Επίθεση παρακρατικών σε συνδικαλίστρια-ελλάδα

Τρίτη 23 Δεκέμβρη, και οι παρακρατικοί χτύπησαν την εργατιά στα μάτια! Γιατί την βιτριόλι δεν την έριξαν μόνο στην Κωνσταντίνα αλλά σε κάθε εξεγερμένο εργάτη! Η Κωνσταντίνα Κούνεβα όμως, το πραγματικό θύμα αυτής της ύπουλης, και κτηνώδης επίθεσης από παρακρατικούς, βρίσκεται μέχρι σήμερα στην εντατική με σοβαρό κίνδυνο! Η Κωνσταντίνα έπεσε θύμα επίθεσης γιατί ήταν «μετανάστρια» αλλά το κυριότερο επειδή ήταν εξεγερμένη, και ζητούσε τα δικαιώματα της!Δεν υπέκυψε στα αφεντικά και στις άθλιες συνθήκες «δουλειάς» που η «μοίρα» επιφυλάσσει σε κάθε εργαζόμενο αλλά πολύ χειρότερα στους «ξένους» εργαζομένους , τους οποίους χρησιμοποιούν σαν «σκυλιά» για τα κάθε θελήματα τους πάσα είδους αφέντες, οι οποίοι ψευτοπληρώνουν μάλιστα τους «υπηρέτες» τους, και τους εκμεταλλεύονται ασύστολα! Κ Κωνσταντίνα δεν το δεχόταν όμως αυτό, θα πολεμούσε, δίπλα δίπλα με συντρόφους για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, έλα όμως που οι παρακρατικοί της επιφύλασσαν άλλο μέλλον παρά τον αγώνα! Εκεί που οι άθλιοι της επιτέθηκαν χωρίς καν να έχουν το θάρρος να την αντικρίσουν, χωρίς να χρησιμοποιήσουν καν το σώμα τους, επιτέθηκαν όσο πιο ύπουλα μπορούσαν… με βιτριόλι!!Το κράτος δεν χτυπά μόνο με γκλόμπς και δακρυγόνα, άρχισα να χτυπά τον εργάτη και με βιτριόλι, ο στόχος του είναι ξεκάθαρος πλέον να εξαφανιστεί πραγματικά ο κάθε «αντίπαλος» του κράτους! Το κράτος πλέον καταπιέζει και της «συνταγματικές» ελευθερίες των ατόμων που το ίδιο έθεσε, το κράτος, στην ελλάδα κυρίως, πολεμά τον εργάτη, και εσύ σαν εργάτης εξακολουθείς να κοιμάσαι ύπνο βαθύ! Το κράτος καταπιέζει και σκοτώνει της ελευθερίες σου! ΞΥΠΝΑ γιατί όπως πάμε μια δεύτερη χούντα έρχεται , αν δεν υπάρχει ήδη, με το προσωπείο της «δημοκρατίας»!!

Αλληλεγγύη στην σύντροφο Κωνσταντίνα Κούνεβα στην ελλάδα, και εύχομαι καλή ανάρρωση από την επίθεση του κράτους!

Ήδη εδώ στην κύπρο έγινε μια προσπάθεια συλλογής χρημάτων για στήριξη της Κωνσταντίνας, αλλά έχει και την αμέριστη αλληλεγγύη από όλο τον «χώρο» !

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΙ

Η Αποτυχία του Χριστιανισμού-Έμμα Γκόλντμαν

Οι παραχαράκτες και οι δηλητηριαστές των ιδεών , στην προσπάθεια τους να σκιάσουν την γραμμή μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, βρίσκουν έναν πολύτιμο σύμμαχο στον συντηρητισμό της γλώσσας. Έννοιες και λέξεις που έχουν εδώ και καιρό χάσει την αρχική τους σημασία συνεχίζουν μέσω των αιώνων να κυριαρχούν στην ανθρωπότητα. Ιδιαίτερα έντονο είναι αυτό αν οι έννοιες έχουν γίνει κοινοτοπίες, αν έχουν ενσταλαχτεί στην ύπαρξη μας από την νηπιακή ηλικία ως τρανές και ακαταμάχητες αλήθειες.
Το μέσο μυαλό εύκολα ικανοποιείται με κληρονομημένες και αποκτημένες ιδέες ή με την υπαγόρευση των γονιών και των δασκάλων διότι είναι πολύ πιο εύκολο να μιμείσαι παρά να δημιουργείς.Η εποχή μας γέννησε δύο διανοητικούς γίγαντες που επιχείρησαν να μεταποιήσουν τις νεκρές κοινωνικές και ηθικές αξίες του παρελθόντος. Ιδιαίτερα αυτών που περιλαμβάνονται στον χριστιανισμό. Ο Φρήντριχ Νίτσε και ο Μαξ Στίρνερ έδωσαν απανωτά χτυπήματα ενάντια των πυλώνων του χριστιανισμού επειδή είδαν σε αυτόν μιαν βλαβερή δουλική ηθική , την απάρνηση της ζωής, την καταστροφή όλων των στοιχείων που δημιουργούν δύναμη και προσωπικότητα. Όντως ,ο Νίτσε, εναντιώθηκε στην δουλική ηθική ενυπάρχουσα του χριστιανισμού για μια υψηλή ηθική των ολίγων προνομιούχων. Αλλά παίρνω το θάρρος να προτείνω ότι αυτή η υψηλή ιδέα δεν είχε τίποτα να κάνει με τη χυδαιότητα της κοινωνικής θέσης, της κάστας ή του πλούτου. Παρά εννοούσε την μεγαλειότητα των ανθρώπινων δυνατοτήτων, την μεγαλειότητα του ανθρώπου που τον βοηθά να ξεπεράσει παλιές παραδόσεις και ξεθωριασμένες αξίες, ώστε να μάθει να γίνεται ο δημιουργός νέων και πανέμορφων αγαθών. Ο Νίτσε και ο Στίρνερ έβλεπαν στον χριστιανισμό τον ισοπεδωτή της ανθρώπινης φυλής, την θραύση της βούλησης του ανθρώπου να τολμήσει και να πράξει. Έβλεπαν σε κάθε κίνημα χτισμένο στην χριστιανική ηθική μια προσπάθεια όχι για την χειραφέτηση από την δουλεία ,αλλά για την διαιώνιση της. Εκ τούτου αντιτάχθηκαν σε αυτά τα κινήματα με δύναμη και μένος.
Εάν δεν συμφωνώ ή εάν δεν συμφωνώ απόλυτα με αυτούς τους εικονοκλάστες ,πάντως, πιστεύω όπως και αυτοί ότι ο Χριστιανισμός είναι θαυμάσια προσαρμοσμένος στην εκπαίδευση δούλων, στην διαιώνιση της δουλικής κοινωνίας εν ολίγοις στις συνθήκες που αντιμετωπίζουμε ως σήμερα.
Πράγματι δεν θα μπορούσε η κοινωνία να εκφυλιστεί στο τωρινό αποκρουστικό στάδιο, εάν δεν υπήρχε η βοήθεια του χριστιανισμού. Οι ηγέτες της γης έχουν συνειδητοποιήσει από καιρό την ισχύ του δηλητηρίου που ενυπάρχει στην χριστιανική θρησκεία. Αυτός είναι και ο λόγος που την καλλιεργούν, για αυτό δεν αφήνουν τίποτα άπραχτο, ώστε να ενσταλαχτεί στο αίμα των ανθρώπων. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι η οξύνοια των χριστιανικών διδαγμάτων είναι μια πιο δυνατή προστασία ενάντια στην εξέγερση και στην δυσφορία από το ρόπαλο και το όπλο.
Αναμφίβολα, κάποιος θα πει, παρόλο που η θρησκεία είναι δηλητήριο και δη ο καθιερωμένος χριστιανισμός ,ο μεγαλύτερος εχθρός της προόδου και της ελευθερίας, υπάρχει μερικό καλό στον χριστιανισμό αυτόν καθεαυτό. Και τα διδάγματα του Χριστού και ο πρώιμος χριστιανισμός ,θα ρωτήσει κανείς, δεν αντιπροσωπεύουν το πνεύμα της ανθρωπιάς, το ορθόν, και την δικαιοσύνη;
Είναι αυτός ακριβώς ο συχνά επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός που με έπεισε να διαλέξω αυτό το θέμα, που μου επέτρεψε να δείξω ότι οι καταχρήσεις του χριστιανισμού όπως οι καταχρήσεις της κυβέρνησης εξαρτώνται από το αυτό καθεαυτό του πράγματος και όχι στους αντιπροσώπους του θρησκεύματος στους οποίους χρεώνονται. Ο Χριστός και τα διδάγματα του είναι η ενσάρκωση της υποταγής, της αδράνειας, της άρνησης της ζωής και για αυτό υπεύθυνος για όσα συνέβησαν στο όνομα του. Δεν με ενδιαφέρει ο θεολογικός Χριστός. Λαμπρά μυαλά όπως οι Μπάουερ, Στράους, Ρενάν, Τόμας Παίην και άλλοι διέψευσαν αυτό το μύθο από καιρό. Είμαι πρόθυμη ακόμη και να αποδεχτώ ότι ο θεολογικός Χριστός δεν είναι ούτε το μισό επικίνδυνος όσο ο ηθικός και κοινωνικός Χριστός. Όπως όταν η επιστήμη αντικαθιστά την τυφλή πίστη, η θεολογία χάνει την ισχύ της.
Αλλά ο ηθικός και ποιητικός μύθος του Χριστού έχει τόσο διεξοδικά διαποτίσει τις ζωές μας που ακόμα και μερικά από τα πιο προχωρημένα μυαλά δυσκολεύονται να χειραφετηθούν από το ζυγό του.Έχουν ξεφορτωθεί το γράμμα του νόμου μα έχουν κρατήσει το πνεύμα. Αλλά όμως είναι το πνεύμα που βρίσκεται πίσω από όλα τα εγκλήματα και τις φρικαλεότητες που έχει διαπράξει ο ορθόδοξος Χριστιανισμός. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μπορούν κάλλιστα να κηρύσσουν το ευαγγέλιο του Χριστού. Δεν περιέχει τίποτα επικίνδυνο στο καθεστώς της εξουσίας και του πλούτου αντιπροσωπεύει την αυταπάρνηση την μετάνοια και την λύπη και είναι τελείως αδρανές ενώπιον κάθε προσβολής κάθε αίσχους που επιβάλλεται στην ανθρωπότητα.
Εδώ θα πρέπει να επανέλθω στους παραχαράκτες των ιδεών και των λέξεων. Τόσοι κατά τα άλλα ένθερμοι μισούντες την σκλαβιά και την αδικία μπερδεύουν με τον πιο θλιβερό τρόπο τα διδάγματα του Χριστού με τους μεγάλους αγώνες για την κοινωνική και οικονομική χειραφέτηση. Αυτά τα δύο είναι αμετάκλητα και δια παντός αντίθετα μεταξύ τους. Το ένα απαιτεί κουράγιο, τόλμη, αψήφηση και δύναμη. Το άλλο κηρύσσει το ευαγγέλιο της μη αντίστασης της δουλικής συγκατάθεσης προς την θέληση των άλλων είναι η παντελής περιφρόνηση της προσωπικότητας και της εμπιστοσύνης στον εαυτό σου ως εκ τούτου καταστροφικό για την ελευθερία και την ευεξία. Οποιοσδήποτε ειλικρινά στοχεύει σε μια ριζική αλλαγή της κοινωνίας οποιοσδήποτε παλεύει να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την μάστιγα της έλλειψης ανεξαρτησίας και της δυστυχίας πρέπει να γυρίσει την πλάτη του στον Χριστιανισμό τόσο στο παλιό όσο και στη τωρινή μορφή του ιδίου.
Παντού και πάντοτε από την έναρξη του, ο Χριστιανισμός έχει μετατρέψει την γη σε μια κοιλάδα δακρύων, πάντα έχει καταστήσει την ζωή ένα αδύναμο άρρωστο πράγμα, πάντα έχει ενσταλάξει τον φόβο στον άνθρωπο, μετατρέποντας τον σε διττό ον που οι ζωτικές του ενέργειες καταναλώνονται στην πάλη ανάμεσα στο σώμα και τη ψυχή. Κρίνοντας το σώμα ως κάτι κακό, την σάρκα ως τον πειρασμό για ότι είναι αμαρτωλό, ο άνθρωπος έχει ακρωτηριάσει την ύπαρξη του στην μάταιη προσπάθεια να κρατήσει την ψυχή του αγνή, ενώ το σώμα σαπίζει από τα τραύματα και τα βασανιστήρια που έχει υποστεί. Η χριστιανική θρησκεία και ηθική εξαίρει τη δόξα του Επέκεινα ως εκ τούτου παραμένει αδιάφορη στη φρίκη της γης. Αληθώς, η ιδέα της αυταπάρνησης και πως ότι συμβάλλει στο πόνο και την θλίψη είναι μια δοκιμασία της ανθρώπινης αξίας, ένα διαβατήριο για την είσοδο στον παράδεισο. Οι φτωχοί θα αποκτήσουν τον παράδεισο και οι πλούσιοι την κόλαση.
Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί οι πλούσιοι μπορούν να αδράξουν της ευκαιρίας και να καταβάλλουν προσπάθειες να πάρουν όσα γίνεται στη γη όσο προλαβαίνουν να κολυμπάνε στην χλιδή και την περίσσεια, να σφίγγουν το ζωνάρι των ευλογημένων σκλάβων, να τους ληστεύουν τα πρωτοτόκια να τους υποτιμάνε και να τους εξαγριώνουν κάθε λεπτό της ημέρας. Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους πλουσίους αν εκδικούνται τους φτωχούς, αφού τώρα είναι ο καιρός τους, και ο ελεήμων χριστιανικός Θεός μόνο ξέρει πόσο ικανά και ολοκληρωτικά οι πλούσιοι το κάνουν.
Και οι φτωχοί; Εμμένουν στην υπόσχεση του χριστιανικού παραδείσου, ως το γηροκομείο, το θεραπευτήριο των ακρωτηριασμένων κορμιών και των ασθενών μυαλών. Υπομένουν και υποκύπτουν, υποφέρουν και περιμένουν, μέχρις ότου κάθε ίχνος αυτοσεβασμού έχει τσακιστεί από την υπομονή, για την αποκαμωμένη και ατελείωτη προσμονή για τον χριστιανικό παράδεισο.
Ο Χριστός έκανε την εμφάνιση του ως ο ηγέτης των ανθρώπων ο λυτρωτής των Εβραίων από τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, αλλά από τη στιγμή που ξεκίνησε το έργο του, αποδείχθηκε ότι δεν είχε κανένα ενδιαφέρον για την γη, για τις επείγουσες άμεσες ανάγκες των φτωχών και των απόκληρων του καιρού του, αυτό που κήρυττε ήταν ένας συναισθηματικός μυστικισμός, σκοταδιστικές και μπερδεμένες ιδέες άνευ πρωτοτυπίας και ενεργητικότητας.
Όταν οι Εβραίοι, σύμφωνα με τα ευαγγέλια, αποσύρθηκαν από τον Ιησού όταν τον παρέδωσαν στον σταυρό, ίσως είχαν πικρά απογοητευτεί από αυτόν όταν τους υποσχόταν τόσο πολλά και τους έδινε τόσα λίγα. Υποσχέθηκε χαρά και μακαριότητα σε έναν άλλο κόσμο , ενώ οι άνθρωποι λιμοκτονούσαν, υπέφεραν και υπέμεναν μπροστά στα μάτια του. Μπορεί επίσης η συμπάθεια που έδειξαν οι Ρωμαίοι, ιδιαίτερα ο Πιλάτος, να δόθηκε στον Χριστό επειδή τον θεωρούσαν τελείως ακίνδυνο στη δύναμη τους και την εξουσία τους.
Ο φιλόσοφος Πιλάτος ίσως θεωρούσε τις «αιώνιες αλήθειες» του Χριστού ως αρκετά αναιμικές και άψυχες συγκρινόμενες με τις παρατάξεις σθένους και δύναμης που αποπειράθηκαν να πολεμήσουν. Οι Ρωμαίοι δυνατοί και απτόητοι όπως ήταν θα γέλασαν κάτω από τα μουστάκια τους με τον άνδρα που μιλούσε για μετάνοια και υπομονή αντί για ένα κάλεσμα στα όπλα ενάντια στους ληστές και τους καταπιεστές των ανθρώπων.
Η δημόσια ζωή του Χριστού ξεκινά με το διάταγμα «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών». Γιατί μετάνοια, γιατί λύπη μπροστά σε κάτι που υποτίθεται θα έφερνε την σωτηρία; Δεν είχε υποφέρει και υπομείνει αρκετά η ανθρωπότητα;
Πάρτε για παράδειγμα την επί του όρους ομιλία . Δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ευλογία της υποταγής στην μοίρα και το αναπόφευκτο των πραγμάτων.
«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστιν η βασιλεία των ουρανών» Ο παράδεισος θα πρέπει να είναι ένα τρομερά βαρετό μέρος αν οι φτωχοί τω πνεύματι ζουν εκεί. Πως μπορεί οτιδήποτε δημιουργικό οτιδήποτε ζωτικό, χρήσιμο και όμορφο να προέρχεται από τους πτωχούς τω πνεύματι; Η ιδέα που εκφράζεται στην επί του όρους ομιλία είναι η μεγαλύτερη καταγγελία ενάντια στις διδαχές του Χριστού διότι βλέπει στη φτώχια του πνεύματος και του σώματος μια αρετή και επειδή αναζητεί να διατηρήσει αυτήν την αρετή μέσω της ανταμοιβής και της τιμωρίας. Κάθε νοήμων άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι η χείριστη κατάρα είναι η φτώχεια του πνεύματος αυτή είναι που παράγει όλο το Κακό και την μιζέρια ,όλη την αδικία και τα εγκλήματα του κόσμου! Ο καθένας ξέρει ότι τίποτα το καλό δεν προήλθε ή πρόκειται να προέλθει από τους πτωχούς τω πνεύματι σίγουρα όχι η ελευθερία η δικαιοσύνη ή η ισότητα. «Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την γην.» Τι εξωφρενική αντίληψη! Τι κίνητρο για την δουλεία την απάθεια και τον παρασιτισμό! Εξάλλου δεν είναι αληθές ότι οι πράοι θα κληρονομήσουν οτιδήποτε. Ακριβώς επειδή η ανθρωπότητα είναι πράα η γη έχει κλαπεί από αυτήν. Η πραότητα έχει υπάρξει το μαστίγιο του οποίου ο καπιταλισμός και οι κυβερνήσεις έχουν κάνει χρήση ώστε να επιβάλλουν στον άνθρωπο την έλλειψη ανεξαρτησίας οδηγώντας τον στην θέση του σκλάβου. Οι πιο πιστοί υπηρέτες του κράτους, του πλούτου, των ειδικών προνομίων δεν θα μπορούσαν να κηρύξουν ένα πιο βολικό ευαγγέλιο από ότι έκανε ο Χριστός, ο «λυτρωτής» των ανθρώπων. «Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» Μα δεν απέρριψε ο Χριστός την πιθανότητα της δικαιοσύνης όταν είπε «τους πτωχούς γαρ πάντοτε έχετε μεθ’ εαυτών»; Αλλά πάλι ο Χριστός ήταν μεγάλος στις ρήσεις άσχετα αν ήταν τελείως αντιφατικές μεταξύ τους.
Αυτό δεν επιδεικνύεται περισσότερο εντυπωσιακά όσο στην εντολή «απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του θεού τω θεώ» Οι ερμηνευτές ισχυρίζονται ότι ο Χριστός έπρεπε να κάνει αυτές τις παραχωρήσεις στην εξουσία της εποχής του. Εάν αυτό είναι αληθινό, τότε αυτός ο μόνος συμβιβασμός ήταν αρκετός ώστε να αποδειχτεί, μέχρι την σημερινή ημέρα, ως το πιο αδίστακτο όπλο στα χέρια του καταπιεστή, ένα φοβερό μαστίγωμα και ένας αδυσώπητος φοροεισπράκτορας για την πτώχευση την σκλαβιά και τον εξευτελισμό των ίδιων των ανθρώπων για αυτούς που ο Χριστός υποτίθεται ότι πέθανε.
Και όταν διαβεβαιωνόμαστε ότι «Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνην ότι αυτοί χορτασθήσονται» μας λέει το πως; Πως;
Ο Χριστός ποτέ δεν μπαίνει στο κόπο να μας το εξηγήσει αυτό. Η δικαιοσύνη δεν πέφτει ούτε από τον ουρανό ούτε επειδή ο Χριστός το θέλησε. Η δικαιοσύνη γεννάται μέσω της ελευθερίας της κοινωνικής και της οικονομικής ευκαιρίας και ισότητας. Αλλά πως μπορούν οι πράοι ,οι πτωχοί τω πνεύματι να εγκαθιδρύσουν μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων;
«Μακάριοι εστε όταν ονειδίσωσιν υμάς και διώξωσι και ειπώσι παν πονηρόν ρήμα καθ‘υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού .Χαίρετε και αγαλλιάσθε ότι ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς» Η ανταμοιβή εν τοις ουρανοίς είναι το αέναο δόλωμα, το δόλωμα που έχει πιάσει τον άνθρωπο σε ένα ατσαλένιο δίχτυ, έναν ζουρλομανδύα που δεν τον αφήνει να επεκταθεί και να αναπτυχθεί. Όλοι οι πρωτοπόροι της αλήθειας έχουν και εξακολουθούν να εξυβρίζονται, έχουν και εξακολουθούν να διώκονται.
Άλλα ζήτησαν από την ανθρωπότητα να πληρώσει το τίμημα; Ζήτησαν να δωροδοκήσουν την ανθρωπότητα ώστε να αποδεχθεί τις ιδέες τους;
Γνώριζαν πολύ καλά ότι εκείνος που δέχεται μια αλήθεια ένεκα δωροδοκήματος, θα την ανταλλάξει με αυτήν του υψηλότερου πλειοδότη. Καλό και κακό, τιμωρία και ανταμοιβή, αμαρτία και μετάνοια, παράδεισος και κόλαση ως το κινούν πνεύμα του χριστιανικού ευαγγελίου έχουν υπάρξει το πρόσκομμα στο έργο της οικουμένης. Περιέχει τα πάντα σε σχέση με τις διατάξεις και τις εντολές αλλά ολοκληρωτικά στερείται αυτά που χρειαζόμαστε περισσότερο. Ο εργάτης που γνωρίζει την αιτία της δυστυχίας του, που καταλαβαίνει την δομή του άδικου κοινωνικού και βιομηχανικού συστήματος μπορεί να κάνει περισσότερα για τον εαυτό του και την τάξη του απ‘ ότι ο Χριστός και οι ακόλουθοι του έχουν κάνει για την ανθρωπότητα σίγουρα περισσότερα απ‘ ό,τι η πράα υπομονή, η άγνοια και η υποταγή έχουν κάνει. Πόσο περισσότερο εξευγενίζων, πόσο περισσότερο ωφέλιμος είναι ο ακραίος ατομικισμός του Στίρνερ και του Νίτσε από την άρρωστη ατμόσφαιρα της χριστιανικής πίστης. Αν αποκηρύσσουν τον αλτρουισμό ως κακό είναι επειδή το παράδειγμα του Χριστιανισμού, το οποίο έθεσε το τίμημα στον παρασιτισμό και την αδράνεια έδωσε τροφή για όλες τις κοινωνικές δυσλειτουργίες που γιατρεύονται με το κήρυγμα της αγάπης και της συμπόνοιας.
Υπερήφανες προσωπικότητες που στηρίζονται στον εαυτό τους προτιμούν το μίσος έναντι τέτοιας άρρωστης και ψεύτικης αγάπης, επειδή καμία ανταμοιβή δεν κάνει το ελεύθερο πνεύμα να υποστηρίξει μια μεγάλη αλήθεια ούτε ποτέ έχει κανείς εμποδισθεί λόγω του φόβου της τιμωρίας.
«Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον και τους προφήτας, ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι.» Ακριβώς. Ο Χριστός ήταν ένας μεταρρυθμιστής, πάντα έτοιμος να μπαλώσει, να συμπληρώσει, να συνεχίσει την παλιά τάξη πραγμάτων ποτέ να καταστρέψει και να ξανακτίσει.
Για αυτό έχουν όλοι οι μεταρρυθμιστές φιλικά αισθήματα προς αυτόν. Πράγματι ,όλη η ιστορία του Κράτους, του Καπιταλισμού, και της Εκκλησίας υποδεικνύει ότι έχουν διαιωνίσει τους εαυτούς τους λόγω αυτής της ιδέας «ουκ ήλθον καταλύσαι τον νόμον». Αυτό είναι το κλειδί της εξουσίας και της καταπίεσης. Φυσικό ,αφού δεν εξήρε ο Χριστός την φτώχεια ως αρετή δεν διέδωσε την μη-αντίσταση στο κακό;
Γιατί να μην συνεχίσουν να κυβερνούν τον κόσμο η φτώχεια και το κακό;
Όσο και αν είμαι αντίθετη με κάθε θρησκεία όσο και αν τις θεωρώ ως μια επιβολή ένα έγκλημα ενάντια στον ορθό λόγο και την πρόοδο, παρόλα αυτά νιώθω ότι καμία άλλη θρησκεία δεν έκανε τόση ζημιά ή δεν έχει βοηθήσει τόσο πολύ στην εκδούλευση του ανθρώπου όσο η θρησκεία του Χριστού.
Δείτε τον Χριστό έναντι των κατήγορων του. Τι έλλειψη αξιοπρέπειας, τι έλλειψη πίστης στον εαυτό του και στις ίδιες του τις ιδέες! Τόσο αδύναμος και αβοήθητος ήταν ο «Σωτήρ των ανθρώπων» ώστε χρειάζεται όλη την ανθρώπινη γενιά να πληρώσει για αυτόν, για μια αιωνιότητα επειδή αυτός «πέθανε για αυτούς».
Η λύτρωση μέσω του Σταυρού είναι χειρότερη από την καταδίκη λόγω του τρομερού φορτίου που επιβάλλει στην ανθρωπότητα, λόγω της επιρροής που έχει στην ανθρώπινη ψυχή, δεσμεύοντας και παραλύοντας την με το βάρος που απαιτεί μέσω του θανάτου του Χριστού. Χιλιάδες μάρτυρες έχουν χαθεί μα λίγοι, αν υπάρχει κανείς, από αυτούς αποδείχθηκαν τόσο αβοήθητος όσο ο μεγάλος Χριστιανικός Θεός. Χιλιάδες αντιμετώπισαν τον θάνατο με μεγαλύτερη γενναιότητα με περισσότερο κουράγιο με βαθύτερη πίστη στις ιδέες τους από ότι ο Ναζωραίος. Ούτε προσδοκούσαν την αιώνια ευγνωμοσύνη από τους συνάνθρωπους τους λόγω αυτών που είχαν υπομείνει για αυτούς. Συγκρινόμενος με τον Σωκράτη, τον Μπρούνο, με τους μεγάλους μάρτυρες της Ρωσίας με τους Αναρχικούς του Σικάγο, τον Φραγκίσκο Φερέρ και αναρίθμητους άλλους, ο Χριστός φαντάζει ,πράγματι μια φτωχή φιγούρα. Συγκρινόμενος με την ευπαθή, ωχρή Σπιριδόνοβα που υπέστη τα πιο φριχτά βασανιστήρια τις πιο τρομερές ατιμίες δίχως να χάνει την πίστη στον εαυτό της ή τον σκοπό της ο Ιησούς είναι μια πραγματική μηδαμινότητα.
Στάθηκαν όρθιοι και αντιμετώπισαν τους εκτελεστές τους με απτόητη αποφασιστικότητα, και παρόλο που, και αυτοί, πέθαναν για τους ανθρώπους δεν ζήτησαν τίποτα ως αντάλλαγμα για την μεγάλη τους θυσία.
Αληθώς, χρειαζόμαστε λύτρωση από τη σκλαβιά, την νεκρική αδυναμία και την εξευτελιστική χριστιανική ηθική. Τα διδάγματα του Χριστού και των οπαδών του έχουν αποτύχει επειδή στερούντο την ζωτικότητα να ανυψώσουν τα βάρη από τις πλάτες της ανθρώπινης φυλής έχουν αποτύχει επειδή η ίδια η ουσία του δόγματος είναι αντίθετη στο πνεύμα της ζωής εκτιθέμενη στις εκδηλώσεις της φύσης στην δύναμη και την ομορφιά του πάθους.
Ποτέ ο χριστιανισμός, κάτω από οποιαδήποτε μάσκα και αν εμφανιστεί είτε του Νεοφιλελευθερισμού ,του Πνευματισμού της χριστιανικής Επιστήμης της Νέας Σκέψης ή χιλιάδων άλλων μορφών υστερίας και νευρασθένειας δεν θα μας απαλλάξει από την τρομερή πίεση των συνεπειών του βάρους της φτώχειας, της φρίκης, του εξωφρενικά άδικου συστήματος μας.
Ο Χριστιανισμός είναι η συνωμοσία της άγνοιας ενάντια στην λογική, του σκοταδιού ενάντια στο φως, της υποταγής και της σκλαβιάς ενάντια στην ανεξαρτησία και την ελευθερία, της άρνησης της δύναμης και της ομορφιάς ενάντια στην κατάφαση της χαράς και της δόξας της ζωής.

Μπακούνιν-Μερικές σκέψεις

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ
Οι επαναστάσεις δεν είναι παιδιάστικα παιχνίδια ούτε φλυαρίες ακαδημαϊκών, όπου μοναχά οι ματαιοδοξίες αλληλοεξοντώνονται, ούτε αγώνας φιλολογικός όπου το μόνο που χύνεται είναι μελάνι. Η επανάσταση είναι πόλεμος κι όποιος λέει πόλεμος εννοεί καταστροφή ανθρώπων και πραγμάτων. Είναι αναμφίβολα θλιβερό για τον άνθρωπο, που ακόμα δεν ανακάλυψε ένα πιο ειρηνικό μέσο προόδου, όμως ως τις μέρες μας η ιστορία δεν προχωρά ούτε βήμα χωρίς να βαφτιστεί στο αίμα. Εξάλλου η αντίδραση δεν μπορεί να κατηγορήσει διόλου την επανάσταση για κάτι τέτοιο. Η ίδια έχυσε πολύ περισσότερο αίμα σε κάθε αφορμή. Απόδειξη οι σφαγές του Παρισιού τον Ιούνη του 1848 και τον Δεκέμβρη του 1851, η ωμή καταπίεση των αυταρχικών κυβερνήσεων των άλλων χωρών, την ίδια εποχή κι έπειτα, δίχως να αναφερθούμε στις δεκάδες, τις εκατοντάδες, τις χιλιάδες των θυμάτων που στοιχίζουν οι πόλεμοι οι οποίοι είναι αναγκαίες συνέπειες, κάτι σαν περιοδικός πυρετός αυτής της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που ονομάζουν αντίδραση.
ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
Αυτό που διακηρύσσω, λοιπόν, ως έναν βαθμό, είναι η εξέγερση της ζωής κατά της επιστήμης ή μάλλον κατά της εξουσίας της επιστήμης. Όχι για να καταστρέψουμε την επιστήμη – πράγμα εγκληματικό για την ανθρωπότητα – αλλά για να την ξαναβάλουμε οριστικά στην θέση της. Μέχρι σήμερα η ανθρώπινη ιστορία δεν ήταν παρά μια διαρκής και αιμοχαρής σφαγή εκατομμυρίων ταλαίπωρων ανθρώπων για κάποια ανελέητη αφαίρεση: θεό, πατρίδα, κρατική ισχύ, εθνική ευημερία, ιστορικά δίκαια, δικαιοσύνη, πολιτική ελευθερία, κοινό συμφέρον. Αυτή ήταν ως τις μέρες μας η φυσική αναπόδραστη και μοιραία πορεία των ανθρώπινων κοινωνιών. Δεν είναι στο χέρι μας να κάνουμε κάτι γι αυτό. Προκειμένου για το παρελθόν, πρέπει να το αποδεχτούμε όπως θα κάμναμε με κάθε φυσικό πεπρωμένο. Πρέπει να πιστέψουμε ότι ήταν ο μόνος δυνατός δρόμος για την διαπαιδαγώγηση του ανθρώπινου είδους. Και δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε στο σημείο αυτό. Ακόμα κι αν αποδώσουμε το μεγαλύτερο μερίδιο για τούτα τα μακιαβελικά τεχνάσματα στις άρχουσες τάξεις, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι καμμιά μειοψηφία δε θα ‘ταν ικανή να επιβάλει αυτές τις φριχτές θυσίες στις μάζες, αν αυτές οι ίδιες δεν είχαν μια οριακά ενστικτώδη παρόρμηση να θυσιάζονται πάντοτε γι αυτές τις αδηφάγες αφαιρέσεις, που σαν βρυκόλακες τράφηκαν με αίμα ανθρώπων.
ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ
Δεν θα κουραζόμουν ποτέ να το επαναλαμβάνω: η ομοιομορφία είναι θάνατος, η διαφορετικότητα είναι ζωή. Η πειθαρχημένη ενότητα, που δεν μπορεί να πραγματωθεί σ’ ένα οποιοδήποτε κοινωνικό περιβάλλον δίχως να καταστρέψει τον δημιουργικό αυθορμητισμό της σκέψης και της ζωής, δολοφονεί τις κοινωνίες. Η ζωντανή ενότητα, η αληθινή κοινότητα που επιθυμούμε είναι εκείνη που γεννά η ελευθερία στους ίδιους τους κόλπους των ανεξάρτητων και διαφορετικών εκδηλώσεων της ζωής, εκφραζόμενη από τον αγώνα. Θα καταλάβαινα την λατρεία ενός στρατηγού τακτικού στρατού για την νεκρική σιωπή που η πειθαρχία επιβάλλει στο πλήθος. Ο δικός σας στρατηγός, ο δικός μας στρατηγός, ο στρατηγός του λαού, δεν έχει ανάγκη αυτή τη σιωπή των σκλάβων γιατί είναι συνηθισμένος να ζει και να διατάζει μέσα στην ταραχή. Η ταραχή είναι το πάθος της λαϊκής ζωής, η μόνη ικανή να βγάλει όλον αυτό τον κόσμο από τις αδικίες που υφίσταται, και δεν μπορούμε να υποκινήσουμε αρκετά αυτό το πάθος και αυτή τη ζωή.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ
Είναι δυνατό και μέσα από την πιο έξυπνη εμπνευσμένη και ενεργητικά εκφρασμένη προπαγάνδα να μεταφυτέψουμε στις μεγάλες μάζες ενός έθνους τάσεις φιλοδοξίες ,πάθη και σκέψεις που είναι απόλυτα ξένες προς αυτές ,που δεν είναι προϊόν της ιστορίας ,των συνηθειών και των παραδόσεων; Μου φαίνεται ότι ,όταν το ερώτημα τοποθετείται έτσι ,κάθε λογικός και ευαίσθητος άνθρωπος που δεν έχει ιδέα για τον τρόπο που αναπτύσσεται η λαϊκή συνείδηση, μπορεί να απαντήσει μόνο αρνητικά. Τελικά ,καμία προπαγάνδα δεν δημιούργησε ποτέ τεχνητά μια πηγή ή μια βάση για τις φιλοδοξίες και τις ιδέες αίνους λαού ,που είναι πάντοτε τα αποτέλεσμα της αυθόρμητης ανάπτυξης τους και των πραγματικών συνθηκών ζωής.
Τι μπορεί να κάνει τότε η προπαγάνδα; Μπορεί ,γενικά, να εκφράσει τα ίδια τα ένστικτα του προλεταριάτου με μια νέα ,πιο συγκεκριμένη και πιο κατάλληλη μορφή. Μπορεί μερικές φορές να συντομεύσει και να διευκολύνει το ξύπνημα της συνείδησης των ίδιων των μαζών. Μπορεί να τις κάνει να συνειδητοποιήσουν το τι είναι ,τι αισθάνονται και τι ήδη επιθυμούν παρορμούνε από τα ένστικτα ,αλλά ποτέ η προπαγάνδα δεν μπορεί να τις κάνει ότι δεν είναι, ούτε να ξυπνήσει μέσα στην καρδιά τους πάθη που είναι ξένα με τη ίδια τους την ιστορία. Τώρα να συζητήσουμε το ζήτημα αν με την προπαγάνδα είναι δυνατό να αποκτήσει ένας λαός πολιτική συνείδηση. Για πρώτη φορά πρέπει να καθορίσουμε τι είναι πολιτική συνείδηση για τις λαϊκές μάζες. Δίνω έμφαση στη φράση για τις λαϊκές μάζες ,γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι για τις προνομιούχες τάξεις πολιτική συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δικαίωμα για κατάκτηση που είναι εγγυημένο και κατοχυρωμένο ,του εκμεταλευτου της εργασίας των μαζών και το δικαίωμα να τις κυβερνά ,ώστε να εξασφαλίζει αυτήν την εκμετάλλευση. Αλλά για τις μάζες ,που είναι υποδουλωμένες ,που εξουσιάζονται και αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης σε συνίσταται η πολιτική συνείδηση; Αυτή μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από ένα πράγμα την θεά της εξέγερσης. Αυτή η μανά αποτελεί την απαραίτητη ιστορική προϋπόθεση για την πραγμάτωση κάθε μια χωριστά και όλων των ελευθέριων.
Βλέπουμε ότι αυτή η φράση, πολιτική συνείδηση μέσα σε όλη την πορεία της ιστορικής εξέλιξης ,κατέχει δυο εντελώς διαφορετικά νοήματα που αντιστοιχούν σε δυο αντιμαχόμενες απόψεις. Από την σκοπιά των προνομιούχων τάξεων ,η πολιτική συνείδηση σημαίνει κατάκτηση ,υποδούλωση κα τον αδιαχώριστο μηχανισμό για αυτή την εκμετάλλευση των μαζών :την δεσποτική κρατική οργάνωση. Από την σκοπιά των μαζών ,έχει το νόημα της καταστροφής του κράτους. Κατά συνέπεια εννοεί πράγματα που είναι διαμετρικά αντίθετα. Τώρα ,είναι απόλυτα βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί. Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λειώνει. Γενικά , η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζωών ,όπως και στον ανθρώπινο κόσμο ,δεν υπάρχει καμιά συνήθεις πιο εξευτελιστική ,πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός που τόσο εκφυλισμένος που κάποτε, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας τους που δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών ,των εκμεταλλευτών και του κράτους.
Αλλά πρέπει να αναγνωριστεί επίσης ότι από την εποχή του μεσαίωνα ,το κράτος έχει καταστέλλει όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις. Όλες οι αποκαλούμενα επαναστάσεις του παρελθόντος –συμπεριλαμβανομένης και της γαλλικής επανάστασης παρ΄ όλες τις υπέροχες ιδέες που ενέπνευσαν-δεν υπήρξαν τίποτε άλλο παρά η πάλη ανάμεσα σε αντίπαλες εκμεταλλεύτηκες τάξεις για την αποκλειστική απόλαυση των προνομιών που πρόσφερε το κράτος. Το μόνο που εκφράζουν είναι ο αγώνας για την κυριαρχία και την εκμετάλλευσης των μαζών.
Και οι μάζες; Αλίμονο !Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι μάζες επέτρεψαν στον εαυτό τους να διαφθαρεί βαθιά και να γίνει απαθής από την καταστρεπτική επίδραση του διεφθαρμένου ,συγκεντρωτικού ,πολιτισμού του κρατισμού.

Κάλεσμα διαμαρτυρίας

Κάλεσμα διαμαρτυρίας για την δολοφονία 16χρονου αναρχικού απο μπάτσους στην Αθήνα!
Συγκέντρωση δευτέρα η ώρα 2 πλατεία ελευθερίας και πορεία στην ελληνική πρεσβεία!
Προωθήστε!
Είναι καθήκον μας να είμαστε ΟΛΟΙ εκεί!Να μην λείψει κανείς, ενημερώστε όσους μπορείτε, να φτάσει το μύνημα και έξω απο την Κύπρο!

Θάνατος 16χρονού εν ψυχρώ από έλληνες κολόμπατσους

Η ελ.λας κτύπυσε ξανά με το δολοφονικό της χέρι! Οι πραγματικοί αλήτες και δολοφόνοι «έβγαλαν την μάσκα» για ακόμη μια φορά, πυροβολώντας εν ψυχρώ αυτή τη φορά ένα 16χρονο παιδί στα εξάρχεια! Οι δικαιολογίες γνωστές και συνηθισμένες,(μαλακίες) πυροβολισμός προειδοποίησης και «εξοστρακισμός» της σφαίρας που όλως τυχαίως κατέληξε στη καρδιά του παιδιού και τον «χάσαμε»!
Τώρα στην ελλάδα μαίνεται ένας πραγματικός πόλεμος μεταξύ ΜΑΤ και συντρόφων και όχι μόνο.Η οργή της κοινωνίας ξέσπασε και ακόμη και απλοί πολίτες κατεβαίνουν σε καταλήψεις και πορείες, ενάντια στα ΜΑΤ που έστησε κλοιό πολέμου σε κάθε γειτονιά, και συνεχίζει της «δολοφονικές» πράξεις της!
Την αληθινή αλλυλεγκή μας, καθώς από εδώ μόνο αυτό μπορούμε να δώσουμε, καλή συνέχεια στον αγώνα ενάντια στους δολοφόνους!

RIP Αλέξη, μπορεί να έφυγες από κοντά μας αλλά θα είσαι στην καρδιά του κάθε ένα από εμάς που δεν θα δεχτεί άλλο τις δολοφονίες από τους μπάτσους
Κουράγιου στους συγγενείς και φίλους του παιδιού!


ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ
ΕΝΑΣ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΧΙΛΛΙΑΔΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
ΟΤΑΝ ΣΚΩΤΟΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΑΠ ΤΑ ΚΕΛΙΑ ΣΑΣ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΥΣ

Υ.γ: Δεν θα «θυσίαζα» με τίποτα την ζωή κάποιου συντρόφου ή συνανθρώπου για οποιαδήποτε εξέγερση! Ο καθένας έχει το δικαίωμα μόνο της δικής του ζωής!
Ρε μπαγάσα να περνάς καλά κει πάνω

Διαδήλωση 17 Νοέμβρη-Πολυτεχνείο

17 Νοέμβρη ,μέρα μνήμης και τιμής του Πολυτεχνείου, αποφάσισα να πάω και εγώ στην διαδήλωση μνήμης. Κατέβηκα κάτω στην Λευκωσία και πήγα μέχρι το παλιό νοσοκομείο, εκεί βρήκα και τα παιδιά της ΑΔΑ(Αυτόνομη Δράση Αντιεξουσιαστών) να προετοιμάζονται για την πορεία, υπό την μουσική του Άσιμου «Τον ξέρουμε καλά της γής μας τον αφέντη μας έμαθε πολλά το αίμα του Νοέμβρη», και μπήκα αμέσως στο στοιχείο μου! Καθώς περιμέναμε την έναρξη της πορείας, ολόκληρα λεωφορεία με εδονίτες μαθητές κυρίως και λίγους φοιτητές έφταναν στον τόπο σύναξης, οι περισσότεροι με το κυπριακό κουρελόπανο στο χέρι, αλλά και κάποιοι άλλοι με το γαλανόλευκο κουρελόπανο! Ο εθνικισμός στο μεγαλείο του, τι αν είναι κυπριακός, τι αν είναι ελληνικός? Καμία διαφορά δεν έχει, όσο και αν μας το παίζουν οι εδονίτες «αντιεθνικιστές»! Καταλάβαμε όμως και γιατί βγήκαν τώρα οι ελληνικές σημαίες ενώ μέχρι πρωτίστως περιορίζονταν μόνο στης κυπριακές! Ήρθε η διαταγή από «πάνω» να δείξει το «αριστερό» κόμμα, της κυβέρνησης ότι είναι ελληνικό, και για να συμπληρώσει αυτά που υπερασπίζεται ο «αρχηγός» τους στην κυβέρνηση, περί ελληνισμού κλπ μαλακίες! Έτσι οι εδονίτες κατάφεραν για ακόμη μια φορά να αμαυρώσουν το σκοπό του Πολυτεχνείου και τον αγώνα τον ανθρώπων τότε, προωθώντας τα συμφέροντα τους κυρίως, αλλά βγάζοντας και την μάσκα του αντιεθνικιστή και φανερώνοντας το πραγματικό τους πρόσωπο-εθνικιστικό και δεξιό !Δεν είναι αριστερό κόμμα το ακέλ, και είναι καιρός όσοι δηλώνουν και είναι πραγματικοί αριστεροί να βγάλουν τις παρωπίδες που τους έχουνε βάλει, να ξεφύγουν και από την πλύση εγκεφάλου που τους κάνουν, και να δουν τι πραγματικά είναι αυτό το κόμμα. Ένα καπιταλιστικό, εξουσιαστικό κόμμα που στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορεί να θεωρηθεί ρεφορμιστικό!!Τέλος πάντων, πίσω στην πορεία τώρα, όταν και με το καλό μαζευτήκανε όλα τα αρνιά στο μαντρί αποφάσισαν να ξεκινήσουνε, αυτοί μπροστά και εμείς πίσω, αλλά οι «ομάδα περιφρούρησης» της εδόν μας το έκανε ξεκάθαρο από πρίν να μην μπούμε στην «δική τους» πορεία έτσι στάθηκαν μεταξύ μας εμάς και τον εδονιτόν τα «εκλεκτά μέλη» του κόμματος για να μας χωρίζουν .Ναι μέχρι εκεί φτάνει ο «αριστερισμός» (φασισμός θα έλεγα καλύτερα) τους, να κάνουν την πορεία για το Πολυτεχνείο «δική τους» και «δική μας», ΝΤΡΟΠΗ για τη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν και πολέμησαν, για ακόμη μια φορά! Ξεκίνησε η πορεία φωνάχτηκαν συνθήματα, τους «μπροστά» βασικά τους έφταιγαν για όλα οι Αμερικάνοι, και ο ιμπεριαλισμός, πράγματα άσχετα με το Πολυτεχνείο, αλλά αυτά ξέρανε αυτά λέγανε, από πλευράς μας ακούστηκαν κυρίως συνθήματα υπέρ των φυλακισμένων στην ελλάδα, αλλά δεν ξεχάσαμε σε καμία περίπτωση τον λόγο που ήμασταν εκεί «Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήτανε εξέγερση και πάλη ταξική», ακούστηκαν φυσικά και συνθήματα «απαντήσεις» στους «μπροστά» που τους έφταιγαν για όλα οι Αμερικάνοι! Η πορεία συνεχίστηκε κανονικά, πάντοτε να μας χωρίζουν οι «εκλεκτοί του κόμματος», χάσανε μερικούς οι εδονίτες καθώς με το που βρέθηκαν τα πρώτα περίπτερα στον δρόμο ξεχύθηκαν μέσα. Τέλος η πορεία κατέληξε μέχρι την Αμερικάνικη πρεσβεία όπου τα εδονόπουλα έστησαν τη γιορτή τους, με τραγούδια κλπ λες και αυτό ήταν το νόημα, είπαμε το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή! Εμείς δεν θα συμμετείχαμε στο «πανηγύρι» που έστησαν τα καλά αρνάκια φυσικά, προτιμήσαμε να συνεχίσουμε την πορεία μας μέχρι την ελληνική πρεσβεία όπου διαμαρτυρηθήκαμε για την κατάσταση με τους 6000 φυλακισμένους στην ελλάδα, αλλά και στείλαμε την αλλυλεγκή μας στον αγώνα τους! Κάπου εκεί και αφού φωνάχτηκαν τα συνθήματα αλλυλεγκής μας, η πορεία μας τελείωσε! Όμως για εμένα, τουλάχιστον, το Πολυτεχνείο δεν ξεχνιέται και δεν τελειώνει ποτέ, όταν θα ξεχαστεί τότε είναι που θα καταδικαστούμε όλοι μια για πάντα σε ισόβια καταπίεση, σε ένα «ελεύθερο» φασισμό, αυτό προσπαθούν οι εξουσιαστές να κάνουν, να μας κάνουν να ξεχάσουμε, αυτό δεν προσπαθούν να κάνουν και τα ΜΑΤ κάθε χρόνο στην ελλάδα? Ευτυχώς όμως οι συντρόφοι δεν κάνουν πίσω και θα είναι πάντα εκεί, είναι καιρός όμως να το πάρουμε ένα βήμα παραπέρα , να πολεμήσουμε για τα ιδανικά που πολέμησαν τότε, για τα ιδανικά που κάποιοι έχασαν την ζωή τους, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΙΣΟΤΗΤΑ! Είναι καιρός να γίνει η επανάσταση μας και να διώξουμε όλες τις σύγχρονες χούντες που μας διοικούν μας ελέγχουν και μας καταπιέζουν. Είναι καιρός να εξεγερθούμε για την ΑΝΑΡΧΙΑ!

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΥΣ
ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΑΙ ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΑΦΕΝΤΗ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΠΟΛΛΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

17Νοέμβρη-«Ημέρα» μνήμης και πάλης

17 Νοέμβρη, ημέρα μνήμης και τιμής για τα αδέρφια μας που χάθηκαν εκεί μέσα στο Πολυτεχνείο, ημέρα μνήμης για τον αγώνα που έδωσε η νεολαία, ημέρα μνήμης για τα ιδανικά που πάλεψε η νεολαία τότε, Ψωμί - Παιδεία -Ελευθερία. Ημέρα μνήμης γιατί ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τους σκοπούς των φασιστών, δεν θα ξεχάσουμε τους σκοτωμούς των αδερφιών μας, δε θα ξεχάσουμε την καταπίεση και την στέρηση ελευθερίας των ανθρώπων, γι αυτό αυτή η μέρα δεν αποτελεί μόνο μέρα μνήμης και τιμής αλλά και πάλης! Η πάλη ενάντια στον φασισμό, η πάλη για τις ελευθερίες μας, η πάλη ενάντια στην εξουσία και στην δικτατορία, η πάλη για μια καλύτερη ζωή, η πάλη…. ένα από τα μεγαλύτερα ιδανικά.
Το παράδειγμα αυτών τον παιδιών πρέπει να αρχίσει να παίρνει η κοινωνία μας, και όχι ξεπουλημένων «ειδώλων», είναι καιρός η νεολαία να αφυπνιστεί και επιτέλους να πράξει αυτό που είναι ορισμένη να κάνει, αυτό που έκαναν και τα παιδιά τότε το 73, να αντισταθεί, να απαιτήσει και να κατακτήσει τα δικαιώματα της, για ένα κόσμο ελεύθερο και δίκαιο, για μια κοινωνία χωρίς δικτάτορες και φασίστες, γιατί αυτός που σε κυβερνά έστω και αν τον έχεις «επιλέξει» πάλι δικτάτορας σου είναι, και εσύ τον ορίζεις «ανώτερο» σου. Είναι καιρός να αφυπνιστείτε και να πάρετε τα δικαιώματα στα χέρια σας, κανένας δεν είναι ανώτερος σας, το απέδειξαν και τότε στο Πολυτεχνείο, ένας μεγάλος αριθμός κλεισμένος πεινασμένος, αλλά πιστός στον αγώνα του ενάντια στον φασισμό. Αυτοί δεν είχαν «ηγέτες» , ήταν το ξέσπασμα του λαού, του κόσμου, δεν χρειάζεστε κανένα για να «πολεμήσετε», ήρθε ο καιρός να ξυπνήσετε από την νάρκη στην οποία σας έχουν βάλει, να δείτε καθαρά τι γίνεται και τότε είναι που ο λαός και η κοινωνία θα ξεσπάσει ενάντια σε κάθε φασίστα και δικτάτορα που τον ελέγχει, τότε είναι που θα διεκδικήσουμε ένα κόσμο ελεύθερο, χωρίς διακρίσεις και υποταγές. Αυτά «θέλει» να μας διδάξει το Πολυτεχνείο και τα αδέρφια που ήταν εκεί, δεν θα ήθελαν κάθε χρόνο να στήνετε ένα μικρό «πανηγύρι»(γιατί περί πανηγυριού μιλάμε με αυτές της δήθεν εκδηλώσεις τιμής) «εις μνήμη τους» , αυτοί ζητάνε και από εσάς να εξεγερθείτε, αυτό είναι που πραγματικά θα τους κάνει να «νιώσουν περήφανοι», έτσι είναι που τους τιμάτε, το να κάνεις μια εκδήλωση και μετά τελειώνει η «ιστορία» όχι μόνο δεν είναι τιμή προς αυτά τα παιδιά αλλά το θεωρώ και ατίμωση προς αυτούς και τα ιδανικά τους.
Όλοι μαζί λοιπόν να συνεχίσουμε τον λαμπρό δρόμο που χάραξαν τα παιδιά του Πολυτεχνείου, έχοντας τους εκείνους και τις ιδέες τους για πάντα στην καρδιά! Εμπρός στον αγώνα ενάντια στον φασισμό, εμπρός στον αγώνα για την ελευθερία μας.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΑΣ ΕΜΠΡΟΣ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΟΥΣ
ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΜΑΙ ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΑΣ ΤΟΝ ΑΦΕΝΤΗ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ ΠΟΛΛΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Υ.Γ :Νιώθω ότι έγραψα πολύ λίγα για να τιμήσω αυτά τα παιδία, αλλά κατάλαβα ότι το νόημα του Πολυτεχνείου δεν μπορείς να το κλείσεις σε ένα κείμενο, έτσι ίσως να έγραψα και πάρα πολλά .