίας μας δείχνει ότι ο μόνος τρόπος να μετασχηματίσουμε την καπιταλιστική κοινωνία σε μια κοινωνία ελεύθερων εργαζομένων είναι η βίαιη κοινωνική επανάσταση.

III. ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Η ταξική πάλη που δημιουργήθηκε από τη βία της παμπάλαιας επιθυμίας των εργατών για ελευθερία, είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη της ιδέας του αναρχισμού στους κόλπους των καταπιεσμένων – την ιδέα της συνολικής άρνησης του κοινωνικού συστήματος που βασίζεται στην ταξική και κρατική διάρθρωση και της αντικατάστασής του από μια ελεύθερη α-κρατική κοινωνία εργατικής αυτοδιεύθυνσης.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο αναπτυγμένος, ο αναρχισμός δεν είναι αποτέλεσμα των αφηρημένων ιδεών κάποιου ακαδημαϊκού ή φιλοσόφου, αλλά του άμεσου αγώνα των εργατών ενάντια στο κεφάλαιο, αποτέλεσμα των αναγκών και των φιλοδοξιών τους, της ψυχολογίας τους, της επιθυμίας τους για ελευθερία και ισότητα, φιλοδοξίες που έγιναν περισσότερο έντονες κατά τη διάρκεια των πιο ηρωικών περιόδων της ζωής και του αγώνα των εργατικών μαζών.
Οι εξέχοντες στοχαστές του αναρχισμού - Μπακούνιν, Κροπότκιν και άλλοι - δεν ανακάλυψαν την ιδέα του αναρχισμού, αλλά έχοντάς την ανακαλύψει στις εργαζόμενες τάξεις, απλώς βοήθησαν στην ανάπτυξη και προπαγάνδισή τους διαμέσου της δύναμης της σκέψης και των γνώσεών τους.
Ο αναρχισμός δεν είναι το παράγωγο ατομικιστικών δημιουργιών ούτε το αντικείμενο ατομικιστικών ερευνών.
Παρομοίως, με κανέναν τρόπο δεν είναι ο αναρχισμός το παράγωγο γενικών ανθρωπιστικών φιλοδοξιών. Δεν υπάρχει «μία μόνο» ανθρωπότητα. Κάθε προσπάθεια να πάψει ο αναρχισμός να αποτελεί χαρακτηριστικό στοιχείο ολόκληρης της ανθρωπότητας, όπως συμβαίνει σήμερα, ή να προσδιοριστεί με ένα γενικότερο ανθρωπιστικό χαρακτήρα, ίσως είναι μια ιστορική και κοινωνική ψευδολογία, που οδηγεί αναπόφευκτα στη δικαιολόγηση της παρούσας τάξης και μια νέα εκμετάλλευση. Ο αναρχισμός είναι γενικά ανθρωπιστικός, μόνο κατά την έννοια ότι τα ιδανικά των εργατικών μαζών τείνουν βελτιώνουν τη ζωή όλων των ανθρώπων και ότι η τύχη της ανθρωπότητας σήμερα ή αύριο θα είναι αξεχώριστη από αυτήν του σκλαβωμένου κόσμου της εργασίας. Εάν οι εργατικές τάξεις είναι νικήτριες, τότε ολόκληρο το ανθρώπινο είδος θα αναγεννηθεί. Εάν αποτύχουν, τότε η βία, η εκμετάλλευση, η σκλαβιά και η καταπίεση θα βασιλέψουν όπως πριν στον κόσμο. Η γέννηση, άνθηση και πραγματοποίηση των αναρχικών ιδεών έχουν τις ρίζες τους στη ζωή και στον αγώνα των εργατικών μαζών και είναι συνδεδεμένες με την τύχη τους.
Ο αναρχισμός στοχεύει να μετασχηματίσει τη σημερινή αστική καπιταλιστική κοινωνία σε μια κοινωνία η οποία θα εξασφαλίζει για τους εργάτες τα προϊόντα της εργασίας τους, ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική και πολιτική ισότητα. Αυτή η κοινωνία είναι ο Αναρχικός Κομμουνισμός. Είναι στον Αναρχικό Κομμουνισμό όπου, όχι μόνο η κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά και η ελεύθερη ατομικότητα θα βρουν την πλήρη τους έκφραση και όπου αυτές οι δύο ιδέες θα αναπτυχθούν σε μια τέλεια αρμονία. Ο Αναρχικός Κομμουνισμός πιστεύει ότι ο μοναδικός δημιουργός όλου του κοινωνικού πλούτου είναι η εργασία - φυσική ή διανοητική – και, συνεπώς, μόνο ο κόσμος της εργασίας έχει το δικαίωμα να διευθύνει την οικονομική και δημόσια ζωή. Γι’ αυτό ο Αναρχικός Κομμουνισμός δεν δικαιολογεί ή ενθαρρύνει με κανέναν τρόπο την ύπαρξη μη εργαζομένων τάξεων.
Εάν αυτές οι τάξεις επιζήσουν και συνυπάρξουν με τον Αναρχικό Κομμουνισμό, τότε ο δεύτερος δεν θα έχει καμία ευθύνη απέναντί τους. Μόνο όταν οι μη εργαζόμενες τάξεις αποφασίσουν να γίνουν παραγωγικές και θελήσουν να ζήσουν σε ένα κοινωνικό σύστημα Αναρχικού Κομμουνισμού, κάτω από τις ίδιες συνθήκες όπως κάθε άλλος, τότε θα πάρουν τη θέση τους στην κοινωνία, δηλαδή τη θέση των ελεύθερων μελών της κοινωνίας ίσοι προς καθένα άλλον, απολαμβάνοντας τα ίδια δικαιώματα αυτής της κοινωνίας και έχοντας τις ίδιες γενικές υποχρεώσεις.
Ο Αναρχικός Κομμουνισμός επιζητεί τον τερματισμό κάθε εκμετάλλευσης και βίας, είτε αυτές εξασκούνται σε βάρος ατόμων είτε σε βάρος εργατικών μαζών. Με τον τερματισμό αυτό θα δημιουργήσει μια οικονομική και κοινωνική βάση η οποία θα ενοποιήσει την οικονομική και κοινωνική ζωή σε ένα αρμονικό σύνολο που θα εγγυηθεί σε κάθε άτομο την ισότητα με κάθε άλλον, προσφέροντας στον καθένα το μεγαλύτερο επίπεδο ευημερίας. Η βάση αυτή είναι η κοινή ιδιοκτησία στα μέσα και εργαλεία παραγωγής (βιομηχανία, συγκοινωνία, γη, πρώτες ύλες κ.λπ.) και η οικοδόμηση εθνικών οικονομικών οργανισμών με βάση την ισότητα και την αυτοδιεύθυνση των εργατικών τάξεων. Στα πλαίσια αυτής της αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας των εργατών, ο Αναρχικός Κομμουνισμός καθορίζει δημιουργεί την αρχή της ίσης αξίας και του δικαιώματος της ισότητας μεταξύ κάθε ατόμου (όχι μιας «αφηρημένης» ατομικότητας ούτε μιας «μυστικοπαθούς ατομικότητας» ή της αντίληψης της «ατομικότητας ως ιδέας»).
Είναι αυτή την αρχή της ίσης αξίας και του ίσου δικαιώματος του κάθε ατόμου καθώς και από το γεγονός ότι η αξία της εργασίας που εκτελείται από κάθε άτομο δεν μπορεί να μετρηθεί ή να αποδειχθεί επακριβώς, που έχει ως αποτέλεσμα την διακηρυγμένη οικονομική, κοινωνική και νομική αρχή του Αναρχικού Κομμουνισμού: «Από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».

IV. Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η δημοκρατία είναι μια από τις μορφές της αστικής καπιταλιστικής κοινωνίας.
Η βάση της δημοκρατίας είναι η διατήρηση των δύο ανταγωνιστικών τάξεων της σύγχρονης κοινωνίας, της εργασίας και του κεφαλαίου - και της συνεργασίας τους στη βάση της ιδιωτικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Το κοινοβούλιο και η εθνική αντιπροσωπευτική κυβέρνηση είναι οι εκφράσεις αυτής της συνεργασίας.
Επισήμως, η δημοκρατία διακηρύσσει την ελευθερία λόγου, τύπου, οργάνωσης καθώς και την οικουμενική ισότητα μπροστά στο νόμο.
Στην πραγματικότητα, όλες αυτές οι ελευθερίες είναι ενός αρκετά σχετικού χαρακτήρα: επιτρέπονται μόνο εάν δεν έρχονται σε διαμάχη με τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης, δηλαδή της μπουρζουαζίας. Η δημοκρατία διαφυλάσσει άθικτη την αρχή της ιδιωτικής καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Έτσι, δίνει στην μπουρζουαζία το δικαίωμα να ελέγχει ολόκληρη την οικονομική ζωή μιας χώρας, όπως και τον Τύπο, την εκπαίδευση, την επιστήμη, τις τέχνες, κάτι που στην πραγματικότητα την καθιστά απόλυτο κυρίαρχο της χώρας. Απολαμβάνοντας το μονοπώλιο της οικονομικής ζωής, η μπουρζουαζία είναι επίσης ελεύθερη να επεκτείνει την ολοκληρωμένη και απεριόριστη εξουσία της και στην πολιτική σφαίρα, με αποτέλεσμα το κοινοβούλιο και η αντιπροσωπευτική κυβέρνηση στις δημοκρατίες να μην είναι τίποτε άλλο από ποικιλίες της δικτατορίας της μπουρζουαζίας, καθώς οι απατηλές πολιτικές της ελευθερίες και οι δημοκρατικές εγγυήσεις είναι προπέτασμα καπνού για να αποκρυφτεί η αληθινή της ταυτότητα

V. Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Οι ιδεολογίες της μπουρζουαζίας ορίζουν το Κράτος ως το όργανο που διακανονίζει τις περίπλοκες πολιτικές, δημόσιες και κοινωνικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους στα πλαίσια της σύγχρονης κοινωνίας, προστατεύοντας το νόμο και την τάξη αυτής της κοινωνίας. Οι αναρχικοί συμφωνούν με αυτό τον ορισμό, αλλά συμπληρώνουν, ότι ο νόμος και η τάξη όπου βασίζεται αυτή η κοινωνία αποκρύπτει την σκλαβιά σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού από μια ασήμαντη μειοψηφία και ότι το σύγχρονο Κράτος εξυπηρετεί τη διατήρηση αυτής της σκλαβιάς. Το Κράτος είναι ταυτόχρονα και η οργανωμένη βία της μπουρζουαζίας ενάντια στους εργάτες καθώς και το όργανο του εκτελεστικού της μηχανισμού. Οι αριστεροί σοσιαλιστές και, συγκεκριμένα, οι Μπολσεβίκοι, θεωρούν επίσης την αστική εξουσία και το αστικό Κράτος εργαλεία του κεφαλαίου. Αλλά αυτοί πιστεύουν ότι στα χέρια των σοσιαλιστικών κομμάτων, η κρατική εξουσία μπορεί να αποτελέσει ένα δυναμικό όπλο στον αγώνα για την χειραφέτηση του προλεταριάτου. Για το λόγο αυτό, τα κόμματά τους αγωνίζονται για μια σοσιαλιστική εξουσία και ένα προλεταριακό Κράτος. Μερικά απ’ αυτά (οι σοσιαλδημοκράτες) θέλουν να κατακτήσουν την εξουσία διαμέσου ειρηνικών και κοινοβουλευτικών μέσων, ενώ άλλα (οι Κομμουνιστές, οι αριστεροί σοσιαλεπαναστάτες) επιζητούν να κατακτήσουν την εξουσία με επαναστατικά μέσα. Ο αναρχισμός θεωρεί αυτές τις δύο τάσεις θεμελιωδώς λανθασμένες, καταστρεπτικές για την χειραφέτηση του κόσμου της εργασίας. Η κρατική εξουσία πηγαίνει πάντα χέρι-χέρι με την εκμετάλλευση και τη σκλαβιά σε βάρος του λαού. Γεννήθηκε απ’ αυτή την εκμετάλλευση ή δημιουργήθηκε απ’ αυτή. Η κρατική εξουσία χωρίς βία και εκμετάλλευση χάνει κάθε λόγο ύπαρξης. Το Κράτος και η εξουσία ληστεύουν από τις μάζες όλη τους την πρωτοβουλία και σκοτώνουν το πνεύμα δημιουργικότητας και ελεύθερης δραστηριότητας, καλλιεργώντας σ’ αυτές τη δουλική ψυχολογία, την υποταγή, την τυφλή εμπιστοσύνη σε κυρίαρχους και αφεντικά. Έτσι, η απελευθέρωση της εργασίας είναι δυνατή μόνο διαμέσου της διαδικασίας του άμεσου επαναστατικού αγώνα από πλευράς των εργατικών μαζών και των ταξικών τους οργανώσεων ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα.
Η κατάκτηση της εξουσίας από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα διαμέσου κοινοβουλευτικών μεθόδων στα πλαίσια του παρόντος συστήματος, δεν θα προωθήσει περαιτέρω την χειραφέτηση της εργασίας ούτε στο ελάχιστο, για τον απλό λόγο ότι η πραγματική εξουσία, και η πραγματικοί κυρίαρχοι, θα παραμείνουν με την μπουρζουαζία, η οποία έχει τον πλήρη έλεγχο της οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας. Ο ρόλος μιας σοσιαλιστικής αρχής περιορίζεται σε μεταρρυθμίσεις για να βελτιωθεί αυτό το ίδιο το αστικό καθεστώς. (Ας δούμε το παράδειγμα του ΜακΝτόναλντ των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Γερμανίας, της Σουηδίας και του Βελγίου, τα οποία έχουν έρθει στην εξουσία κάτω από ένα καπιταλιστικό σύστημα κοινωνία).
Ούτε μπορεί η κατάκτηση της εξουσίας διαμέσου μιας κοινωνικής επανάστασης και της οργάνωσης ενός αποκαλούμενου προλεταριακού Κράτους να εξυπηρετήσει την υπόθεση της αυθεντικής χειραφέτησης της εργασίας. Το Κράτος που υποτίθεται ότι δημιουργείται αρχικά για την υπεράσπιση της επανάστασης, συσσωρεύει αναπόφευκτα τις ειδικές του ανάγκες και γίνεται αυτοσκοπός το ίδιο, δημιουργώντας συγκεκριμένες, προνομιούχες κάστες και ανασυνθέτοντας τη βάση της καπιταλιστικής εξουσίας και του Κράτους: τη σκλαβιά και εκμετάλλευση σε βάρος των μαζών διαμέσου της βίας (παράδειγμα το «εργατικό-αγροτικό Κράτος» των Μπολσεβίκων).

VI. ΟΙ ΜΑΖΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Οι πρωτεύουσες δυνάμεις της κοινωνικής επανάστασης είναι η εργατική τάξη των πόλεων, οι αγρότες και, εν μέρει, η εργαζόμενη διανόηση.
Να σημειωθεί ότι, ενώ η εργαζόμενη διανόηση αποτελεί, όπως το προλεταριάτο των πόλεων και οι αγρότες, μια εκμεταλλευόμενη και καταπιεσμένη τάξη, είναι περισσότερο χωρισμένη σε στρώματα απ’ ό,τι οι εργάτες και αγρότες, χάρη στα οικονομικά προνόμια που παραχωρεί η μπουρζουαζία σε συγκεκριμένα στοιχεία της. Γι’ αυτό στις πρώτες μέρες της κοινωνικής επανάστασης μόνο το περισσότερο ανασφαλές στρώμα της διανόησης θα πάρει ενεργό μέρος σ’ αυτή.
Ο ρόλος των μαζών στην κοινωνική επανάσταση και η δημιουργία του σοσιαλισμού διαφέρει κατά πολύ από αυτόν που προβλέπεται γι’ αυτές από τα κρατιστικά κόμματα. Ενώ ο μπολσεβικισμός και οι συγγενικές του τάσεις θεωρούν ότι ο λαός έχει μόνο καταστρεπτικά επαναστατικά ένστικτα και είναι ανίκανος για μια δημιουργική και ανοικοδομητική δραστηριότητα – ο κύριος λόγος για το ότι η εξουσία αυτή πρέπει να συγκεντρωθεί στα χέρια αυτών που σχηματίζουν την κυβέρνηση του Κράτους της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος – οι αναρχικοί, αντίθετα, πιστεύουν ότι οι εργατικές μάζες έχουν έμφυτες δημιουργικές και εποικοδομητικές ικανότητες και φιλοδοξούν να παρασύρουν τα εμπόδια που παρακωλύουν την εκδήλωση αυτών των ικανοτήτων.
Οι αναρχικοί, στην πραγματικότητα, βλέπουν το Κράτος ως το πρωτεύον εμπόδιο δεδομένου ότι σφετερίζεται τα δικαιώματα των μαζών και αφαιρεί απ’ αυτές όλες τους τις λειτουργίες στην οικονομική και κοινωνική ζωή. Το Κράτος πρέπει να εξαφανιστεί, αλλά όχι κάποια μέρα στην μελλοντική κοινωνία. Πρέπει να καταστραφεί από τους εργάτες την πρώτη κιόλας μέρα της νίκης τους και δεν πρέπει να αποκατασταθεί κάτω από οποιαδήποτε αμφίεση. Η θέση του θα αναπληρωθεί από ένα σύστημα αυτοδιευθυνόμενων εργατικών οργανώσεων παραγωγών και καταναλωτών, σε ομοσπονδιακή βάση. Αυτό το σύστημα αποκλείει και την οργάνωση της κρατικής εξουσίας και τη δικτατορία οποιουδήποτε κόμματος.
Η Ρωσική Επανάσταση του 1917 επεξηγεί επακριβώς αυτήν την προσέγγιση της χειραφέτησης διαμέσου της δημιουργίας ενός συστήματος εργατικών και αγροτικών σοβιέτ (συμβουλίων) και εργοστασιακών επιτροπών. Το τραγικό της λάθος ήταν ότι δεν εκκαθάρισε στα πρώτα της στάδια την οργάνωση της κρατικής εξουσίας – πρώτα την εξουσία της προσωρινής κυβέρνησης και ακολούθως αυτήν των Μπολσεβίκων. Οι δεύτεροι, εκμεταλλευόμενοι την εμπιστοσύνη των εργατών και αγροτών, αναδιοργάνωσαν το αστικό Κράτος σύμφωνα με τις περιστάσεις της στιγμής και με τη βοήθεια αυτού του Κράτους, δολοφόνησαν τη δημιουργική δραστηριότητα των επαναστατικών μαζών στραγγαλίζοντας το ελεύθερο σύστημα των σοβιέτ και των εργοστασιακών επιτροπών που ήσαν τα πρώτα βήματα προς τη δημιουργία μιας α-κρατικής κοινωνίας. Η δραστηριότητα των αναρχικών μπορεί να διακριθεί σε δύο φάσεις: αυτή κατά την προεπαναστατική περίοδο και αυτή κατά την επαναστατική περίοδο. Σε κάθε περίπτωση, οι αναρχικοί τότε μπορούν να εκπληρώσουν το ρόλο τους ως οργανωμένη δύναμη εάν έχουν μια ξεκάθαρη αντίληψη των στόχων του αγώνα τους καθώς και των μεθόδων που οδηγούν στην πραγματοποίησή τους. Στην προεπαναστατική περίοδο, το θεμελιώδες καθήκον της Γενικής Αναρχικής Ένωσης είναι να προετοιμάσει τους εργάτες και αγρότες για την κοινωνική επανάσταση.
Αρνούμενος την επίσημη (αστική) δημοκρατία και την κρατική εξουσία και διακηρύσσοντας την πλήρη χειραφέτηση της εργασίας, ο αναρχισμός τοποθετεί τη μέγιστη έμφασή του στις αυστηρές αρχές της ταξικής πάλης, επαγρυπνώντας και αναπτύσσοντας την επαναστατική ταξική συνείδηση και την επαναστατική ταξική αδιαλλαξία στις μάζες.
Η αναρχική εκπαίδευση των μαζών πρέπει να γίνεται στο πνεύμα της ταξικής αδιαλλαξίας, του αντιδημοκρατισμού, του αντικρατισμού καθώς και στο πνεύμα των ιδεών του Αναρχικού Κομμουνισμού, αν και η εκπαίδευση από μόνη της δεν είναι αρκετή. Επίσης χρειάζεται μια μορφή αναρχικής οργάνωσης στις μάζες. Εάν θέλουμε να πραγματοποιηθούν όλα αυτά είναι απαραίτητο να εργαστούμε προς δύο κατευθύνσεις: από τη μια, με την επιλογή και συνεύρεση των επαναστατικών εργατικών και αγροτικών δυνάμεων στη βάση της αναρχικής θεωρίας (ειδικές αναρχικές οργανώσεις) και, από την άλλη, με την ανασύνταξη των επαναστατών εργατών και αγροτών στη βάση της παραγωγής και της κατανάλωσης (επαναστατικές εργατικές και αγροτικές παραγωγικές οργανώσεις, ελεύθεροι εργατικοί και αγροτικοί συνεταιρισμοί κ.λπ.).
Η εργατική και αγροτική τάξη, οργανωμένες στη βάση της παραγωγής και της κατανάλωσης, διαποτισμένες με την ιδεολογία του επαναστατικού αναρχισμού, θα είναι πρώτες ανάμεσα στα ακλόνητα προπύργια της κοινωνικής επανάστασης και όσο περισσότερο η αναρχική συνείδηση και η αναρχική οργάνωση διαχέονται μέσα σ’ αυτές τώρα τόσο περισσότερο θα επιδείξουν τον αναρχικό στόχο, την αναρχική σταθερότητα και την αναρχική δημιουργικότητα τις πρώτες ώρες της επανάστασης.
Όσον αφορά την εργατική τάξη στη Ρωσία, μετά από οκτώ χρόνια μπολσεβίκικης δικτατορίας, η οποία αλυσοδένει την φυσική ανάγκη των μαζών για ελεύθερη δραστηριότητα, αποδεικνύοντας καλύτερα από ποτέ την αληθινή φύση όλων των εξουσιών, είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η τάξη κρύβει μέσα της τεράστιες δυνατότητες για δημιουργία ενός μαζικού αναρχικού και αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος. Οι οργανωμένοι αναρχικοί μαχητές πρέπει άμεσα και με όλες τους τις δυνάμεις να καλλιεργήσουν αυτή τη διάθεση και τις δυνατότητες για να μην εκφυλιστούν μέσα στο Μενσεβικισμό.
Γι’ αυτό οι αναρχικοί πρέπει, χωρίς καθυστέρηση, να αφιερώσουν τις προσπάθειές τους στην οργάνωση των φτωχών αγροτών που καταπιέζονται από τις εξουσίες, αλλά επιζητώντας διέξοδο για την χειραφέτησή τους, κρύβουν μέσα τους τεράστιες επαναστατικές δυνατότητες. Ο ρόλος των αναρχικών στην επαναστατική περίοδο δεν μπορεί να περιοριστεί απλώς και μόνο στην προπαγάνδιση αναρχικών συνθημάτων και ιδεών. Η ζωή δεν είναι μια αρένα για την προπαγάνδιση της μιας ή της άλλης ιδέας, αλλά επίσης, και στον ίδιο βαθμό, μια αρένα για αγώνα, όπου οι δυνάμεις εκείνες που φιλοδοξούν να επηρεάσουν την κοινωνία κάνουν τα πάντα για να κατακτήσουν το υψηλότερο ιδεολογικό βάθρο. Και περισσότερο από κάθε άλλη ιδέα, ο αναρχισμός πρέπει να γίνει η καθοδηγητική ιδέα της επανάστασης, γιατί μόνο με τις αναρχικές ιδέες μπορεί κοινωνική επανάσταση μπορεί να επιτύχει την ολοκληρωτική χειραφέτηση της εργασίας.
Η καθοδηγητική θέση των αναρχικών ιδεών στην επανάσταση συνεπάγεται, ταυτόχρονα, ότι οι αναρχικοί και η αναρχική θεωρία παίζουν σημαίνοντα ρόλο στα γεγονότα. Ωστόσο, αυτή η επίδραση δεν πρέπει να συγχέεται με την πολιτική ηγεσία των κρατιστικών κομμάτων, που οδηγεί τελικά στην κρατική εξουσία. Ο αναρχισμός δεν φιλοδοξεί να κατακτήσει την πολιτική εξουσία, να δημιουργήσει μια δικτατορία. Η πρωταρχική του φιλοδοξία είναι να βοηθήσει τις μάζες να πάρουν τον αυθεντικό δρόμο προς την κοινωνική επανάσταση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση. Αλλά δεν είναι αρκετό να μπουν οι μάζες στο δρόμο της κοινωνικής επανάστασης. Πρέπει επίσης να εξασφαλισθεί ότι επανάσταση θα διατηρήσει το σκοπό και το αντικείμενό της – την ανατροπή της καπιταλιστικής κοινωνίας στο όνομα της κοινωνίας των ελεύθερων εργατών. Όπως μας έχει δείξει η εμπειρία της Ρωσικής Επανάστασης του 1917, το καθήκον αυτό δεν είναι εύκολο, κυρίως εξαιτίας των αναρίθμητων κομμάτων τα οποία προσπαθούν να κατευθύνουν το κίνημα προς μια κατεύθυνση αντίθετη στην κοινωνική επανάσταση.
Αν και οι μάζες σε κοινωνικές εξεγέρσεις παρακινούνται βαθύτατα από αναρχικές τάσεις και συνθήματα, παραμένουν ασυντόνιστες με κάθε τρόπο και, ως αποτέλεσμα, οι τάσεις αυτές να μην έχουν τη συνοχή και την έφεση να γίνουν καθοδηγητικές ιδέες, κάτι που είναι απαραίτητο εάν η κοινωνική επανάσταση πρέπει να διατηρήσει την αναρχική της κατεύθυνση και τον αναρχικό αντικειμενικό σκοπό. Η κατευθυντήρια δύναμη των ιδεών μπορεί μόνο να βρει την έκφρασή της σε μια ειδική συλλογικότητα η οποία θα έχει δημιουργηθεί από τις μάζες ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό. Τα οργανωμένα αναρχικά στοιχεία και το οργανωμένο αναρχικό κίνημα θα απαρτίζουν ακριβώς αυτή τη συλλογικότητα.
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης, αυτή η συλλογικότητα, δηλαδή η Γενική Αναρχική Ένωση, θα έχει μεγάλες θεωρητικές και πρακτικές υπευθυνότητες.
Πρέπει να παίρνει πρωτοβουλίες και να επιδεικνύει συνολική αφοσίωση σε κάθε πτυχή της κοινωνικής επανάστασης, συμπεριλαμβανομένων της κατεύθυνσης και του χαρακτήρα της επανάστασης, του εμφυλίου πολέμου και της άμυνας της επανάστασης, των θετικών καθηκόντων της επανάστασης, του νέου συστήματος παραγωγής και κατανάλωσης, του αγροτικού ζητήματος κ.λπ. Σε όλα αυτά πρέπει να υπάρξουν συγκεκριμένες απαντήσεις από τους αναρχικούς. Και από τη στιγμή που οι αναρχικοί φέρνουν στην αντίληψή τους για την επανάσταση και την αναρχική δομή της κοινωνίας στη δημόσια προσοχή, είναι υποχρεωμένοι να δώσουν μια συγκεκριμένη απάντηση, να συνδέσουν την επίλυση αυτών των προβλημάτων με τη γενική ιδέα του αναρχισμού και να αφοσιωθούν με όλες τους τις δυνάμεις στην αποτελεσματική πραγματοποίησή τους.
Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο η Γενική Αναρχική Ένωση και το αναρχικό κίνημα μπορούν να επιβεβαιώσουν με επιτυχία τον ρόλο τους ως η θεωρητική καθοδηγητική δύναμη της κοινωνικής επανάστασης.

VII. Η ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ

Τα σοσιαλιστικά πολιτικά κόμματα χρησιμοποιούν τον όρο «μεταβατική περίοδος» αναφερόμενα σε μια ειδική φάση στη ζωή του λαού, τα απαραίτητα χαρακτηριστικά της οποίας είναι μια ρήξη με την παλαιά τάξη πραγμάτων συνεπάγεται ακόμα την ολοκληρωτική απελευθέρωση των εργατών.
Υπό αυτή την έννοια, όλα τα μίνιμουμ προγράμματα των σοσιαλιστικών πολιτικών κομμάτων, για παράδειγμα το δημοκρατικό πρόγραμμα των οπορτουνιστών σοσιαλιστών ή το κομμουνιστικό πρόγραμμα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», είναι προγράμματα μεταβατικής περιόδου.
Το κύριο χαρακτηριστικό όλων αυτών των μίνιμουμ προγραμμάτων είναι ότι αντιμετωπίζουν την ολοκληρωτική εφαρμογή των εργατικών ιδεών – την ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ισότητα - ως απραγματοποίητη προς στιγμήν και, ως αποτέλεσμα, διατηρούν μια ολόκληρη σειρά θεσμών του καπιταλιστικού συστήματος: την αρχή του κρατικού καταναγκασμού, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα και τα εργαλεία παραγωγής, τη γραφειοκρατία και αρκετά άλλα, σύμφωνα με τους στόχους του προγράμματος κάθε πολιτικού κόμματος. Οι αναρχικοί ήταν από ανέκαθεν θεμελιώδεις εχθροί τέτοιων προγραμμάτων, θεωρώντας ότι με την οικοδόμηση μεταβατικών συστημάτων συντηρούνται οι αρχές της εκμετάλλευσης και του καταναγκασμού των μαζών που οδηγούν αναπόφευκτα ξανά στη σκλαβιά. Αντί για μίνιμουμ πολιτικά προγράμματα, οι αναρχικοί υπερασπίζονται πάντα την ιδέα της κοινωνικής επανάστασης, η οποία αποστερεί από την καπιταλιστική τάξη τα οικονομικά και κοινωνικά της προνόμια και τοποθετεί τα μέσα και εργαλεία παραγωγής καθώς και κάθε άλλη λειτουργία της οικονομικής και κοινωνικής ζωής στα χέρια των εργατών.
Και αυτή ήταν η θέση που οι αναρχικοί διατήρησαν μέχρι σήμερα.
Η ιδέα της μεταβατικής περιόδου, σύμφωνα με την οποία η κοινωνική επανάσταση δεν πρέπει να οδηγήσει σε μια αναρχική κοινωνία, αλλά σε ένα άλλο σύστημα που διατηρεί στοιχεία και υπολείμματα του παλαιού καπιταλιστικού καθεστώτος, είναι στην ουσία αντι-αναρχική. Εμπεριέχει την απειλή της υποστήριξης και ανάπτυξης αυτών των στοιχείων στις προηγούμενες διαστάσεις τους και γι’ αυτό αντιστρέφοντας τα γεγονότα.
Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα γι’ αυτό είναι το καθεστώς της «δικτατορίας του προλεταριάτου» που δημιουργήθηκε από τους Μπολσεβίκους στη Ρωσία, το οποίο σύμφωνα με αυτούς επρόκειτο μόνο να αποτελέσει μεταβατικό στάδιο προς τον ανεπτυγμένο κομμουνισμό, αλλά το οποίο, σύμφωνα με την πραγματικότητα, είχε ως αποτέλεσμα την επαναφορά της ταξικής κοινωνίας, στη βάση της οποίας, όπως και πριν, βρίσκουμε τους εργάτες και αγρότες.
Το κέντρο βάρους της οικοδόμησης μιας αναρχικής κοινωνίας δεν συνίσταται από την εξασφάλιση για κάθε άτομο ξεχωριστά, από την πρώτη μέρα κιόλας της επανάστασης, απεριόριστης ελευθερίας ώστε να επιζητήσει την ικανοποίηση όλων των αναγκών του, αλλά συνίσταται στην κατάκτηση της κοινωνικής βάσης αυτής της κοινωνίας και στην δημιουργία της αρχής των σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους. Το ζήτημα της μεγαλύτερης ή λιγότερης αφθονίας πόρων δεν είναι ζήτημα αρχών, αλλά τεχνικό θέμα.
Η θεμελιώδης αρχή πάνω στην οποία θα ανεγερθεί και θα εγκαθιδρυθεί η νέα κοινωνία, το ηθικό δίδαγμα πάνω στο οποίο θα θεμελιωθεί και το οποίο δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να περιορισθεί, είναι αυτό της ισότητας των σχέσεων, της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των εργατών. Η αρχή αυτή είναι το πρώτο θεμελιώδες αίτημα των μαζών, στο όνομα του οποίου θα εξεγερθούν σε μια κοινωνική επανάσταση.
Είτε η κοινωνική επανάσταση θα τερματιστεί με την ήττα των εργατών, περίπτωση κατά την οποία πρέπει να αρχίσουμε ξανά από την αρχή να προετοιμαζόμαστε για ένα άλλον αγώνα, μια φρέσκια επίθεση ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα, είτε θα οδηγήσει στη νίκη των εργατών, περίπτωση κατά την οποία, έχοντας απαλλοτριώσει τα μέσα που μας επιτρέπουν την αυτοδιεύθυνση στη γη, την παραγωγή και τις κοινωνικές λειτουργίες, (οι εργάτες) θα ξεκινήσουν τη δημιουργία μιας ελεύθερης κοινωνίας. Αυτή η στιγμή θα είναι η αρχή της οικοδόμησης μιας αναρχικής κοινωνίας, η οποία, από τη στιγμή που θα αρχίσει, θα αναπτύσσεται συνεχώς, θα δυναμώνει και θα βελτιώνεται συνεχώς.
Συνεπώς, η απαλλοτρίωση των παραγωγικών και κοινωνικών λειτουργιών θα αποτελέσει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην κρατιστική και την μη κρατιστική εποχή.
Για να γίνει ο πόλος συσπείρωσης των αγωνιζόμενων μαζών και της κοινωνικής επαναστατικής εποχής, ο αναρχισμός δεν πρέπει να αποκρύψει στις βασικές του αρχές ούτε και να στεγάσει στο πρόγραμμά του ίχνη της παλαιάς τάξης, οπορτουνιστικές τάσεις μεταβατικών συστημάτων και περιόδων, αντίθετα πρέπει να αναπτύξει τις αρχές του και να τις εκλαϊκεύσει όσο πιο εκτεταμένα γίνεται.

VIII. ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ

Η τάση αντιπαράθεσης του αναρχικού κομμουνισμού με το συνδικαλισμό και το αντίθετο, είναι κάτι που το θεωρούμε τεχνητό και στερημένο από κάθε βάση και λογική.
Οι ιδέες του κομμουνισμού και του συνδικαλισμού απασχολούν δύο διαφορετικά σχέδια. Ενώ ο κομμουνισμός, δηλαδή η ελεύθερη κοινωνία των ελεύθερων εργατών, είναι ο στόχος του αναρχικού αγώνα, ο συνδικαλισμός, το επαναστατικό κίνημα των βιομηχανικών εργατών που βασίζεται στα επαγγέλματα, είναι μόνο μια από τις μορφές του επαναστατικού ταξικού αγώνα.
Στην προσπάθειά του να συνενώσει τους εργάτες στη βάση της παραγωγής, ο επαναστατικός συνδικαλισμός, όπως κάθε συνδικαλιστικό κίνημα, δεν έχει μια συγκεκριμένη ιδεολογία, δεν έχει παγκόσμια αντίληψη αγκαλιάζοντας όλα τα πολύπλοκα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της σύγχρονης πραγματικότητας. Αντανακλά πάντα τις ιδεολογίες ποικίλων πολιτικών ομαδοποιήσεων, ειδικά αυτών που εργάζονται περισσότερο έντονα στις γραμμές του.
Η δική μας στάση απέναντι στον επαναστατικό συνδικαλισμό είναι αυτό που έχει ήδη ειπωθεί γι' αυτόν. Χωρίς να προσπαθούμε να επιλύσουμε εκ των προτέρων το ζήτημα του ρόλου των επαναστατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων στη δεύτερη μέρα της επανάστασης (δηλαδή, εάν αυτά θα είναι οι οργανωτές ολόκληρου του νέου συστήματος παραγωγής ή αν θα μεταβιβάσουν αυτό το ρόλο στα εργατικά συμβούλια ή τις εργοστασιακές επιτροπές), κρίνουμε ότι οι αναρχικοί πρέπει να παίρνουν μέρος στον επαναστατικό συνδικαλισμό ως μια από τις πολλές μορφές του επαναστατικού εργατικού κινήματος. Ωστόσο, το ζήτημα τώρα δεν είναι εάν οι αναρχικοί πρέπει ή όχι να παίξουν κάποιο ρόλο στον επαναστατικό συνδικαλισμό, αλλά, μάλλον, πώς και ποιος θα πρέπει να είναι ο σκοπός αυτής της συμμετοχής. Θεωρούμε ολόκληρη την περίοδο μέχρι σήμερα, όταν οι αναρχικοί αποτελούσαν μέρος του επαναστατικού συνδικαλιστικού κινήματος ως μεμονωμένοι εργάτες και προπαγανδιστές, ως μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις μας με το βιομηχανικό εργατικό κίνημα ήταν ερασιτεχνικές.
Ο αναρχοσυνδικαλισμός, ο οποίος προσπαθεί να εισάγει σταθερά τις αναρχικές ιδέες στην αριστερά του επαναστατικού συνδικαλισμού διαμέσου της δημιουργίας αναρχικού τύπου συνδικάτων, αντιπροσωπεύει μεν ένα βήμα μπροστά, αλλά δεν πηγαίνει πιο πέρα από τις ερασιτεχνικές αυτές μεθόδους. Κι αυτό γιατί ο αναρχοσυνδικαλισμός δεν συνδέει απαραίτητα την προσπάθεια «αναρχοποίησης» του συνδικαλιστικού κινήματος με την οργάνωση των αναρχικών που οργανώνονται έξω από το κίνημα αυτό. Μόνο με τη δημιουργία ενός τέτοιου συνδέσμου θα καταστεί δυνατό να «αναρχοποιηθεί» ο επαναστατικός συνδικαλισμός για να αποφευχθεί κάθε ολίσθημα προς τον οπορτουνισμό.
Θεωρούμε τον επαναστατικό συνδικαλισμό μόνο ένα συνδικαλιστικό κίνημα εργατών χωρίς συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική θεωρία και γι’ αυτό ανίκανο να επιλύσει από μόνο του το κοινωνικό ζήτημα, όπως γνώμη μας είναι ότι τα καθήκοντα των αναρχικών στις γραμμές του κινήματος αυτού συνίστανται στην ανάπτυξη των αναρχικών ιδεών στο εσωτερικό του και οδηγώντας το προς μια αναρχική κατεύθυνση, έτσι που να το μετατρέψουμε σε έναν ενεργό στρατό της κοινωνικής επανάστασης. Είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι αν η αναρχική θεωρία δεν υποστηρίξει τον συνδικαλισμό, τότε αυτός θα αναγκαστεί να βασισθεί στην ιδεολογία κάποιου κρατιστικού πολιτικού κόμματος.
Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αποτελεί ο γαλλικός συνδικαλισμός, ο οποίος κάποτε είχε ενστερνισθεί αναρχικά συνθήματα και αναρχικές τακτικές, πριν πέσει στην κυριαρχία των κομμουνιστών και, κυρίως, στους ακροδεξιούς οπορτουνιστές σοσιαλιστές. Αλλά το καθήκον των αναρχικών που βρίσκονται στις γραμμές του επαναστατικού εργατικού κινήματος πρέπει να εκπληρωθεί εάν οι προσπάθειές τους είναι στενά συνδεδεμένες και συντονισμένες με τη δραστηριότητα των αναρχικών οργανώσεων έξω από τα συνδικάτα. Με άλλα λόγια, πρέπει να εισέλθουμε στο επαναστατικό συνδικαλιστικό κίνημα ως μια οργανωμένη δύναμη, υπόλογοι προς τη γενική αναρχική οργάνωση για την όλη δουλειά μας μέσα στα συνδικάτα και δεχόμενοι καθοδήγηση από την οργάνωση αυτή. Χωρίς να αυτοπεριοριζόμαστε αυστηρά στα αναρχικά συνδικάτα, πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη θεωρητική μας επιρροή στον επαναστατικό συνδικαλισμό ως σύνολο και σε όλες του τις μορφές (οι Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου, τα ρωσικά συνδικάτα κ.λπ). Αλλά μπορούμε να το πετύχουμε αυτό μόνο με το να εργαστούμε ως αυστηρά οργανωμένη αναρχική συλλογικότητα και, οπωσδήποτε, ποτέ σε μικρές ερασιτεχνικές ομάδες χωρίς οργανωτικούς δεσμούς και χωρίς κοινή θεωρητική βάση.
Ομάδες αναρχικών στους χώρους εργασίας εργαζόμενες για τη δημιουργία αναρχικών συνδικάτων, αγωνιζόμενες μέσα στα επαναστατικά συνδικάτα για την πρωτοκαθεδρία των αναρχικών ιδεών στο συνδικαλισμό και τη θεωρητική του κατεύθυνση, και η δραστηριότητά τους έχοντας άμεση σχέση και καθοδηγούμενες οι ίδιες από τη γενική αναρχική οργάνωση στην οποία ανήκουν, αυτή είναι η σπουδαιότητα των σχέσεων μεταξύ αναρχικών και επαναστατικών συνδικαλιστικών κινημάτων (και η μορφή που πρέπει να πάρει).

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Το θεμελιώδες αντικείμενο του εργατικού κινήματος και του αγώνα του είναι η δημιουργία, διαμέσου της επανάστασης, μιας ελεύθερης και εξισωτικής αναρχοκομμουνιστικής κοινωνίας με βάση την αρχή «από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».
Ωστόσο, μια τέτοια κοινωνία στην τέλεια μορφή της δεν πρόκειται να έλθει από μόνη της, παρά μόνο με την σκληρή δουλειά μιας ριζοσπαστικής κοινωνικής αλλαγής. Η πραγματοποίησή της απαιτεί μια περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένη κοινωνική επαναστατική διαδικασία, σχεδιασμένη από τις οργανωμένες δυνάμεις της νικηφόρας εργασίας και σε ένα καθορισμένο μονοπάτι. Το καθήκον μας είναι να δείξουμε αυτό το μονοπάτι εδώ και τώρα, ώστε να καθορίσουμε τα θετικά, πρακτικά προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν οι εργάτες από την πρώτη μέρα της κοινωνικής επανάστασης. Ολόκληρη η τύχη της κοινωνικής επανάστασης θα εξαρτηθεί από τη σωστή επίλυση αυτών των προβλημάτων.
Είναι πέραν αμφιβολίας ότι η οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας θα καταστεί δυνατή μόνο αφού οι εργάτες θα θριαμβεύσουν σε βάρος του παρόντος αστικού-καπιταλιστικού συστήματος και των αντιπροσωπευτικών του θεσμών. Η οικοδόμηση της νέας οικονομίας και των νέων κοινωνικών σχέσεων είναι αδύνατον να αρχίσει μέχρι που η εξουσία του Κράτους, υπεραμυνόμενη του καθεστώτος της σκλαβιάς, δεν θα έχει συντριφτεί, μέχρι την ώρα που οι βιομηχανικοί εργάτες και οι αγρότες έχουν αναλάβει τη βιομηχανική και αγροτική παραγωγή της χώρας διαμέσου της επανάστασης.
Αναπόφευκτα, το πρώτιστο καθήκον της κοινωνικής επανάστασης είναι να συντρίψει τον κρατικό μηχανισμό του καπιταλιστικού συστήματος, να απογυμνώσει την μπουρζουαζία και, πιο γενικά, όλα τα κοινωνικά προνομιούχα στοιχεία της εξουσίας της, και επιβάλλοντας οικουμενικά τη θέληση των εξεγερμένων εργατών όπως αυτό εκφράζεται από τις θεμελιώδεις αρχές της κοινωνικής επανάστασης. Αυτή η καταστροφική και πολεμική πλευρά της επανάστασης μπορεί να ξεκαθαρίσει το δρόμο για τα θετικά καθήκοντα, τα οποία αποτελούν το αληθινό νόημα και την ουσία της κοινωνικής επανάστασης.
Αυτά τα καθήκοντα είναι τα ακόλουθα:
- Να βρεθεί μια αναρχική λύση του προβλήματος της (βιομηχανικής) παραγωγής της χώρας. Να επιλυθεί το αγροτικό ζήτημα κατά παρόμοιο τρόπο.
- Η λύση του προβλήματος της κατανάλωσης (παροχή τροφίμων).
Παραγωγή:
Έχοντας κατά νου ότι η βιομηχανία της χώρας είναι το αποτέλεσμα των προσπαθειών αρκετών γενεών εργατών και ότι τα ποικίλα τμήματα της βιομηχανίας είναι στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους, αντιμετωπίζουμε όλη την παραγωγή ως σύνολο, ως ένα μεγάλο εργαστήριο παραγωγών, το οποίο ανήκει συνολικά σε όλους μαζί τους εργάτες ως σύνολο και σε κανέναν συγκεκριμένα.
Ο παραγωγικός μηχανισμός της χώρας είναι ένα σύνολο και ανήκει σ’ ολόκληρη την εργατική τάξη. Αυτό καθορίζει το χαρακτήρα και τη μορφή του νέου συστήματος παραγωγής. Επίσης, προορίζεται να είναι ένα σύνολο, με την έννοια ότι τα προϊόντα αυτά που θα παράγονται από τους παραγωγούς θα ανήκουν σε όλους. Τα προϊόντα αυτά, οποιουδήποτε είδους κι αν είναι, θα αντιπροσωπεύουν το γενικό απόθεμα για τους εργάτες από το οποίο κάθε συμμετέχων στο νέο σύστημα παραγωγής θα λαμβάνει οτιδήποτε χρειάζεται σε ίση βάση με τον καθένα. Το νέο σύστημα παραγωγής θα υποσκελίσει τη μισθωτή σκλαβιά και την εκμετάλλευση σε όλες τους τις μορφές και θα εγκαθιδρύσει στη θέση τους την αρχή της συντροφικής συνεργασίας ανάμεσα στους εργάτες.
Η μεσαία τάξη, η οποία στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία εξασκεί μεταπρατικές λειτουργίες (εμπόριο κλπ.), καθώς επίσης και η μπουρζουαζία, πρέπει να πάρουν μέρος στο νέο σύστημα παραγωγής. υπό τις ίδιες συνθήκες όπως όλοι οι εργάτες. Αλλιώς, οι τάξεις αυτές θέτουν εαυτές εκτός εργαζόμενης κοινωνίας.
Δεν θα υπάρχουν αφεντικά ούτε επιχειρηματίες, ιδιοκτήτες ή κρατικοί ιδιοκτήτες (όπως συμβαίνει σήμερα στο μπολσεβίκικο Κράτος). Στο νέο αυτό σύστημα παραγωγής, οι λειτουργίες της όλης οργάνωσης θα μεταβιβαστούν σε ειδικά συγκροτημένα όργανα, σχηματοποιημένα γι’ αυτό τον σκοπό από τους εργάτες, δηλαδή εργατικά συμβούλια, εργοστασιακές επιτροπές ή εργατικές διαχειριστικές επιτροπές εργοστασίων και φυτειών. Τα όργανα αυτά, που θα διασυνδέονται το ένα με το άλλο σε επίπεδο Δήμου, περιφέρειας και εθνικό επίπεδο, θα σχηματίσουν τους θεσμούς διαχείρισης και εφαρμογής της παραγωγής σε δημοτικό, περιφερειακό και, μετά από αυτά, γενικό (ομοσπονδιακό) επίπεδο. Δημιουργημένα από τις μάζες και πάντα κάτω από την επιστασία και τον έλεγχό τους, τα όργανα αυτά θα ανανεώνονται συνεχώς, πραγματοποιώντας έτσι την ιδέα της αυθεντικής αυτοδιεύθυνσης των μαζών.
Η ενοποιημένη παραγωγή, στην οποία τα μέσα παραγωγής και τα παραγόμενα προϊόντα ανήκουν σε όλους, με τη μισθωτή σκλαβιά να έχει αντικατασταθεί από την αρχή της συντροφικής συνεργασίας και με την ισότητα των δικαιωμάτων για όλους τους παραγωγούς τετελεσμένο γεγονός, η παραγωγή η διαχειριζόμενη από τα όργανα της εργατικής διεύθυνσης, εκλεγμένα από τις μάζες, αποτελεί το πρώτο πρακτικό βήμα στο δρόμο για την πραγματοποίηση του αναρχικού κομμουνισμού.
Κατανάλωση:
Το πρόβλημα της κατανάλωσης θα εγερθεί κατά τη διάρκεια της επανάστασης ως διπλό ζήτημα: Πρώτον, το πρόβλημα της δημιουργίας πηγών για παροχή τροφίμων. Δεύτερον, το πρόβλημα της διανομής αυτών των τροφίμων.
Όσον αφορά τη διανομή τροφίμων, η λύση εξαρτάται, κατά πρώτο λόγο, από την ποσότητα των διαθέσιμων προϊόντων, από το πρόβλημα της σκοπιμότητας κ.λπ..
Αντιμετωπίζοντας την ανοικοδόμηση ολόκληρης της δημιουργημένης κοινωνικής τάξης, η κοινωνική επανάσταση αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει τις πρωταρχικές αναγκαιότητες του καθένα. Η μόνη εξαίρεση θα είναι αυτοί που δεν εργάζονται, αυτοί που αρνούνται να πάρουν μέρος στο νέο σύστημα παραγωγής για αντεπαναστατικούς λόγους. Αλλά, γενικά μιλώντας, και με την εξαίρεση αυτής της τελευταίας κατηγορίας ανθρώπων, όλες οι ανάγκες ολόκληρου του πληθυσμού στις περιοχές όπου έχει κηρυχθεί η κοινωνική επανάσταση θα ικανοποιηθούν διαμέσου των γενικών αποθεμάτων τροφίμων. Σε περίπτωση ανεπάρκειας προϊόντων τα ήδη υπάρχοντα χωρίζονται ανάλογα με τη μεγαλύτερη ανάγκη, με προτεραιότητα στα παιδιά, στους άρρωστους και στις οικογένειες των εργατών.
Ένα δυσκολότερο πρόβλημα είναι αυτό της οργάνωσης των γενικών αποθεμάτων τροφίμων της επανάστασης. Χωρίς αμφιβολία, από τις πρώτες μέρες της επανάστασης, οι πόλεις θα επηρεαστούν από ελλείψεις σε μερικά από τα βασικά χρειαζούμενα του πληθυσμού. Την ίδια στιγμή, οι αγρότες θα έχουν αφθονία παραγωγής, την οποία όμως δεν θα διαθέτει η πόλη.
Για τους αναρχικούς, δεν υπάρχει αμφιβολία όσον αφορά την αλληλοβοήθεια μεταξύ των εργατών της πόλης και των εργατών γης στην επαρχία. Οι αναρχικοί πιστεύουν ότι η κοινωνική επανάσταση δεν μπορεί να είναι δυνατή παρά μόνο διαμέσου των συντονισμένων προσπαθειών ανάμεσα στους εργάτες και τους αγρότες. Συνεπώς, η λύση στο πρόβλημα της κατανάλωσης στην επανάσταση θα είναι δυνατή μόνο διαμέσου της στενής επαναστατικής συνεργασίας ανάμεσα στις δύο αυτές τάξεις εργατών.
Για να δημιουργηθεί η συνεργασία αυτή, η εργατική τάξη των πόλεων, έχοντας πάρει την παραγωγή στα χέρια της, πρέπει να προνοήσει αμέσως για τις βασικές ανάγκες αυτών στην επαρχία και να μοχθήσει ώστε να τους προμηθεύσει τα καθημερινά καταναλωτικά αγαθά καθώς και τα μέσα και τα εργαλεία για συλλογική καλλιέργεια της γης. Χειρονομίες αλληλεγγύης από τους εργάτες των πόλεων για την ικανοποίηση των αναγκών των αγροτών θα εκμαιεύσει από αυτούς σε ανταπόδοση την ίδια μεταχείριση και οι αγρότες θα προμηθεύσουν τις πόλεις με την παραγωγή τους, συγκεκριμένα τροφίμων.
Οι γενικές εργατικές και αγροτικές συνεργατικές θα είναι τα πρωταρχικά όργανα εξασφάλισης τροφίμων και ικανοποίησης των οικονομικών αναγκών της πόλης και της υπαίθρου. Αργότερα, εξαιτίας της υπευθυνότητας για μια πιο σημαντική και μόνιμη σειρά καθηκόντων, ειδικά για την προμήθεια οτιδήποτε θεωρείται ση για την υποστήριξη και ανάπτυξη της οικονομικής και κοινωνικής ζωής των εργατών και αγροτών, οι συνεργατικές αυτές θα μεταμορφωθούν σε μόνιμα όργανα διάθεσης σε πόλεις και επαρχία.
Αυτή η λύση στο πρόβλημα της διάθεσης τροφίμων θα επιτρέψει στο προλεταριάτο να δημιουργήσει μια μόνιμη υπηρεσία εφοδιασμού που θα έχει ευνοϊκό και αποφασιστικό αποτέλεσμα στην όλη έκβαση του νέου συστήματος παραγωγής.
Η γη:
Για την επίλυση του αγροτικού ζητήματος θεωρούμε τους εργάτες γης - οι οποίοι δεν εκμεταλλεύονται την εργασία των άλλων – καθώς και το μισθωτό αγροτικό προλεταριάτο τις πρωταρχικές επαναστατικές δημιουργικές δυνάμεις Η αποστολή τους θα είναι να φέρουν σε πέρας τη νέα αναδιανομή της γης με σκοπό η χρήση και η εκμετάλλευσή της να γίνεται πάνω σε κομμουνιστικές αρχές.
Όπως με τη βιομηχανία, έτσι και η γη, εκμεταλλευόμενη και καλλιεργούμενη από γενεές εργαζομένων, είναι το προϊόν της συλλογικής τους εργασίας. Ανήκει, επίσης, σε όλο τον εργαζόμενο κόσμο ως σύνολο και σε κανέναν συγκεκριμένα. Καθώς είναι η κοινή και αναπαλλοτρίωτη ιδιοκτησία των εργαζομένων, η γη δεν μπορεί να είναι αντικείμενο ούτε αγοράς ούτε πώλησης. Ούτε μπορεί να ενοικιαστεί από τον έναν στον άλλον ούτε να αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης της εργασίας του ενός από τον άλλον.
Η γη αποτελεί, επίσης, ένα είδος λαϊκού και κοινωνικού εργαστηρίου, όπου ο κόσμος παράγει από κοινού τα μέσα για να ζήσει. Αλλά είναι το είδος του εργαστηρίου εκείνου όπου, ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων ιστορικών συγκυριών, κάθε εργαζόμενος (αγρότης) έχει συνηθίσει να εκτελεί την εργασία αυτή μόνος, διαθέτοντας τα προϊόντα του ανεξάρτητα από άλλους παραγωγούς. Ενώ στη βιομηχανία η συλλογική (κομμουνιστική) μορφή εργασίας είναι ζωτικά απαραίτητη και ο μόνος δυνατός τρόπος, στη γεωργία της εποχής μας, δεν είναι ο ατομικός τρόπος εργασίας. Συνεπώς, όταν η γη και τα μέσα εκμετάλλευσής της αποκτηθούν από τους αγρότες, με καμία πιθανότητα πώλησης ή ενοικίασής τους, το ζήτημα του πώς θα χρησιμοποιηθεί και του τι θα καλλιεργηθεί ( στο επίπεδο της κομμούνας ή της οικογένειας) δεν θα επιλυθεί ολοκληρωτικά και οριστικά με μιας, όπως θα γίνει με τη βιομηχανία. Για να γίνει μια αρχή, μάλλον θα πρέπει να καταφύγουμε στις δύο αυτές μεθόδους.
Η ύστατη μορφή της μίσθωσης και χρήσης της γης θα καθορισθεί από την ίδια τη επαναστατημένη αγροτιά. Δεν μπορεί να υπάρχει εξωτερική πίεση στο ζήτημα αυτό. Ωστόσο, από τη στιγμή που θεωρούμε ότι μόνο μια κομμουνιστική κοινωνία, στο όνομα της οποίας θα γίνει η κοινωνική επανάσταση, μπορεί να απελευθερώσει τους εργαζομένους από τη σκλαβιά και την εκμετάλλευση παρέχοντάς τους ολοκληρωτική ελευθερία και ισότητα, από τη στιγμή που οι αγρότες αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία του λαού (σχεδόν 85% στη Ρωσία) το αγροτικό σύστημα που θα υιοθετηθεί από τους αγρότες θα είναι αποφασιστικός παράγοντας που θα καθορίσει την τύχη της επανάστασης. Και τέλος, από τη στιγμή που μια ιδιωτική επιχείρηση στη γεωργία, όπως και μια ιδιωτική επιχείρηση στη βιομηχανία, οδηγεί το εμπόριο στη συσσώρευση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και στην επαναφορά του κεφαλαίου, είναι υπευθυνότητά μας εδώ και τώρα να κάνουμε οτιδήποτε δυνατόν ώστε να διευκολύνουμε την επίλυση του αγροτικού ζητήματος με έναν συλλογικό τρόπο.
Γι’ αυτό τον σκοπό, θα πρέπει να αρχίσουμε μια εντατική προπαγάνδα ανάμεσα στους αγρότες υπέρ της κομμουνιστική; χρήσης και της κομμουνιστικής καλλιέργειας της γης. Η δημιουργία ενός ειδικού αγροτικού συνδικάτου (ή ένωσης) με αναρχική προοπτική θα διευκόλυνε αφάνταστα αυτό το καθήκον.
Με βάση αυτή την εκτίμηση, η τεχνική πρόοδος έχει τεράστια σπουδαιότητα στη διευκόλυνση της ανάπτυξης της γεωργίας και, παρομοίως, την επίτευξη του κομμουνισμού στις πόλεις, πάνω απ’ όλα στη βιομηχανία. Εάν, στις σχέσεις τους με τους αγρότες, οι βιομηχανικοί εργάτες δράσουν όχι ως ξεχωριστές ομάδες, αλλά ως μια τεράστια κομμουνιστική συλλογικότητα, αγκαλιάζοντας κάθε κλάδο της παραγωγής, εάν αυτοί έχουν το μυαλό τους στις ζωτικές ανάγκες της επαρχίας και προμηθεύουν κάθε χωριό με προϊόντα καθημερινής χρήσης, εργαλεία και μηχανές για τη συλλογική καλλιέργεια της γης, τότε αυτό αναμφίβολα θα στρέψει τους αγρότες προς τον κομμουνισμό στη γεωργία.
Η υπεράσπιση της επανάστασης:
Το ζήτημα της υπεράσπισης της επανάστασης είναι, επίσης, ένα από τα προβλήματα της «πρώτης μέρας». Βασικά, το δυναμικότερο μέσο για την υπεράσπιση της επανάστασης είναι η επιτυχής αντιμετώπιση των προκλήσεων που θα αντιμετωπίσει, δηλαδή τα προβλήματα της παραγωγής, της κατανάλωσης και της γης. Από τη στιγμή που τα προβλήματα αυτά έχουν επιλυθεί σωστά καμιά αντεπαναστατική δύναμη δεν θα είναι ικανή να σταματήσει ή να διαταράξει την ελεύθερη κοινωνία των εργατών. Παρ’ όλα αυτά, οι εργάτες θα πρέπει να διεξάγουν έναν σκληρό αγώνα ενάντια στους εχθρούς της επανάστασης για να διαφυλάξουν τη φυσική της ύπαρξη. Η κοινωνική επανάσταση, η οποία απειλεί τους προνομιούχους και τις μη εργαζόμενες τάξεις της παρούσας κοινωνίας, θα προκαλέσει αναπόφευκτα την αγωνιώδη αντίσταση αυτών των τάξεων, η οποία θα πάρει τη μορφή ενός άγριου εμφυλίου πολέμου.
Όπως έχει δείξει η ρωσική εμπειρία, ένας τέτοιος εμφύλιος πόλεμος δεν θα διαρκέσει μερικούς μήνες, αλλά ίσως αρκετά χρόνια. Όσο επιτυχή είναι τα πρώτα βήματα των εργαζομένων στην αρχή της επανάστασης, οι κυρίαρχες τάξεις θα εξακολουθούν να διαθέτουν τεράστιες ικανότητες αντίστασης για αρκετό διάστημα. Για αρκετά χρόνια, θα παρεμβάλουν διάφορα εμπόδια στην επανάσταση, προσπαθώντας να επανακτήσουν την εξουσία και τα προνόμια που απολάμβαναν.
Ένας μεγάλος και καλά εξοπλισμένος στρατός, υποστηριζόμενος από ειδικούς της στρατιωτικής στρατηγικής και κεφάλαια, όλα αυτά θα ριχτούν ενάντια στους νικηφόρους εργάτες.
Εάν οι εργάτες θέλουν να διατηρήσουν της κατακτήσεις της επανάστασης, θα πρέπει να δημιουργήσουν όργανα υπεράσπισής της, συγκροτώντας μια μάχιμη αγωνιστική δύναμη με το καθήκον να εναντιωθεί στις σφοδρές επιθέσεις της αντίδρασης. Στις πρώτες μέρες της επανάστασης, αυτή η μάχιμη δύναμη θα δημιουργηθεί από όλους τους οπλισμένους εργάτες και αγρότες. Αλλά η προσωρινά οπλισμένη αυτή δύναμη θα είναι άξια ύπαρξης μόνο κατά τις πρώτες μέρες, πριν κορυφωθεί ο εμφύλιος πόλεμος και οι δύο ανταγωνιζόμενες τάξεις δημιουργήσουν κανονικές στρατιωτικές δυνάμεις. Η πιο κρίσιμη στιγμή της κοινωνικής επανάστασης δεν είναι αυτή της ανατροπής της εξουσίας, αλλά η στιγμή που ακολουθεί, όταν οι δυνάμεις του ηττημένου καθεστώτος εξαπολύουν γενική αντεπίθεση ενάντια στους εργαζόμενους, όταν οι κατακτήσεις που έχουν αποκτηθεί πρέπει να περιφρουρηθούν.
Η φύση αυτής της επίθεσης, ο οπλισμός που χρησιμοποιείται και η όλη πορεία του εμφυλίου πολέμου, θα απαιτήσουν από τους εργάτες την δημιουργία ειδικών επαναστατικών στρατιωτικών σωμάτων. Η φύση και οι θεμελιώδεις αρχές αυτών των σωμάτων πρέπει να αποφασίζονται προκαταβολικά. Αρνούμενοι κρατιστικές και εξουσιαστικές μεθόδους ελέγχου του πληθυσμού, αρνούμαστε επίσης και την κρατική μέθοδο οργάνωσης των εργατικών στρατιωτικών δυνάμεων, δηλαδή αρνούμαστε την αρχή του να βασιστεί ένας στρατός σε υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Η αρχή του εθελοντισμού βρίσκεται σε συμφωνία με τις βασικές αρχές του αναρχισμού που πρέπει να αποτελούν τη βάση των εργατικών στρατιωτικών σωμάτων. Τα αποσπάσματα των εξεγερμένων εργατών και αγροτών κατά τη διάρκεια της ρωσικής επανάστασης, μπορούν να χρησιμεύσουν ως το παράδειγμα τέτοιων μηχανισμών. Αλλά η εθελοντική επαναστατική υπηρεσία και η αντάρτικη δράση δεν πρέπει να ειδωθούν με τη στενή τους έννοια, δηλαδή ως ο αγώνας των εργατικών και αγροτικών δυνάμεων ενάντια σε έναν τοπικό εχθρό, χωρίς συντονισμό και ένα γενικό σχέδιο επιχειρήσεων, δρώντας το κάθε τμήμα με τη δική του πρωτοβουλία. Όταν αναπτυχθούν ολοκληρωτικά, η αντάρτικη δράση και οι παρόμοιες τακτικές πρέπει να καθοδηγούνται από μια κοινή στρατιωτική και επαναστατική στρατηγική.
Όπως σε κάθε άλλο πόλεμο, ο εμφύλιος πόλεμος δεν μπορεί να διεξαχθεί από τους εργαζόμενους με επιτυχία, παρά μόνο εάν μπουν σε εφαρμογή δύο θεμελιώδεις, για ολόκληρη την στρατιωτική επιχείρηση, αρχές: ενότητα των επιχειρησιακών σχεδίων και ενότητα κοινής διοίκησης. Η πιο κρίσιμη στιγμή της επανάστασης θα είναι όταν η αστική τάξη επιτεθεί ενάντιά της ως οργανωμένη δύναμη, μια κρίσιμη στιγμή που θα υποχρεώσει τους εργαζόμενους να υιοθετήσουν αυτή τη στρατιωτική στρατηγική. Γι΄ αυτό, όσον αφορά τις αναγκαιότητες της στρατιωτικής στρατηγικής της αντεπανάστασης, οι ένοπλες δυνάμεις της επανάστασης θα συγχωνευθούν αναπόφευκτα με έναν κοινό επαναστατικό στρατό με μια κοινή διοίκηση και κοινό επιχειρησιακό σχέδιο.
Ο στρατός αυτός θα συγκροτηθεί στις ακόλουθες βασικές αρχές:
τον ταξικό χαρακτήρα του στρατού, την εθελοντική στρατιωτική υπηρεσία (ο εξαναγκασμός θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά για την υπόθεση υπεράσπισης της επανάστασης), την επαναστατική αυτοπειθαρχία (η εθελοντική στρατιωτική υπηρεσία και η επαναστατική αυτοπειθαρχία είναι αλληλοσυμπληρωματικές με κάθε τρόπο και κάνουν τον επαναστατικό στρατό ψυχολογικά δυνατότερο από κάθε άλλον κρατικό στρατό), τη συνολική υπαγωγή του επαναστατικού στρατού στις μάζες των εργατών και αγροτών όπως αυτές εκπροσωπούνται από τις εργατικές και αγροτικές οργανώσεις σε όλη τη χώρα, οι οποίες θα δημιουργηθούν από τις μάζες τη στιγμή της επανάστασης και στις οποίες θα ανατεθεί το καθήκον της επίβλεψης της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας.
Με άλλα λόγια, το όργανο της υπεράσπισης της επανάστασης, το οποίο είναι υπεύθυνο για τον αγώνα ενάντια στην αντεπανάσταση και στα ανοιχτά στρατιωτικά πεδία καθώς και στα εσωτερικά μέτωπα του εμφυλίου πολέμου (αστικές συνωμοσίες, προετοιμασίες για αντεπαναστατική δράση κ.λπ.), θα είναι εντελώς κάτω από τον πλήρη έλεγχο των παραγωγικών οργανώσεων των εργατών και αγροτών, θα είναι υπόλογο σε αυτές και κάτω από τις πολιτικές του κατευθύνσεις.
Σημείωση: Ενώ ο επαναστατικός στρατός θα πρέπει από αναγκαιότητα να είναι συγκροτημένος σε συμφωνία με τις αναρχικές αρχές, αυτό δεν πρέπει να θεωρείται θέμα αρχής.
Δεν είναι παρά η συνέπεια της στρατιωτικής στρατηγικής στην επανάσταση, ένα στρατηγικό μέτρο το οποίο θα πρέπει να πάρουν αναπόφευκτα οι εργαζόμενοι στη διαδικασία του εμφυλίου πολέμου. Αλλά αυτό το μέτρο θα πρέπει να προσελκύσει τώρα την προσοχή μας. Πρέπει να μελετηθεί αρκετά προσεκτικά ακόμα και τώρα, ώστε να αποφύγουμε κάθε ανεπανόρθωτη οπισθοδρόμηση για την προστασία και υπεράσπιση της επανάστασης, γιατί οι οπισθοδρομήσεις τη στιγμή του εμφυλίου πολέμου μπορούν να αποβούν θανάσιμες για ολόκληρη την κοινωνική επανάσταση.

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ
ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΚΉΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ

Οι γενικές, εποικοδομητικές θέσεις όπως εκφράστηκαν παραπάνω, αποτελούν την οργανωτική πλατφόρμα των επαναστατικών δυνάμεων του αναρχισμού.
Αυτή η πλατφόρμα οικοδομήθηκε γύρω από μια ειδική θεωρητική και τακτική προοπτική. Είναι το μίνιμουμ γύρω από το οποίο πρέπει να συγκεντρωθούν.
Το καθήκον της πλατφόρμας είναι να συγκεντρώσει γύρω της όλα τα υγιή στοιχεία του αναρχικού κινήματος σε μια γενική, ενεργή και συνεχώς δραστηριοποιούμενη οργάνωση, τη Γενική Ένωση Αναρχικών. Όλοι οι ενεργοί αγωνιστές του αναρχισμού πρέπει να κατευθυνθούν προς τη δημιουργία της οργάνωσης αυτής. Οι βασικές οργανωτικές αρχές της Γενικής Ένωσης Αναρχικών είναι οι ακόλουθες:
1) Ενότητα στη θεωρία
Η θεωρία είναι η δύναμη εκείνη που κατευθύνει τη δραστηριότητα των ατόμων και των οργανώσεων διαμέσου συγκεκριμένων δρόμων προς συγκεκριμένους στόχους. Φυσιολογικά, πρέπει να είναι κοινή σε όλα τα άτομα και τις οργανώσεις που γίνονται μέλη της Γενικής Ένωσης. Η δραστηριότητα της Γενικής Αναρχικής Ένωσης, συνολική και επιμέρους, πρέπει να βρίσκεται σε αγαστή συμφωνία με τις θεωρητικές αρχές που επαγγέλλονται από την ίδια.
2) Τακτική ενότητα ή συλλογική μέθοδος δράσης
Οι μέθοδοι τακτικής που ασκούνται από άτομα ή ομάδες μέσα στην Ένωση, πρέπει, παρομοίως, να είναι ενωτικές, σε αυστηρή συμφωνία η μια με την άλλη καθώς και με την συνολική θεώρηση και την τακτική της Ένωσης.
Έχοντας μια γενική (κοινή) τακτική γραμμή στο κίνημα, είναι θέμα αποφασιστικής σπουδαιότητας για την ύπαρξη της οργάνωσης και ολόκληρου του κινήματος: αποτρέπει το κομφούζιο την ύπαρξης πολλών αλληλοαντιμαχόμενων τακτικών και συγκεντρώνει όλες τις δυνάμεις του κινήματος δίνοντάς τους μια κοινή κατεύθυνση που οδηγεί σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο δράσης.
3) Συλλογική υπευθυνότητα
Η πρακτική του να δρούμε με βάση την προσωπική υπευθυνότητα του καθένα θα πρέπει να αποκρουσθεί με κατηγορηματικό τρόπο και να υπάρξει άρνησή της στις γραμμές του αναρχικού κινήματος.
Οι τομείς της επαναστατικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής είναι βαθύτατα συλλογικοί από τη φύση τους. Η δημόσια επαναστατική δραστηριότητα στους τομείς αυτούς δεν μπορεί να βασιστεί στην προσωπική υπευθυνότητα μεμονωμένων αγωνιστών. Το εκτελεστικό όργανο του γενικότερου αναρχικού κινήματος, η Αναρχική Ένωση, υιοθετεί μια αποφασιστική στάση ενάντια στην τακτική του ανεύθυνου ατομικισμού και εισάγει την αρχή της συλλογικής υπευθυνότητας στις γραμμές της: ολόκληρη η Ένωση θα είναι υπόλογη για την επαναστατική και πολιτική δραστηριότητα κάθε μέλους της ένωσης και, παρομοίως, κάθε μέλος θα είναι υπόλογο για την πολιτική και επαναστατική δραστηριότητα της Ένωσης ως συνόλου.
4) Ομοσπονδιοποίηση
Ο αναρχισμός έχει πάντα αρνηθεί τη συγκεντρωτική οργάνωση τόσο στην κοινωνική ζωή των μαζών όσο και στο χώρο της πολιτικής τους δράσης. Το σύστημα του συγκεντρωτισμού βασίζεται στο πνίξιμο του πνεύματος της κριτικής, της πρωτοβουλίας και της ανεξαρτησίας κάθε ατόμου καθώς και στην τυφλή υποταγή των μαζών στο «κέντρο». Τα φυσικά και αναπόφευκτα αποτελέσματα αυτού του συστήματος είναι η σκλαβιά και η μηχανοποίηση τόσο της κοινωνικής ζωής όσο και της ζωής των πολιτικών κομμάτων.
Σε αντίθεση με το συγκεντρωτισμό, ο αναρχισμός έχει πάντα υποστηρίξει και αμυνθεί υπέρ της αρχής της ομοσπονδιοποίησης, η οποία συνδυάζει την ανεξαρτησία του ατόμου ή της οργάνωσης με την πρωτοβουλία και την υπηρεσία τους στην κοινή υπόθεση. Συνδυάζοντας την ιδέα της ανεξαρτησίας και της πληρότητας των δικαιωμάτων του κάθε ατόμου με τις κοινωνικές ανάγκες και τις ικανότητες, η ομοσπονδιοποίηση ανοίγει το δρόμο σε κάθε ωφέλιμη εκδήλωση των ικανοτήτων του κάθε ατόμου. Αλλά αρκετά συχνά η ομοσπονδιακή αρχή έχει παραμορφωθεί στις αναρχικές γραμμές, τόσο συχνά έχει υιοθετηθεί ως μέσο το δικαίωμα της επίδειξης του εγωισμού του ενός και έχουν παραμεληθεί οι υποχρεώσεις του ενός όσον αφορά την οργάνωση.
Αυτή η παραμόρφωση προκάλεσε μεγάλη αποδιοργάνωση στο εσωτερικό του κινήματός μας στο παρελθόν και είναι καιρός να θέσουμε ένα τέρμα σ’ αυτό μια για πάντα.
Ομοσπονδιοποίηση σημαίνει ελεύθερη συμφωνία ατόμων και ολόκληρων οργανώσεων να εργαστούν συλλογικά για την επίτευξη ενός κοινού στόχου.
Τώρα, κάθε τέτοια συμφωνία και κάθε ομοσπονδιακή ένωση βασισμένη σε αυτή θα γίνει πραγματικότητα (παρά κάτι που υπάρχει μόνοι στα χαρτιά) μόνο εάν εκπληρωθούν οι απαιτούμενες συνθήκες κατά τις οποίες όλοι οι συμμετέχοντες στη συμφωνία και την ένωση εκπληρώσουν ολοκληρωτικά τις ήδη ανειλημμένες υποχρεώσεις τους και συμμορφωθούν με τις κοινές αποφάσεις.
Σε κάθε κοινωνικό σχέδιο και, βέβαια, σ’ αυτό με την ομοσπονδιακή βάση πάνω στην οποία έχει αυτό οικοδομηθεί, δεν θα μπορούν να υπάρχουν δικαιώματα χωρίς υπευθυνότητες, όπως και δεν μπορούν να υπάρχουν αποφάσεις χωρίς αυτές να τίθενται σε άμεση εφαρμογή. Αυτό είναι απαράδεκτο σε μια αναρχική οργάνωση, η οποία έχει αναλάβει να εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της που έχουν σχέση με τους εργάτες και την κοινωνική τους επανάσταση.
Συνεπώς, ο ομοσπονδιακός τύπος αναρχικής οργάνωσης, ο οποίος αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε μέλους της οργάνωσης στην ανεξαρτησία, την ελευθερία γνώμης, την ατομική πρωτοβουλία και την ατομική πρωτοβουλία, αναθέτει σε κάθε μέλος συγκεκριμένες οργανωτικές υποχρεώσεις καθώς και την εφαρμογή των κοινά ειλημμένων αποφάσεων.
Μόνο με αυτό τον τρόπο έρχεται στη ζωή η ομοσπονδιακή αρχή και η αναρχική οργάνωση λειτουργεί κανονικά και κινείται προς την υλοποίηση των στόχων που έχει βάλει.
Η ιδέα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών εγείρει το ζήτημα του συντονισμού των δραστηριοτήτων όλων των δυνάμεων του αναρχικού κινήματος.
Κάθε οργάνωση που είναι μέλος της Ένωσης αντιπροσωπεύει έναν ζωτικό πυρήνα που αποτελεί μέρος του συνολικού αυτού οργανισμού. Κάθε πυρήνας θα έχει τη δική του γραμματεία για διευκολύνει τις δραστηριότητές του και να παρέχει θεωρητική και πολιτική καθοδήγηση. Για το συντονισμό των δραστηριοτήτων όλων των οργανώσεων-μελών της Ένωσης, θα δημιουργηθεί ένα ειδικό όργανο με τη μορφή Εκτελεστικής Επιτροπής της Ένωσης. Η επιτροπή αυτή θα επιτελεί τις ακόλουθες λειτουργίες: την εφαρμογή των αποφάσεων που πάρθηκαν και ανατέθηκαν στην Ένωση, τη θεωρητική και οργανωτική επίβλεψη της δράσης των μεμονωμένων οργανώσεων, τη διατήρηση της συνολικής θεωρητικής και τακτικής γραμμής της Ένωσης, την παρακολούθηση της γενικής κατάστασης του κινήματος και τη διατήρηση των λειτουργικών οργανωτικών δεσμών ανάμεσα σε όλες τις οργανώσεις-μέλη της Ένωσης καθώς και τους δεσμούς με άλλες οργανώσεις. Τα δικαιώματα, οι υπευθυνότητες και τα πρακτικά καθήκοντα της Εκτελεστικής Επιτροπής θα καθοριστούν στο Συνέδριο της Γενικής Ένωσης.
Η Γενική Ένωση Αναρχικών έχει έναν συγκεκριμένο και καλά καθορισμένο στόχο. Στο όνομα της επιτυχίας της κοινωνικής επανάστασης πρέπει, πάνω από όλα, να επιλέξει για να την πλαισιώσουν τα περισσότερο κριτικά και επαναστατικά στοιχεία ανάμεσα στους εργάτες και αγρότες.
Ως οργάνωση που προωθεί την κοινωνική επανάσταση και παραπέρα (και ακόμα μια αντιεξουσιαστική οργάνωση) η οποία στοχεύει στην άμεση καταστροφή της ταξικής κοινωνίας, η Γενική Ένωση Αναρχικών, εξαρτάται, παρομοίως, από τις δύο θεμελιώδεις τάξεις της παρούσας κοινωνίας - τους εργάτες και τους αγρότες - και κατά τον ίδιο τρόπο διευκολύνει την επιδίωξη της χειραφέτησης και των δύο αυτών τάξεων. Όσον αφορά τις επαναστατικές εργατικές οργανώσεις των πόλεων, η Γενική Ένωση Αναρχικών θα πρέπει να αφιερώσει όλες τις προσπάθειές της στο να καταστεί ο μπροστάρης και ο θεωρητικός τους οδηγός. Η Γενική Ένωση Αναρχικών θέτει τα ίδια καθήκοντα με αυτά των εκμεταλλευόμενων αγροτικών μαζών και εξυπηρετεί ως η βάση, ασκώντας τον ίδιο ρόλο με αυτό στα επαναστατικά συνδικάτα της εργατικής τάξης των πόλεων, η Ένωση θα πρέπει να καταβάλει προσπάθειες για την ανάπτυξη ενός δικτύου επαναστατικών αγροτικών οικονομικών οργανώσεων, και κάτι περισσότερο από αυτό, μιας συγκεκριμένης Αγροτικής Ένωσης βασισμένης σε αντιεξουσιαστικές αρχές.
Γεννημένη μέσα στις μάζες του εργαζόμενου λαού, η Γενική Ένωση Αναρχικών πρέπει να πάρει μέρος σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής των μαζών αυτών, φέρνοντας πάντα και παντού στο προσκήνιο το πνεύμα της οργάνωσης, της επιμονής, της μαχητικότητας και της θέλησης σε στάση επίθεσης.
Μόνο με αυτό τον τρόπο μπορεί να εκπληρώσει τον ρόλο της, τη θεωρητική και ιστορική της αποστολή στην κοινωνική επανάσταση των εργατών και στο να γίνει το οργανωτικό πλεονέκτημα στη διαδικασία της χειραφέτησής τους.

* Αναθεώρηση της ελληνικής μετάφρασης «ούτε θεός-ούτε αφέντης», Σεπτέμβρης 2007.

Οι πλανεμένες αλήθειες του αναρχισμού(Άγνωστος συγγραφέας)

Η ιδέα πίσω από το παρακάτω άρθρο πηγάζει από την ανάγνωση μιας απομαγνητοφωνημένης συζήτησης του αναρχοσυνδικαλιστή Sam Dolgoff με διαφόρους αριστεριστές σχετικά με παρερμηνείες του αναρχισμού όπως αυτή βρίσκεται στο τελευταίο βιβλίο του Fragments: A Memoir. Ένα κομμάτι αποτελεί πιστή(;) μεταφορά του κειμένου.
O αναρχισμός σε καμία περίπτωση δεν πρεσβεύει τον απολύτως αντικοινωνικό ατομικισμό
Όταν μιλάμε για τον αναρχισμό, δεν αναφερόμαστε επ’ ουδενί σε ένα μοντέλο βασισμένο στην απόλυτη, ανεύθυνη, μεμονωμένη προσωπική ελευθερία που απορρίπτει κάθε μορφή οργάνωσης και αυτοπειθαρχίας. Μόνο η απόλυτη απομόνωση θα μπορούσε να καταφέρει κάτι τέτοιο.
Αντιθέτως, ο αναρχισμός είναι πλήρες συνώνυμο του ελευθεριακού σοσιαλισμού ή κοινωνικού αναρχισμού. Δηλαδή, όπως υποδεικνύει και ο όρος κοινωνικός social, αναφερόμαστε στην ένωση ανθρώπων που ζουν μαζί και συνεργάζονται στα πλαίσια ελευθέρων κοινωνιών. Η αποκήρυξη του καπιταλισμού και του κράτους, η αυτοδιαχείριση της βιομηχανίας, η αυτοδιάθεση και η διανομή αγαθών βάση αναγκών είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν ακριβώς κοινωνικό τον αναρχισμό. Ο Kropotkin, προσπαθώντας να διακρίνει τον αναρχισμό βάση των θεμελιωδών διαφορών πάνω στο πώς και στο πότε θα συνειδητοποιηθούν οι στόχοι του και σε σχέση με τους ατομικιστικές, τον έθεσε στο αριστερό άκρο του σοσιαλιστικού κινήματος. Ταυτόχρονα ο Borovoi κηρύττει πως η βάση για τον αναρχισμό είναι η ισότητα μεταξύ των μελών μιας ελεύθερα οργανωμένης κοινότητας. Η κοινωνικότητα του αναρχισμού θα μπορούσε να συνοψιστεί στο αδιάλλακτο δικαίωμα του καθενός στην διαφορετικότητα.

Ο αναρχισμός δεν αναφέρεται στην απεριόριστη ελευθερία και στην αποποίηση της ευθύνης

Στις κοινωνικές σχέσεις μεταξύ τον ανθρώπων ξεκάθαρες φόρμουλες πρέπει να γίνουν αποδεκτές: Η υποχρέωση όλων απέναντι στην εκπλήρωση μιας ελευθέρως κοινά αποδεκτής συμφωνίας. Ο αναρχισμός δεν είναι η απουσία διαχείρισης. Είναι αυτοδιαχείριση.
Αυτοδιαχείριση σημαίνει αυτοπειθαρχία.
Το αντίθετο της αυτοπειθαρχίας είναι η επιβαλλόμενη υπακοή που επιβάλλεται από τους εξουσιαστές στα αντικείμενα της εξουσίας τους. Για την αποφυγή αυτού, τα μέλη κάθε μιας κοινωνίας ελεύθερα καταρτίζουν τους κανονισμούς της κοινωνίας τους και συμφωνούν σ’ αυτούς τους κανόνες που οι ίδιοι ορίζουν για αυτούς. Αυτοί που αρνούνται να ακολουθήσουν την εθελοντική συμφωνία που θέσπισαν χάνουν τα οφέλη που απορρέουν από αυτήν.

Το δικαίωμα στην αποχώρηση

H τιμωρία για την παραβίαση των συμφωνημένων κανόνων αντισταθμίζεται με το αναφαίρετο δικαίωμα της αποχώρησης. Το δικαίωμα των ατόμων και των ομάδων να αυτοδιαθέτονται ως προς την μορφή της ένωσης τους, είναι το σημαντικότερο όλων των πολιτικών δικαιωμάτων λέει ο Bakunin. Η δε κατάργηση του, οδηγεί στην επανενθρόνιση της τυραννίας. Δεν μπορεί κανείς να αποχωρήσει από την φυλακή! Η αποχώρηση όμως δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αφορμή για την παράλυση της κοινότητας. Aνθρωποι με έντονα κοινά συμφέροντα είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συνεργαστούν. Aνθρωποι που είναι πιθανών να βγουν χαμένοι από την αποχώρηση, απλώς συμβιβάζουν τις διαφορές τους. Οι άνθρωποι αυτοί οι οποίοι δεν μοιράζονται κοινές θέσεις με την κοινότητα, δεν θα την βλάψουν καθόλου αποχωρώντας, απεναντίας, θα εξαλείψουν μια πιθανή πηγή μελλοντικών τριβών, προωθώντας έτσι την γενικότερη αρμονία.

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ αναρχισμού και κράτους

Η διδαχή του ελευθέρως αποδεκτού συνόλου κανόνων σε αντάλλαγμα υπηρεσιών (δηλαδή η διαχείριση) που πρεσβεύει ο αναρχισμός, είναι εκ διαμέτρου αντίθετη από την διδαχή της εξουσίας επί των αντικείμενων(των ανθρώπων) του κράτους. Για παράδειγμα, όταν χρειαστεί να επισκευάσω το ραδιόφωνο μου, η εξουσία του ειδικού τεχνίτη λήγει όταν τελειώσει η επισκευή. Το ίδιο ισχύει όταν θα του βάψω το δωμάτιο του. Η αμοιβαία ανταλλαγή των αγαθών και των υπηρεσιών είναι μία περιορισμένη συνεργατική σχέση που αποκλείει αυτόματα τη δικτατορία. Αντίθετα, το κράτος, είναι ένας ολοκληρωτικός μηχανισμός που κυβερνά ολόκληρη την πορεία του ατόμου, από την σύλληψη μέχρι τον θάνατο, ένας μηχανισμός τις επιταγές του οποίου είμάι υποχρεωμένος να υπακούω ή να υποστώ εξευτελισμό, κατάργηση δικαιωμάτων, φυλάκιση ακόμη και θάνατο. Οι άνθρωποι μπορούν ελεύθερα να αποχωρήσουν από μια ομάδα ή ακόμη να οργανώσουν και μία δικιά τους, αλλά δεν μπορούν να αποφύγουν την δικαιοδοσία του κράτους. Ακόμη και αν καταφέρουν να δραπετεύσουν από την αρμοδιότητα ενός κράτους, περνώντας σε κάποιο άλλο, αυτόματα εκτίθενται στην δικαιοδοσία του δεύτερου.

Η αντικατάσταση του κράτους

Οι ιδέες του αναρχισμού δεν οικοδομούνται τεχνητά από τους ίδιους τους αναρχικούς, παρά προκύπτουν από τάσεις που υπόκεινται σε φυσικές διεργασίες. Ο kropotkin, διατυπώνοντας τις αρχές της κοινωνιολογίας του αναρχισμού, επιμένει ότι η θεώρηση την ελεύθερης κοινωνίας κατά τον αναρχισμό βασίζεται σε εκείνα τα στοιχεία που παρέχονται ήδη από την παρατήρηση της ζωής στο παρόν
Οι θεωρητικοί του αναρχισμού αυτοπεριορίστηκαν στο να υιοθετήσουν την πρόταση για χρησιμοποίηση όλων τον χρήσιμων δομών της παλαιάς κοινωνίας στην προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας.Ο Marx είπε ότι τα στοιχεία για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας βρίσκονται ήδη στην καταρρέουσα μπουρζουά κοινωνία του σήμερα, μία αρχή θεμελιώδης για όλες τις εκφάνσεις του σοσιαλιστικού κινήματος.
Οι αναρχικοί επιδιώκουν να αντικαταστήσουν το κράτος, όχι με χάος, αλλά με τις φυσικές, αυθόρμητες μορφές οργάνωσης που προκύπτουν οπουδήποτε η αμοιβαία προσπάθεια και η επιδίωξη κοινών συμφερόντων μέσω συνεργασίας και αυτοδιαχείρισης γίνεται αναγκαία. Μια αναγκαιότητα που πηγάζει από την νατουραλιστική αλληλεξάρτηση μεταξύ των ανθρώπων και της επιθυμίας για αρμονία. Αυτής της μορφής η οργάνωση αποτελεί ένα φεντεραλιστικό σύστημα. Κοινωνία χωρίς τάξη (όπως υπονοεί και ο όρος κοινωνία) είναι ασύλληπτη! Η οργάνωση όμως αυτής της τάξης δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμια του κράτους. Το φεντεραλιστικό σύστημα είναι μια μορφή τάξης που υπήρξε πριν από τον σφετερισμό της κοινωνίας από το κράτος, και θα επιβιώσει από το τελευταίο.
Δύσκολα θα βρει κανείς μία μορφή οργάνωσης που, προτού σφετεριστεί από το κράτος, δεν είχε φεντεραλιστικό χαρακτήρα. Μέχρι σήμερα η λίστα και μόνον του πολύπλοκου συνόλου των τοπικών, επαρχιακών, εθνικών και διεθνών ομοσπονδιών και συνομοσπονδιών που περιτριγυρίζουν την ανθρώπινη δραστηριότητα θα γέμιζε πολλούς τόμους. Η συνενωμένη σε ομοσπονδία μορφή οργάνωσης μπολιάζει τις ομάδες και τις ομοσπονδίες με τα οφέλη της ενότητας και της συνεργασίας ενώ ταυτόχρονα τους επιτρέπει να εξασκούν την δική τους ελευθερία στον δικό τους χώρο, καταφέρνοντας έτσι να αυξήσουν το βεληνεκές της συνολικής τους ελευθεριακής συνείδησης. Ο φεντεραλισμός, συνώνυμο του όρου ελεύθερη συμφωνία, είναι η οργάνωση της ελευθερίας. Αυτός που μιλάει για ελευθερία χωρίς να μιλάει για φεντεραλισμό, δεν λέει τίποτα , είχε πει ο Proudhon!

Μετά την επανάσταση

Η κοινωνία πρόκειται για ένα απέραντο αλληλοσυμπληρούμενο δίκτυο συνεργατικής εργασίας και όλοι οι βαθιά ριζωμένοι θεσμοί που λειτουργούν προς όφελός της θα συνεχίσουν να υπάρχουν σε κάποια μορφή για τον απλό λόγο ότι η ίδια η ύπαρξη των ανθρώπων εξαρτάται από αυτήν την εσωτερική συνοχή. Και αυτό είναι κάτι που δεν έχει ποτέ αμφισβητηθεί από κανέναν. Αυτό που χρειάζεται όμως είναι χειραφέτηση από εξουσιαστικούς κοινωνικούς θεσμούς και από εξουσιαστές που λειτουργούν μέσα στους οργανισμούς αυτούς καθαυτούς. Προ παντός πρέπει να μπολιαστούν με επαναστατικό πνεύμα και πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνη στην δημιουργική ικανότητα των ανθρώπων. Οι αναρχικοί ενδιαφέρθηκαν πρωτίστως για τα άμεσα προβλήματα του κοινωνικού μετασχηματισμού που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε οποιαδήποτε χώρα μετά από την επανάσταση. Ήταν ακριβώς για αυτόν τον λόγο που οι θεωρητικοί της αναρχίας προσπάθησα να συντάξουν μέτρα που θα αντιμετωπίσουν τα έντονα προβλήματα που είναι πιθανόν να προκύψουν κατά την διάρκεια την περιόδου που ο Malatesta ονομάζει «περίοδος μετάβασης και αναδιοργάνωσης».
Μια σύντομη περιγραφή του σκεπτικού του Malatesta ακολουθεί:
Τα σημαντικά προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αναβάλλοντας την λύση τους στο απώτερο μέλλον -ίσος μετά από εκατό χρόνια ή περισσότερο- όταν πλέον ο αναρχισμός θα έχει γίνει πλήρως κατανοητός και οι άνθρωποι θα έχουν γίνει πλέον συνειδητοποιημένοι αναρχοκομμουνιστές. Οι αναρχικοί θα πρέπει να έχουμε μία λύση για αυτά τα προβλήματα εάν δεν θέλουμε να διαδραματίσουμε τον ρόλο των «άχρηστων και ανίκανων γκρινιάριδων», ενώ ταυτόχρονα οι εξουσιαστές συγκεντρώνουν μεγαλύτερη και περισσότερη δύναμη. Με ή χωρίς αναρχία, οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από φαγητό και ικανοποίηση των υπολοίπων βασικών αναγκών τους. Οι πόλεις πρέπει να συνεχίσουν να προμηθεύονται τα αναγκαία και οι ζωτικές υπηρεσίες δεν πρέπει να διακοπούν. Ακόμη και αν οι υπηρεσίες αυτές είναι οι χειρότερες δυνατές, οι άνθρωποι δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να τις παρενοχλήσει εκτός και μέχρις ότου έχουν πλέον αναδιοργανωθεί σε μία καλύτερη βάση. Κάτι τέτοιο όμως δεν γίνεται από την μία ημέρα στην άλλη.
Η οργάνωση σε μια ευρείας κλίμακας αναρχοκομμουνιστική κοινωνία μπορεί μόνο να επιτευχθεί βαθμιαία καθώς το επιτρέπουν οι υλικοί πόροι και οι μάζες πείθονται για τα οφέλη που θα αποκομίσουν καθώς εξοικειώνονται με τις ριζικές αλλαγές στον τρόπο ζωής τους. Εφόσον ελεύθερος και εθελοντικός κομμουνισμός (το συνώνυμο του αναρχισμού κατά τον Malatesta) δεν μπορεί να επιβληθεί, ο Malatesta υπογραμμίζει την σπουδαιότητα της συνύπαρξης διαφόρων οικονομικών μοντέλων: κολλεκτιβισμός, αμοιβαία βοήθεια, ατομικισμός - με την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχει καμία εκμετάλλευση άλλων.
O Malatesta είναι βέβαιος ότι το παράδειγμα των επιτυχημένων ελευθεριακών κολλεκτίβων θα προσελκύσει και άλλους στην τροχεία της συλλογικότητας.
Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει μία απόλυτη λύση στο κοινωνικό πρόβλημα, αλλά χιλιάδες διαφορετικές και μονίμως εξελισσόμενες όπως ακριβώς και η κοινωνική ύπαρξη διαφοροποιείται στον χωροχρόνο.

Η ουτοπία του καθαρού αναρχισμού

Ο Woodcock ορίζει τον «καθαρό» αναρχισμό ως «τη χαλαρή και ευέλικτη συγγενική ομάδα η οποία δεν χρειάζεται καμία τυπική και επίσημη οργάνωση και η οποία συνεχίζει την αναρχική προπαγάνδα μέσω ενός αόρατου δικτύου προσωπικών επαφών και διανοητικών επιρροών». Ο ίδιος υποστηρίζει επίσης ότι τέτοιου είδους «καθαρός» αναρχισμός είναι ασύμβατος με μαζικά κινήματα όπως ο αναρχοσυνδικαλισμός. Ο τελευταίος χρειάζεται σταθερές οργανωτικές δομές ακριβώς γιατί κινείται σε έναν κόσμο ο οποίος είναι μερικώς ορισμένος από αναρχικά ιδανικά και χρειάζεται να συμβιβάζεται σε καθημερινές καταστάσεις. Ο αναρχοσυνδικαλισμός πρέπει να διατηρήσει την πίστη των μαζών/εργαζομένων οι οποίοι έχουν μια ομιχλώδη επίγνωση του τελικού στόχου του αναρχισμού.
Αν τα προηγούμενα ισχύουν, τότε ο αναρχισμός είναι όντος ουτοπικός, και αυτό ακριβώς γιατί ποτέ δεν θα υπάρξει η χρονική στιγμή αυτή κατά την οποία ο καθένας θα είναι «καθαρός» αναρχικός και γιατί η ανθρωπότητα θα πρέπει πάντα να κάνει συμβιβασμούς σε καθημερινές καταστάσεις - αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι ο αναρχισμός αποκλείει συγγενικές ομάδες. Πράγματι, λόγο του ότι η άπειρη ποικίλα των εθελοντικών οργανώσεων που διαμορφώνονται, διαλύονται και αναδιαμορφώνονται βάση των κυμαινόμενων ιδιοτροπιών μεμονωμένων ατόμων αντικατοπτρίζει μεμονωμένες προτιμήσεις οι οποίες αποτελούν τον θεμελιώδη λίθο της ελεύθερης κοινωνίας.
Αλλά οι αναρχικοί επιμένουν ότι η παραγωγή, η διανομή, η ανταλλαγή επικοινωνίας και οι υπόλοιπες αναντικατάστατες λειτουργίες που πρέπει να συντονιστούν σε μια παγκόσμια κλίμακα στον σύγχρονο αλληλοεξαρτώμενο κόσμο μας, πρέπει να παρασχεθούν από σταθερές οργανώσεις οι οποίες δεν μπορούν να αφεθούν στις κυμαινόμενες ιδιοτροπίες ανθρώπων. Πρόκειται για κοινωνικές υποχρεώσεις τις οποίες οποιοδήποτε αρτιμελές άτομο πρέπει να εκπληρώσει για να απολαύσει τα οφέλη της συνεργατικής/συλλογικής εργασίας. Πρέπει να γίνεται αξιωματικά δεκτό ότι τέτοιες «σταθερές» ενώσεις, οργανωμένες με αναρχικά πρότυπα, δεν αποτελούν απόκλιση. Αποτελούν την ουσία του αναρχισμού ως βιώσιμη κοινωνική αρχή.
Χαράσσοντας τον δρόμο προς την ελευθερία
Οι αναρχικοί δεν είναι τόσο αφελής ώστε να αναμένουν την εγκαθίδρυση της τέλειας κοινωνίας αποτελούμενης από τα τέλεια άτομα τα οποία ως εκ θαύματος θα απέρριπταν τις κατεστημένες προκαταλήψεις και τις φθαρμένες συνήθειες τους την «επόμενη ημέρα μετά την επανάσταση».
Δεν μας ενδιαφέρει να μαντέψουμε πως θα είναι ο κόσμος όταν θα έχει εγκαθιδρυθεί η τέλεια κοινωνία. Όμως μας ενδιαφέρει, πάνω απ’ όλα, η κατεύθυνση που παίρνει η ανθρώπινη εξέλιξη.
Δεν υπάρχει «καθαρός» αναρχισμός! Υπάρχει μόνο η εφαρμογή της ουσίας του αναρχισμού στην πραγματικότητα της κοινωνικής διαβίωσης. Ο ένας και μοναδικός στόχος του αναρχισμού είναι να ωθήσει την κοινωνία προς μία αναρχική κατεύθυνση!

ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ-Κ.ΜΠΕΡΝΕΡΙ

Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι μια σύλληψη του Μαρξ. Σύμφωνα με τον
Λένιν, «μαρξιστής είναι μόνον εκείνος που, αφού αναγνωρίσει την πάλη των τάξεων,
αναγνωρίζει, και τη δικτατορία του προλεταριάτου». Ο Λένιν είχε δίκιο: η
δικτατορία του προλεταριάτου είναι, πράγματι, για τον Μαρξ, η κατάληψη του
κρατικού μηχανισμού από το προλεταριάτο το οποίο, οργανωμένο σαν πολιτικά
άρχουσα τάξη, φτάνει, διαμέσου του κρατικού σοσιαλισμού στην κατάργηση όλων των
τάξεων.
Στην Κριτική του Προγράμματος της Γκότα, που έγραψε ο Μαρξ στα 1875, διαβάζουμε
«Ανάμεσα στην καπιταλιστική και στην κομμουνιστική κοινωνία παρεμβάλλεται η
περίοδος του επαναστατικού μετασχηματισμού της πρώτης στην δεύτερη. Σε αυτήν,
αντιστοιχεί και μια πολιτικά μεταβατική περίοδος, κατά την οποία το κράτος δεν
μπορεί να είναι τίποτε άλλο από την επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου».
Ήδη, στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, έγραφε «Το πρώτο βήμα στο δρόμο για την
εργατική επανάσταση είναι η άνοδος του προλεταριάτου στη θέση της άρχουσας
τάξης... Το προλεταριάτο θα επωφεληθεί από την πολιτική του κυριαρχία,
αποσπώντας σιγά σιγά από την αστική τάξη όλο το κεφάλαιο συγκεντρώνοντας όλα τα μέσα παραγωγής στα χέρια του κράτους, δηλαδή στα χέρια του προλεταριάτου που
έχει οργανωθεί σαν άρχουσα τάξη»
Ο Λένιν, στο Κράτος και επανάσταση, επιβεβαιώνει μονό τα λεγόμενα του Μαρξ:«Το
προλεταριάτο χρειάζεται το κράτος μόνο για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Αυτό
που μας διαφοροποιεί από τους αναρχικούς δεν είναι, ο τελικός στόχος δηλαδή η
κατάργηση του κράτους, αλλά το ότι εμείς βεβαιώνουμε πως για να πετύχουμε αυτό
το στόχο, είναι απαραίτητο να μεταχειριστούμε προσωρινά εναντίον των
εκμεταλλευτών τα όργανα, τα μέσα και τις μεθόδους της πολιτικής εξουσίας, με τον
ίδιο τρόπο, αφού είναι απαραίτητο, με σκοπό να εξαλείψουμε τις τάξεις, να
επιβάλουμε την προσωρινή δικτατορία της καταπιεσμένης τάξης.
Το κράτος θα εξαφανιστεί στο μέτρο που δεν θα υπάρχουν πια καπιταλιστές, δεν θα
υπάρχουν πια τάξεις και δεν θα είναι πια αναγκαίο να καταπιέζεται καμία
«επιμέρους τάξη». Το κράτος, όμως, δεν θα είναι για τα καλά νεκρό όσο θα
εξακολουθούν να επιβιώνουν τα «αστικό δικαιώματα» που καθαγιάζουν την εκ’των
πραγμάτων ανισότητα. Για να πεθάνει για τα καλά το κράτος είναι αναγκαίο να
έρθει ο ολοκληρωμένος κομμουνισμός».Το προλεταριακό κράτος το σκέφτονται σαν μια προσωρινή πολιτική δομή που προορισμό έχει την καταστροφή των τάξεων. Στη βάση αυτής της αντίληψης, βρίσκονται η σταδιακή απαλλοτρίωση κι η ιδέα του κρατικού καπιταλισμού. Το οικονομικό πρόγραμμα του Λένιν στις παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης, τελειώνει με τη φράση: «Σοσιαλισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα κρατικό σοσιαλιστικό μονοπώλιο». Σύμφωνα με τον Λένιν: «Η διάκριση ανάμεσα στους μαρξιστές και τους αναρχικούς, συνίσταται στα εξής: 1) Οι μαρξιστές, μολονότι προτείνουν την πλήρη καταστροφή του κράτους πιστεύουν ότι αυτήν μπορούν να την πετύχουν μόνο μετά την καταστροφή όλων των τάξεων από τη σοσιαλιστική επανάσταση και σαν αποτέλεσμα του θριάμβου του σοσιαλισμού, που θα ολοκληρωθεί με την καταστροφή του κράτους• οι αναρχικοί θέλουν την πλήρη εξάλειψη του κράτους εν μια νυκτί, χωρίς να καταλαβαίνουν τις συνθήκες που κάνουν εφικτή αυτή την εξάλειψη
2) Οι μαρξιστές διακηρύσσουν ότι είναι αναγκαίο να εξασφαλίσει το
προλεταριάτο την πολιτική εξουσία, να καταστρέψει ολωσδιόλου τον παλιό κρατικό
μηχανισμό και να τον αντικαταστήσει μ' έναν καινούριο μηχανισμό που θα
αποτελείται από μια οργάνωση τον ένοπλων εργατών σύμφωνα με τα πρότυπα της
Κομούνας' οι αναρχικοί, απαιτώντας την καταστροφή του κρατικού μηχανισμού, δεν
ξέρουν στην πραγματικότητα ούτε «με τι θα τον αντικαταστήσει» το προλεταριάτο
ούτε «πώς θα χρησιμοποιήσει» την επαναστατική του εξουσία• φτάνουν μέχρι σημείου να καταδικάζουν κάθε χρήση της πολιτικής εξουσίας από το επαναστατικό
προλεταριάτο και ν' απορρίπτουν την επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου.
3) Οι μαρξιστές θέλουν να προετοιμάσουν το προλεταριάτο για την επανάσταση
χρησιμοποιώντας το σύγχρονο κράτος• οι αναρχικοί απορρίπτουν αυτή τη μέθοδο»,

Ο Λένιν παραποίησε τα πράγματα. Οι μαρξιστές «δεν έχουν στο νου τους την πλήρη
καταστροφή του κράτους»,αλλά προσβλέπουν στην φυσική εξαφάνιση του κράτους σαν μια συνέπεια της καταστροφής των τάξεων μέσα από την «δικτατορία του
προλεταριάτου»δηλαδή από τον κρατικό σοσιαλισμό, αντίθετα οι αναρχικοί θέλουν
την καταστροφή των τάξεων μέσα από μια κοινωνική επανάσταση που εξαλείφει ,μαζί με τις τάξεις και το κράτος . Επιπλέον οι μαρξιστές δεν προτείνουν την ένοπλη
κατάκτηση της Κομούνας από το σύνολο του προλεταριάτου, αλλά προτείνουν την
κατάκτηση του κρατικού μηχανισμού από το κόμμα που φαντάζεται ότι αντιπροσωπεύει το προλεταριάτο. Οι αναρχικοί δέχονται να χρησιμοποιήσει το προλεταριάτο, άμεσα, την εξουσία του, δέχονται όμως ότι τα όργανα αυτής της εξουσίας είναι τα συστήματα της Κομμουνιστικής διοίκησης στο σύνολο τους – συνεταιρεστικοί οργανισμοί ,κοινοτικοί θεσμοί ,περιφερειακοί και κεντρικοί – που συγκροτούνται ελευθέρα ,έξω από το πολιτικό μονοπώλιο των κομμάτων και ενάντιων τους και προσπαθούν να περιορίσουν στο ελάχιστο την διοικητική συγκέντρωση. Ο Λένιν, για τις ανάγκες της πολεμικής, απλοποίησε αυθαίρετα τα πράγματα που διαφοροποιούν τους μαρξιστές από μας.
Η φράση του Λένιν, «Οι μαρξιστές θέλουν να προετοιμάσουν το προλεταριάτο για την επανάσταση χρησιμοποιώντας το σύγχρονο κράτος», είναι η βάση του λενινιστικού ιακωβινισμού ,όπως είναι και η βάση του κοινοβουλευτισμού και
σοσιαλρεφορμιστικού υπουργισμού.


Στα Διεθνή Σοσιαλιστικά Συνέδρια του Λονδίνου (1896) και του Παρισιού
(1900),καθιερώθηκε ότι στη Σοσιαλιστική Διεθνή θα μπορούσαν να μετέχουν μόνο
κόμματα κι εργατικές οργανώσεις που θα αναγνώριζαν την αρχή «της σοσιαλιστικής
κατάκτησης των δημοσίων εξουσιών από το τμήμα του προλεταριάτου που Οργανώνεται σ' ένα κόμμα σαν τάξη». Η διάσταση έγινε πάνω σ' αυτό το σημείο- στην πραγματικότητα, όμως. η αποπομπή των αναρχικών από τη Διεθνή ήταν μόνον ο
θρίαμβος του υπουργισμού, του οπορτουνισμού και του «κοινοβουλευτικού
κρετινισμού»Οι αντικοινοβουλευτικοί συνδικαλιστές και αρκετές κομμουνιστικές φράξιες που επικαλούνται το μαρξισμό, απέρριψαν την κατάκτηση των δημόσιων αρχών από τους σοσιαλιστές είτε πριν από την επανάσταση, είτε στη διάρκεια της.
Όποιος κοιτάξει την ιστορία του σοσιαλισμού έπειτα από την αποπομπή των
αναρχικών, θα μπορέσει να δει μόνος του τη βαθμιαία υποβάθμιση του μαρξισμού
σαν πολιτικής φιλοσοφίας μέσα από τις ερμηνείες και την πρακτική των
σοσιαλδημοκρατών.
Ο λενινισμός είναι, αναμφίβολα, μια επιστροφή στο επαναστατικό πνεύμα του
μαρξισμού, συνάμα όμως είναι και μια επιστροφή στις ψευδαισθήσεις και στις
αφαιρέσεις της μαρξιστικής μεταφυσικής*

*Δημοσιεύθηκε στην' Guerra di Class' No 4

Επίθεση παρακρατικών σε συνδικαλίστρια-ελλάδα

Τρίτη 23 Δεκέμβρη, και οι παρακρατικοί χτύπησαν την εργατιά στα μάτια! Γιατί την βιτριόλι δεν την έριξαν μόνο στην Κωνσταντίνα αλλά σε κάθε εξεγερμένο εργάτη! Η Κωνσταντίνα Κούνεβα όμως, το πραγματικό θύμα αυτής της ύπουλης, και κτηνώδης επίθεσης από παρακρατικούς, βρίσκεται μέχρι σήμερα στην εντατική με σοβαρό κίνδυνο! Η Κωνσταντίνα έπεσε θύμα επίθεσης γιατί ήταν «μετανάστρια» αλλά το κυριότερο επειδή ήταν εξεγερμένη, και ζητούσε τα δικαιώματα της!Δεν υπέκυψε στα αφεντικά και στις άθλιες συνθήκες «δουλειάς» που η «μοίρα» επιφυλάσσει σε κάθε εργαζόμενο αλλά πολύ χειρότερα στους «ξένους» εργαζομένους , τους οποίους χρησιμοποιούν σαν «σκυλιά» για τα κάθε θελήματα τους πάσα είδους αφέντες, οι οποίοι ψευτοπληρώνουν μάλιστα τους «υπηρέτες» τους, και τους εκμεταλλεύονται ασύστολα! Κ Κωνσταντίνα δεν το δεχόταν όμως αυτό, θα πολεμούσε, δίπλα δίπλα με συντρόφους για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, έλα όμως που οι παρακρατικοί της επιφύλασσαν άλλο μέλλον παρά τον αγώνα! Εκεί που οι άθλιοι της επιτέθηκαν χωρίς καν να έχουν το θάρρος να την αντικρίσουν, χωρίς να χρησιμοποιήσουν καν το σώμα τους, επιτέθηκαν όσο πιο ύπουλα μπορούσαν… με βιτριόλι!!Το κράτος δεν χτυπά μόνο με γκλόμπς και δακρυγόνα, άρχισα να χτυπά τον εργάτη και με βιτριόλι, ο στόχος του είναι ξεκάθαρος πλέον να εξαφανιστεί πραγματικά ο κάθε «αντίπαλος» του κράτους! Το κράτος πλέον καταπιέζει και της «συνταγματικές» ελευθερίες των ατόμων που το ίδιο έθεσε, το κράτος, στην ελλάδα κυρίως, πολεμά τον εργάτη, και εσύ σαν εργάτης εξακολουθείς να κοιμάσαι ύπνο βαθύ! Το κράτος καταπιέζει και σκοτώνει της ελευθερίες σου! ΞΥΠΝΑ γιατί όπως πάμε μια δεύτερη χούντα έρχεται , αν δεν υπάρχει ήδη, με το προσωπείο της «δημοκρατίας»!!

Αλληλεγγύη στην σύντροφο Κωνσταντίνα Κούνεβα στην ελλάδα, και εύχομαι καλή ανάρρωση από την επίθεση του κράτους!

Ήδη εδώ στην κύπρο έγινε μια προσπάθεια συλλογής χρημάτων για στήριξη της Κωνσταντίνας, αλλά έχει και την αμέριστη αλληλεγγύη από όλο τον «χώρο» !

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ

Η Αποτυχία του Χριστιανισμού-Έμμα Γκόλντμαν

Οι παραχαράκτες και οι δηλητηριαστές των ιδεών , στην προσπάθεια τους να σκιάσουν την γραμμή μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, βρίσκουν έναν πολύτιμο σύμμαχο στον συντηρητισμό της γλώσσας. Έννοιες και λέξεις που έχουν εδώ και καιρό χάσει την αρχική τους σημασία συνεχίζουν μέσω των αιώνων να κυριαρχούν στην ανθρωπότητα. Ιδιαίτερα έντονο είναι αυτό αν οι έννοιες έχουν γίνει κοινοτοπίες, αν έχουν ενσταλαχτεί στην ύπαρξη μας από την νηπιακή ηλικία ως τρανές και ακαταμάχητες αλήθειες.
Το μέσο μυαλό εύκολα ικανοποιείται με κληρονομημένες και αποκτημένες ιδέες ή με την υπαγόρευση των γονιών και των δασκάλων διότι είναι πολύ πιο εύκολο να μιμείσαι παρά να δημιουργείς.Η εποχή μας γέννησε δύο διανοητικούς γίγαντες που επιχείρησαν να μεταποιήσουν τις νεκρές κοινωνικές και ηθικές αξίες του παρελθόντος. Ιδιαίτερα αυτών που περιλαμβάνονται στον χριστιανισμό. Ο Φρήντριχ Νίτσε και ο Μαξ Στίρνερ έδωσαν απανωτά χτυπήματα ενάντια των πυλώνων του χριστιανισμού επειδή είδαν σε αυτόν μιαν βλαβερή δουλική ηθική , την απάρνηση της ζωής, την καταστροφή όλων των στοιχείων που δημιουργούν δύναμη και προσωπικότητα. Όντως ,ο Νίτσε, εναντιώθηκε στην δουλική ηθική ενυπάρχουσα του χριστιανισμού για μια υψηλή ηθική των ολίγων προνομιούχων. Αλλά παίρνω το θάρρος να προτείνω ότι αυτή η υψηλή ιδέα δεν είχε τίποτα να κάνει με τη χυδαιότητα της κοινωνικής θέσης, της κάστας ή του πλούτου. Παρά εννοούσε την μεγαλειότητα των ανθρώπινων δυνατοτήτων, την μεγαλειότητα του ανθρώπου που τον βοηθά να ξεπεράσει παλιές παραδόσεις και ξεθωριασμένες αξίες, ώστε να μάθει να γίνεται ο δημιουργός νέων και πανέμορφων αγαθών. Ο Νίτσε και ο Στίρνερ έβλεπαν στον χριστιανισμό τον ισοπεδωτή της ανθρώπινης φυλής, την θραύση της βούλησης του ανθρώπου να τολμήσει και να πράξει. Έβλεπαν σε κάθε κίνημα χτισμένο στην χριστιανική ηθική μια προσπάθεια όχι για την χειραφέτηση από την δουλεία ,αλλά για την διαιώνιση της. Εκ τούτου αντιτάχθηκαν σε αυτά τα κινήματα με δύναμη και μένος.
Εάν δεν συμφωνώ ή εάν δεν συμφωνώ απόλυτα με αυτούς τους εικονοκλάστες ,πάντως, πιστεύω όπως και αυτοί ότι ο Χριστιανισμός είναι θαυμάσια προσαρμοσμένος στην εκπαίδευση δούλων, στην διαιώνιση της δουλικής κοινωνίας εν ολίγοις στις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε ως σήμερα.
Πράγματι δεν θα μπορούσε η κοινωνία να εκφυλιστεί στο τωρινό αποκρουστικό στάδιο, εάν δεν υπήρχε η βοήθεια του χριστιανισμού. Οι ηγέτες της γης έχουν συνειδητοποιήσει από καιρό την ισχύ του δηλητηρίου που ενυπάρχει στην χριστιανική θρησκεία. Αυτός είναι και ο λόγος που την καλλιεργούν, για αυτό δεν αφήνουν τίποτα άπραχτο, ώστε να ενσταλαχτεί στο αίμα των ανθρώπων. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η οξύνοια των χριστιανικών διδαγμάτων είναι μια πιο δυνατή προστασία ενάντια στην εξέγερση και στην δυσφορία από το ρόπαλο και το όπλο.
Αναμφίβολα, κάποιος θα πει, παρόλο που η θρησκεία είναι δηλητήριο και δη ο καθιερωμένος χριστιανισμός ,ο μεγαλύτερος εχθρός της προόδου και της ελευθερίας, υπάρχει μερικό καλό στον χριστιανισμό αυτόν καθεαυτό. Και τα διδάγματα του Χριστού και ο πρώιμος χριστιανισμός ,θα ρωτήσει κανείς, δεν αντιπροσωπεύουν το πνεύμα της ανθρωπιάς, το ορθόν, και την δικαιοσύνη;
Είναι αυτός ακριβώς ο συχνά επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός που με έπεισε να διαλέξω αυτό το θέμα, που μου επέτρεψε να δείξω ότι οι καταχρήσεις του χριστιανισμού όπως οι καταχρήσεις της κυβέρνησης εξαρτώνται από το αυτό καθεαυτό του πράγματος και όχι στους αντιπροσώπους του θρησκεύματος στους οποίους χρεώνονται. Ο Χριστός και τα διδάγματα του είναι η ενσάρκωση της υποταγής, της αδράνειας, της άρνησης της ζωής και για αυτό υπεύθυνος για όσα συνέβησαν στο όνομα του. Δεν με ενδιαφέρει ο θεολογικός Χριστός. Λαμπρά μυαλά όπως οι Μπάουερ, Στράους, Ρενάν, Τόμας Παίην και άλλοι διέψευσαν αυτό το μύθο από καιρό. Είμαι πρόθυμη ακόμη και να αποδεχτώ ότι ο θεολογικός Χριστός δεν είναι ούτε το μισό επικίνδυνος όσο ο ηθικός και κοινωνικός Χριστός. Όπως όταν η επιστήμη αντικαθιστά την τυφλή πίστη, η θεολογία χάνει την ισχύ της.
Αλλά ο ηθικός και ποιητικός μύθος του Χριστού έχει τόσο διεξοδικά διαποτίσει τις ζωές μας που ακόμα και μερικά από τα πιο προχωρημένα μυαλά δυσκολεύονται να χειραφετηθούν από το ζυγό του.Έχουν ξεφορτωθεί το γράμμα του νόμου μα έχουν κρατήσει το πνεύμα. Αλλά όμως είναι το πνεύμα που βρίσκεται πίσω από όλα τα εγκλήματα και τις φρικαλεότητες που έχει διαπράξει ο ορθόδοξος Χριστιανισμός. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μπορούν κάλλιστα να κηρύσσουν το ευαγγέλιο του Χριστού. Δεν περιέχει τίποτα επικίνδυνο στο καθεστώς της εξουσίας και του πλούτου αντιπροσωπεύει την αυταπάρνηση την μετάνοια και την λύπη και είναι τελείως αδρανές ενώπιον κάθε προσβολής κάθε αίσχους που επιβάλλεται στην ανθρωπότητα.
Εδώ θα πρέπει να επανέλθω στους παραχαράκτες των ιδεών και των λέξεων. Τόσοι κατά τα άλλα ένθερμοι μισούντες την σκλαβιά και την αδικία μπερδεύουν με τον πιο θλιβερό τρόπο τα διδάγματα του Χριστού με τους μεγάλους αγώνες για την κοινωνική και οικονομική χειραφέτηση. Αυτά τα δύο είναι αμετάκλητα και δια παντός αντίθετα μεταξύ τους. Το ένα απαιτεί κουράγιο, τόλμη, αψήφηση και δύναμη. Το άλλο κηρύσσει το ευαγγέλιο της μη αντίστασης της δουλικής συγκατάθεσης προς την θέληση των άλλων είναι η παντελής περιφρόνηση της προσωπικότητας και της εμπιστοσύνης στον εαυτό σου ως εκ τούτου καταστροφικό για την ελευθερία και την ευεξία. Οποιοσδήποτε ειλικρινά στοχεύει σε μια ριζική αλλαγή της κοινωνίας οποιοσδήποτε παλεύει να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την μάστιγα της έλλειψης ανεξαρτησίας και της δυστυχίας πρέπει να γυρίσει την πλάτη του στον Χριστιανισμό τόσο στο παλιό όσο και στη τωρινή μορφή του ιδίου.
Παντού και πάντοτε από την έναρξη του, ο Χριστιανισμός έχει μετατρέψει την γη σε μια κοιλάδα δακρύων, πάντα έχει καταστήσει την ζωή ένα αδύναμο άρρωστο πράγμα, πάντα έχει ενσταλάξει τον φόβο στον άνθρωπο, μετατρέποντας τον σε διττό ον που οι ζωτικές του ενέργειες καταναλώνονται στην πάλη ανάμεσα στο σώμα και τη ψυχή. Κρίνοντας το σώμα ως κάτι κακό, την σάρκα ως τον πειρασμό για ότι είναι αμαρτωλό, ο άνθρωπος έχει ακρωτηριάσει την ύπαρξη του στην μάταιη προσπάθεια να κρατήσει την ψυχή του αγνή, ενώ το σώμα σαπίζει από τα τραύματα και τα βασανιστήρια που έχει υποστεί. Η χριστιανική θρησκεία και ηθική εξαίρει τη δόξα του Επέκεινα ως εκ τούτου παραμένει αδιάφορη στη φρίκη της γης. Αληθώς, η ιδέα της αυταπάρνησης και πως ότι συμβάλλει στο πόνο και την θλίψη είναι μια δοκιμασία της ανθρώπινης αξίας, ένα διαβατήριο για την είσοδο στον παράδεισο. Οι φτωχοί θα αποκτήσουν τον παράδεισο και οι πλούσιοι την κόλαση.
Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι πλούσιοι μπορούν να αδράξουν της ευκαιρίας και να καταβάλλουν προσπάθειες να πάρουν όσα γίνεται στη γη όσο προλαβαίνουν να κολυμπάνε στην χλιδή και την περίσσεια, να σφίγγουν το ζωνάρι των ευλογημένων σκλάβων, να τους ληστεύουν τα πρωτοτόκια να τους υποτιμάνε και να τους εξαγριώνουν κάθε λεπτό της ημέρας. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους πλουσίους αν εκδικούνται τους φτωχούς, αφού τώρα είναι ο καιρός τους, και ο ελεήμων χριστιανικός Θεός μόνο ξέρει πόσο ικανά και ολοκληρωτικά οι πλούσιοι το κάνουν.
Και οι φτωχοί; Εμμένουν στην υπόσχεση του χριστιανικού παραδείσου, ως το γηροκομείο, το θεραπευτήριο των ακρωτηριασμένων κορμιών και των ασθενών μυαλών. Υπομένουν και υποκύπτουν, υποφέρουν και περιμένουν, μέχρις ότου κάθε ίχνος αυτοσεβασμού έχει τσακιστεί από την υπομονή, για την αποκαμωμένη και ατελείωτη προσμονή για τον χριστιανικό παράδεισο.
Ο Χριστός έκανε την εμφάνιση του ως ο ηγέτης των ανθρώπων ο λυτρωτής των Εβραίων από τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, αλλά από τη στιγμή που ξεκίνησε το έργο του, αποδείχθηκε ότι δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για την γη, για τις επείγουσες άμεσες ανάγκες των φτωχών και των απόκληρων του καιρού του, αυτό που κήρυττε ήταν ένας συναισθηματικός μυστικισμός, σκοταδιστικές και μπερδεμένες ιδέες άνευ πρωτοτυπίας και ενεργητικότητας.
Όταν οι Εβραίοι, σύμφωνα με τα ευαγγέλια, αποσύρθηκαν από τον Ιησού όταν τον παρέδωσαν στον σταυρό, ίσως είχαν πικρά απογοητευτεί από αυτόν όταν τους υποσχόταν τόσο πολλά και τους έδινε τόσα λίγα. Υποσχέθηκε χαρά και μακαριότητα σε έναν άλλο κόσμο , ενώ οι άνθρωποι λιμοκτονούσαν, υπέφεραν και υπέμεναν μπροστά στα μάτια του. Μπορεί επίσης η συμπάθεια που έδειξαν οι Ρωμαίοι, ιδιαίτερα ο Πιλάτος, να δόθηκε στον Χριστό επειδή τον θεωρούσαν τελείως ακίνδυνο στη δύναμη τους και την εξουσία τους.
Ο φιλόσοφος Πιλάτος ίσως θεωρούσε τις «αιώνιες αλήθειες» του Χριστού ως αρκετά αναιμικές και άψυχες συγκρινόμενες με τις παρατάξεις σθένους και δύναμης που αποπειράθηκαν να πολεμήσουν. Οι Ρωμαίοι δυνατοί και απτόητοι όπως ήταν θα γέλασαν κάτω από τα μουστάκια τους με τον άνδρα που μιλούσε για μετάνοια και υπομονή αντί για ένα κάλεσμα στα όπλα ενάντια στους ληστές και τους καταπιεστές των ανθρώπων.
Η δημόσια ζωή του Χριστού ξεκινά με το διάταγμα «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Γιατί μετάνοια, γιατί λύπη μπροστά σε κάτι που υποτίθεται θα έφερνε την σωτηρία; Δεν είχε υποφέρει και υπομείνει αρκετά η ανθρωπότητα;
Πάρτε για παράδειγμα την επί του όρους ομιλία . Δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευλογία της υποταγής στην μοίρα και το αναπόφευκτο των πραγμάτων.
«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» Ο παράδεισος θα πρέπει να είναι ένα τρομερά βαρετό μέρος αν οι φτωχοί τω πνεύματι ζουν εκεί. Πως μπορεί οτιδήποτε δημιουργικό οτιδήποτε ζωτικό, χρήσιμο και όμορφο να προέρχεται από τους πτωχούς τω πνεύματι; Η ιδέα που εκφράζεται στην επί του όρους ομιλία είναι η μεγαλύτερη καταγγελία ενάντια στις διδαχές του Χριστού διότι βλέπει στη φτώχια του πνεύματος και του σώματος μια αρετή και επειδή αναζητεί να διατηρήσει αυτήν την αρετή μέσω της ανταμοιβής και της τιμωρίας. Κάθε νοήμων άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι η χείριστη κατάρα είναι η φτώχεια του πνεύματος αυτή είναι που παράγει όλο το Κακό και την μιζέρια ,όλη την αδικία και τα εγκλήματα του κόσμου! Ο καθένας ξέρει ότι τίποτα το καλό δεν προήλθε ή πρόκειται να προέλθει από τους πτωχούς τω πνεύματι σίγουρα όχι η ελευθερία η δικαιοσύνη ή η ισότητα. «Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.» Τι εξωφρενική αντίληψη! Τι κίνητρο για την δουλεία την απάθεια και τον παρασιτισμό! Εξάλλου δεν είναι αληθές ότι οι πράοι θα κληρονομήσουν οτιδήποτε. Ακριβώς επειδή η ανθρωπότητα είναι πράα η γη έχει κλαπεί από αυτήν. Η πραότητα έχει υπάρξει το μαστίγιο του οποίου ο καπιταλισμός και οι κυβερνήσεις έχουν κάνει χρήση ώστε να επιβάλλουν στον άνθρωπο την έλλειψη ανεξαρτησίας οδηγώντας τον στην θέση του σκλάβου. Οι πιο πιστοί υπηρέτες του κράτους, του πλούτου, των ειδικών προνομίων δεν θα μπορούσαν να κηρύξουν ένα πιο βολικό ευαγγέλιο από ότι έκανε ο Χριστός, ο «λυτρωτής» των ανθρώπων. «Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» Μα δεν απέρριψε ο Χριστός την πιθανότητα της δικαιοσύνης όταν είπε «τους πτωχούς γαρ πάντοτε έχετε μεθ’ εαυτών»; Αλλά πάλι ο Χριστός ήταν μεγάλος στις ρήσεις άσχετα αν ήταν τελείως αντιφατικές μεταξύ τους.
Αυτό δεν επιδεικνύεται περισσότερο εντυπωσιακά όσο στην εντολή «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του θεού τω θεώ» Οι ερμηνευτές ισχυρίζονται ότι ο Χριστός έπρεπε να κάνει αυτές τις παραχωρήσεις στην εξουσία της εποχής του. Εάν αυτό είναι αληθινό, τότε αυτός ο μόνος συμβιβασμός ήταν αρκετός ώστε να αποδειχτεί, μέχρι την σημερινή ημέρα, ως το πιο αδίστακτο όπλο στα χέρια του καταπιεστή, ένα φοβερό μαστίγωμα και ένας αδυσώπητος φοροεισπράκτορας για την πτώχευση την σκλαβιά και τον εξευτελισμό των ίδιων των ανθρώπων για αυτούς που ο Χριστός υποτίθεται ότι πέθανε.
Και όταν διαβεβαιωνόμαστε ότι «Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» μας λέει το πως; Πως;
Ο Χριστός ποτέ δεν μπαίνει στο κόπο να μας το εξηγήσει αυτό. Η δικαιοσύνη δεν πέφτει ούτε από τον ουρανό ούτε επειδή ο Χριστός το θέλησε. Η δικαιοσύνη γεννάται μέσω της ελευθερίας της κοινωνικής και της οικονομικής ευκαιρίας και ισότητας. Αλλά πως μπορούν οι πράοι ,οι πτωχοί τω πνεύματι να εγκαθιδρύσουν μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων;
«Μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και ειπώσι παν πονηρόν ρήμα καθ‘υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού .Χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς» Η ανταμοιβή εν τοις ουρανοίς είναι το αέναο δόλωμα, το δόλωμα που έχει πιάσει τον άνθρωπο σε ένα ατσαλένιο δίχτυ, έναν ζουρλομανδύα που δεν τον αφήνει να επεκταθεί και να αναπτυχθεί. Όλοι οι πρωτοπόροι της αλήθειας έχουν και εξακολουθούν να εξυβρίζονται, έχουν και εξακολουθούν να διώκονται.
Άλλα ζήτησαν από την ανθρωπότητα να πληρώσει το τίμημα; Ζήτησαν να δωροδοκήσουν την ανθρωπότητα ώστε να αποδεχθεί τις ιδέες τους;
Γνώριζαν πολύ καλά ότι εκείνος που δέχεται μια αλήθεια ένεκα δωροδοκήματος, θα την ανταλλάξει με αυτήν του υψηλότερου πλειοδότη. Καλό και κακό, τιμωρία και ανταμοιβή, αμαρτία και μετάνοια, παράδεισος και κόλαση ως το κινούν πνεύμα του χριστιανικού ευαγγελίου έχουν υπάρξει το πρόσκομμα στο έργο της οικουμένης. Περιέχει τα πάντα σε σχέση με τις διατάξεις και τις εντολές αλλά ολοκληρωτικά στερείται αυτά που χρειαζόμαστε περισσότερο. Ο εργάτης που γνωρίζει την αιτία της δυστυχίας του, που καταλαβαίνει την δομή του άδικου κοινωνικού και βιομηχανικού συστήματος μπορεί να κάνει περισσότερα για τον εαυτό του και την τάξη του απ‘ ότι ο Χριστός και οι ακόλουθοι του έχουν κάνει για την ανθρωπότητα σίγουρα περισσότερα απ‘ ό,τι η πράα υπομονή, η άγνοια και η υποταγή έχουν κάνει. Πόσο περισσότερο εξευγενίζων, πόσο περισσότερο ωφέλιμος είναι ο ακραίος ατομικισμός του Στίρνερ και του Νίτσε από την άρρωστη ατμόσφαιρα της χριστιανικής πίστης. Αν αποκηρύσσουν τον αλτρουισμό ως κακό είναι επειδή το παράδειγμα του Χριστιανισμού, το οποίο έθεσε το τίμημα στον παρασιτισμό και την αδράνεια έδωσε τροφή για όλες τις κοινωνικές δυσλειτουργίες που γιατρεύονται με το κήρυγμα της αγάπης και της συμπόνοιας.
Υπερήφανες προσωπικότητες που στηρίζονται στον εαυτό τους προτιμούν το μίσος έναντι τέτοιας άρρωστης και ψεύτικης αγάπης, επειδή καμία ανταμοιβή δεν κάνει το ελεύθερο πνεύμα να υποστηρίξει μια μεγάλη αλήθεια ούτε ποτέ έχει κανείς εμποδισθεί λόγω του φόβου της τιμωρίας.
«Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον και τους προφήτας, ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι.» Ακριβώς. Ο Χριστός ήταν ένας μεταρρυθμιστής, πάντα έτοιμος να μπαλώσει, να συμπληρώσει, να συνεχίσει την παλιά τάξη πραγμάτων ποτέ να καταστρέψει και να ξανακτίσει.
Για αυτό έχουν όλοι οι μεταρρυθμιστές φιλικά αισθήματα προς αυτόν. Πράγματι ,όλη η ιστορία του Κράτους, του Καπιταλισμού, και της Εκκλησίας υποδεικνύει ότι έχουν διαιωνίσει τους εαυτούς τους λόγω αυτής της ιδέας «ουκ ήλθον καταλύσαι τον νόμον». Αυτό είναι το κλειδί της εξουσίας και της καταπίεσης. Φυσικό ,αφού δεν εξήρε ο Χριστός την φτώχεια ως αρετή δεν διέδωσε την μη-αντίσταση στο κακό;
Γιατί να μην συνεχίσουν να κυβερνούν τον κόσμο η φτώχεια και το κακό;
Όσο και αν είμαι αντίθετη με κάθε θρησκεία όσο και αν τις θεωρώ ως μια επιβολή ένα έγκλημα ενάντια στον ορθό λόγο και την πρόοδο, παρόλα αυτά νιώθω ότι καμία άλλη θρησκεία δεν έκανε τόση ζημιά ή δεν έχει βοηθήσει τόσο πολύ στην εκδούλευση του ανθρώπου όσο η θρησκεία του Χριστού.
Δείτε τον Χριστό έναντι των κατήγορων του. Τι έλλειψη αξιοπρέπειας, τι έλλειψη πίστης στον εαυτό του και στις ίδιες του τις ιδέες! Τόσο αδύναμος και αβοήθητος ήταν ο «Σωτήρ των ανθρώπων» ώστε χρειάζεται όλη την ανθρώπινη γενιά να πληρώσει για αυτόν, για μια αιωνιότητα επειδή αυτός «πέθανε για αυτούς».
Η λύτρωση μέσω του Σταυρού είναι χειρότερη από την καταδίκη λόγω του τρομερού φορτίου που επιβάλλει στην ανθρωπότητα, λόγω της επιρροής που έχει στην ανθρώπινη ψυχή, δεσμεύοντας και παραλύοντας την με το βάρος που απαιτεί μέσω του θανάτου του Χριστού. Χιλιάδες μάρτυρες έχουν χαθεί μα λίγοι, αν υπάρχει κανείς, από αυτούς αποδείχθηκαν τόσο αβοήθητος όσο ο μεγάλος Χριστιανικός Θεός. Χιλιάδες αντιμετώπισαν τον θάνατο με μεγαλύτερη γενναιότητα με περισσότερο κουράγιο με βαθύτερη πίστη στις ιδέες τους από ότι ο Ναζωραίος. Ούτε προσδοκούσαν την αιώνια ευγνωμοσύνη από τους συνάνθρωπους τους λόγω αυτών που είχαν υπομείνει για αυτούς. Συγκρινόμενος με τον Σωκράτη, τον Μπρούνο, με τους μεγάλους μάρτυρες της Ρωσίας με τους Αναρχικούς του Σικάγο, τον Φραγκίσκο Φερέρ και αναρίθμητους άλλους, ο Χριστός φαντάζει ,πράγματι μια φτωχή φιγούρα. Συγκρινόμενος με την ευπαθή, ωχρή Σπιριδόνοβα που υπέστη τα πιο φριχτά βασανιστήρια τις πιο τρομερές ατιμίες δίχως να χάνει την πίστη στον εαυτό της ή τον σκοπό της ο Ιησούς είναι μια πραγματική μηδαμινότητα.
Στάθηκαν όρθιοι και αντιμετώπισαν τους εκτελεστές τους με απτόητη αποφασιστικότητα, και παρόλο που, και αυτοί, πέθαναν για τους ανθρώπους δεν ζήτησαν τίποτα ως αντάλλαγμα για την μεγάλη τους θυσία.
Αληθώς, χρειαζόμαστε λύτρωση από τη σκλαβιά, την νεκρική αδυναμία και την εξευτελιστική χριστιανική ηθική. Τα διδάγματα του Χριστού και των οπαδών του έχουν αποτύχει επειδή στερούντο την ζωτικότητα να ανυψώσουν τα βάρη από τις πλάτες της ανθρώπινης φυλής έχουν αποτύχει επειδή η ίδια η ουσία του δόγματος είναι αντίθετη στο πνεύμα της ζωής εκτιθέμενη στις εκδηλώσεις της φύσης στην δύναμη και την ομορφιά του πάθους.
Ποτέ ο χριστιανισμός, κάτω από οποιαδήποτε μάσκα και αν εμφανιστεί είτε του Νεοφιλελευθερισμού ,του Πνευματισμού της χριστιανικής Επιστήμης της Νέας Σκέψης ή χιλιάδων άλλων μορφών υστερίας και νευρασθένειας δεν θα μας απαλλάξει από την τρομερή πίεση των συνεπειών του βάρους της φτώχειας, της φρίκης, του εξωφρενικά άδικου συστήματος μας.
Ο Χριστιανισμός είναι η συνωμοσία της άγνοιας ενάντια στην λογική, του σκοταδιού ενάντια στο φως, της υποταγής και της σκλαβιάς ενάντια στην ανεξαρτησία και την ελευθερία, της άρνησης της δύναμης και της ομορφιάς ενάντια στην κατάφαση της χαράς και της δόξας της ζωής.

Μπακούνιν-Μερικές σκέψεις

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ
Οι επαναστάσεις δεν είναι παιδιάστικα παιχνίδια ούτε φλυαρίες ακαδημαϊκών, όπου μοναχά οι ματαιοδοξίες αλληλοεξοντώνονται, ούτε αγώνας φιλολογικός όπου το μόνο που χύνεται είναι μελάνι. Η επανάσταση είναι πόλεμος κι όποιος λέει πόλεμος εννοεί καταστροφή ανθρώπων και πραγμάτων. Είναι αναμφίβολα θλιβερό για τον άνθρωπο, που ακόμα δεν ανακάλυψε ένα πιο ειρηνικό μέσο προόδου, όμως ως τις μέρες μας η ιστορία δεν προχωρά ούτε βήμα χωρίς να βαφτιστεί στο αίμα. Εξάλλου η αντίδραση δεν μπορεί να κατηγορήσει διόλου την επανάσταση για κάτι τέτοιο. Η ίδια έχυσε πολύ περισσότερο αίμα σε κάθε αφορμή. Απόδειξη οι σφαγές του Παρισιού τον Ιούνη του 1848 και τον Δεκέμβρη του 1851, η ωμή καταπίεση των αυταρχικών κυβερνήσεων των άλλων χωρών, την ίδια εποχή κι έπειτα, δίχως να αναφερθούμε στις δεκάδες, τις εκατοντάδες, τις χιλιάδες των θυμάτων που στοιχίζουν οι πόλεμοι οι οποίοι είναι αναγκαίες συνέπειες, κάτι σαν περιοδικός πυρετός αυτής της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που ονομάζουν αντίδραση.
ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
Αυτό που διακηρύσσω, λοιπόν, ως έναν βαθμό, είναι η εξέγερση της ζωής κατά της επιστήμης ή μάλλον κατά της εξουσίας της επιστήμης. Όχι για να καταστρέψουμε την επιστήμη – πράγμα εγκληματικό για την ανθρωπότητα – αλλά για να την ξαναβάλουμε οριστικά στην θέση της. Μέχρι σήμερα η ανθρώπινη ιστορία δεν ήταν παρά μια διαρκής και αιμοχαρής σφαγή εκατομμυρίων ταλαίπωρων ανθρώπων για κάποια ανελέητη αφαίρεση: θεό, πατρίδα, κρατική ισχύ, εθνική ευημερία, ιστορικά δίκαια, δικαιοσύνη, πολιτική ελευθερία, κοινό συμφέρον. Αυτή ήταν ως τις μέρες μας η φυσική αναπόδραστη και μοιραία πορεία των ανθρώπινων κοινωνιών. Δεν είναι στο χέρι μας να κάνουμε κάτι γι αυτό. Προκειμένου για το παρελθόν, πρέπει να το αποδεχτούμε όπως θα κάμναμε με κάθε φυσικό πεπρωμένο. Πρέπει να πιστέψουμε ότι ήταν ο μόνος δυνατός δρόμος για την διαπαιδαγώγηση του ανθρώπινου είδους. Και δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε στο σημείο αυτό. Ακόμα κι αν αποδώσουμε το μεγαλύτερο μερίδιο για τούτα τα μακιαβελικά τεχνάσματα στις άρχουσες τάξεις, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι καμμιά μειοψηφία δε θα ‘ταν ικανή να επιβάλει αυτές τις φριχτές θυσίες στις μάζες, αν αυτές οι ίδιες δεν είχαν μια οριακά ενστικτώδη παρόρμηση να θυσιάζονται πάντοτε γι αυτές τις αδηφάγες αφαιρέσεις, που σαν βρυκόλακες τράφηκαν με αίμα ανθρώπων.
ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δεν θα κουραζόμουν ποτέ να το επαναλαμβάνω: η ομοιομορφία είναι θάνατος, η διαφορετικότητα είναι ζωή. Η πειθαρχημένη ενότητα, που δεν μπορεί να πραγματωθεί σ’ ένα οποιοδήποτε κοινωνικό περιβάλλον δίχως να καταστρέψει τον δημιουργικό αυθορμητισμό της σκέψης και της ζωής, δολοφονεί τις κοινωνίες. Η ζωντανή ενότητα, η αληθινή κοινότητα που επιθυμούμε είναι εκείνη που γεννά η ελευθερία στους ίδιους τους κόλπους των ανεξάρτητων και διαφορετικών εκδηλώσεων της ζωής, εκφραζόμενη από τον αγώνα. Θα καταλάβαινα την λατρεία ενός στρατηγού τακτικού στρατού για την νεκρική σιωπή που η πειθαρχία επιβάλλει στο πλήθος. Ο δικός σας στρατηγός, ο δικός μας στρατηγός, ο στρατηγός του λαού, δεν έχει ανάγκη αυτή τη σιωπή των σκλάβων γιατί είναι συνηθισμένος να ζει και να διατάζει μέσα στην ταραχή. Η ταραχή είναι το πάθος της λαϊκής ζωής, η μόνη ικανή να βγάλει όλον αυτό τον κόσμο από τις αδικίες που υφίσταται, και δεν μπορούμε να υποκινήσουμε αρκετά αυτό το πάθος και αυτή τη ζωή.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ
Είναι δυνατό και μέσα από την πιο έξυπνη εμπνευσμένη και ενεργητικά εκφρασμένη προπαγάνδα να μεταφυτέψουμε στις μεγάλες μάζες ενός έθνους τάσεις φιλοδοξίες ,πάθη και σκέψεις που είναι απόλυτα ξένες προς αυτές ,που δεν είναι προϊόν της ιστορίας ,των συνηθειών και των παραδόσεων; Μου φαίνεται ότι ,όταν το ερώτημα τοποθετείται έτσι ,κάθε λογικός και ευαίσθητος άνθρωπος που δεν έχει ιδέα για τον τρόπο που αναπτύσσεται η λαϊκή συνείδηση, μπορεί να απαντήσει μόνο αρνητικά. Τελικά ,καμία προπαγάνδα δεν δημιούργησε ποτέ τεχνητά μια πηγή ή μια βάση για τις φιλοδοξίες και τις ιδέες αίνους λαού ,που είναι πάντοτε τα αποτέλεσμα της αυθόρμητης ανάπτυξης τους και των πραγματικών συνθηκών ζωής.
Τι μπορεί να κάνει τότε η προπαγάνδα; Μπορεί ,γενικά, να εκφράσει τα ίδια τα ένστικτα του προλεταριάτου με μια νέα ,πιο συγκεκριμένη και πιο κατάλληλη μορφή. Μπορεί μερικές φορές να συντομεύσει και να διευκολύνει το ξύπνημα της συνείδησης των ίδιων των μαζών. Μπορεί να τις κάνει να συνειδητοποιήσουν το τι είναι ,τι αισθάνονται και τι ήδη επιθυμούν παρορμούνε από τα ένστικτα ,αλλά ποτέ η προπαγάνδα δεν μπορεί να τις κάνει ότι δεν είναι, ούτε να ξυπνήσει μέσα στην καρδιά τους πάθη που είναι ξένα με τη ίδια τους την ιστορία. Τώρα να συζητήσουμε το ζήτημα αν με την προπαγάνδα είναι δυνατό να αποκτήσει ένας λαός πολιτική συνείδηση. Για πρώτη φορά πρέπει να καθορίσουμε τι είναι πολιτική συνείδηση για τις λαϊκές μάζες. Δίνω έμφαση στη φράση για τις λαϊκές μάζες ,γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι για τις προνομιούχες τάξεις πολιτική συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δικαίωμα για κατάκτηση που είναι εγγυημένο και κατοχυρωμένο ,του εκμεταλευτου της εργασίας των μαζών και το δικαίωμα να τις κυβερνά ,ώστε να εξασφαλίζει αυτήν την εκμετάλλευση. Αλλά για τις μάζες ,που είναι υποδουλωμένες ,που εξουσιάζονται και αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης σε συνίσταται η πολιτική συνείδηση; Αυτή μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από ένα πράγμα την θεά της εξέγερσης. Αυτή η μανά αποτελεί την απαραίτητη ιστορική προϋπόθεση για την πραγμάτωση κάθε μια χωριστά και όλων των ελευθέριων.
Βλέπουμε ότι αυτή η φράση, πολιτική συνείδηση μέσα σε όλη την πορεία της ιστορικής εξέλιξης ,κατέχει δυο εντελώς διαφορετικά νοήματα που αντιστοιχούν σε δυο αντιμαχόμενες απόψεις. Από την σκοπιά των προνομιούχων τάξεων ,η πολιτική συνείδηση σημαίνει κατάκτηση ,υποδούλωση κα τον αδιαχώριστο μηχανισμό για αυτή την εκμετάλλευση των μαζών :την δεσποτική κρατική οργάνωση. Από την σκοπιά των μαζών ,έχει το νόημα της καταστροφής του κράτους. Κατά συνέπεια εννοεί πράγματα που είναι διαμετρικά αντίθετα. Τώρα ,είναι απόλυτα βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί. Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λειώνει. Γενικά , η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζωών ,όπως και στον ανθρώπινο κόσμο ,δεν υπάρχει καμιά συνήθεις πιο εξευτελιστική ,πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός που τόσο εκφυλισμένος που κάποτε, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας τους που δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών ,των εκμεταλλευτών και του κράτους.
Αλλά πρέπει να αναγνωριστεί επίσης ότι από την εποχή του μεσαίωνα ,το κράτος έχει καταστέλλει όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις. Όλες οι αποκαλούμενα επαναστάσεις του παρελθόντος –συμπεριλαμβανομένης και της γαλλικής επανάστασης παρ΄ όλες τις υπέροχες ιδέες που ενέπνευσαν-δεν υπήρξαν τίποτε άλλο παρά η πάλη ανάμεσα σε αντίπαλες εκμεταλλεύτηκες τάξεις για την αποκλειστική απόλαυση των προνομιών που πρόσφερε το κράτος. Το μόνο που εκφράζουν είναι ο αγώνας για την κυριαρχία και την εκμετάλλευσης των μαζών.
Και οι μάζες; Αλίμονο !Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι μάζες επέτρεψαν στον εαυτό τους να διαφθαρεί βαθιά και να γίνει απαθής από την καταστρεπτική επίδραση του διεφθαρμένου ,συγκεντρωτικού ,πολιτισμού του κρατισμού.