ΑΝΑΡΧΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ (1ο μέρος)

1.Εισαγωγή

Τι πραγματικά πιστεύουμε? Πια είναι η ιδεολογία μας σε τελική φάση θα μας ρωτήσετε. Είμαστε Αναρχικοί ή Κομμουνιστές? Εμείς απαντούμε και τα δυο μας εκφράζουν με τον τρόπο τους. Κύριο στοιχείο μας και ιδεολογία μας όμως είναι ο Αναρχισμός, γιατί κομμουνισμός ,στην θεωρεία, μπορεί να υπάρξει και διαφορετικός από αυτόν τον Αναρχικό που οραματιζόμαστε εμείς οποίος όμως σε κάποια αρχική του φάση και κυρίως στο τρόπο που θα μεταβούμε σε αυτόν διαφέρει από αυτούς που αποκαλούνται αποκλειστικά τον Κομμουνισμό. Είμαστε πρώτα Αναρχικοί για τον απλό λόγο ότι μαχόμαστε για την επικράτηση του Αναρχισμού ο οποίος μετά θα οδηγήσει στην ελευθερία του ατόμου και θα μπορεί μετά ελεύθερα να δημιουργήσει τον τρόπο ζωής και το σύστημα το οποίο επιθυμεί αυτός να ζει. Εκεί είναι που μπαίνει και για μάς ο Κομμουνισμός, στον τρόπο διαχείρισης των «οικονομικών» της κοινότητας μας. Εκεί είναι που έχει θέση ο Κομμουνισμός, ο ελεύθερος Κομμουνισμός. Φυσικά όντας Αναρχικοί-Κομμουνιστές θεωρούμαι ξεκάθαρα ότι ο πιο σωστός, πιο δίκαιος και ελεύθερος τρόπος οργάνωσης είναι ο Κομμουνιστικός, και αυτόν θα επιδιώξουμε και επιδιώκουμε, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι θα τον επιβάλουμε. Αντιθέτως η κάθε κοινότητα ανάλογα με τις προθέσεις των κατοίκων τις θα ακολουθεί τον δικό της τρόπο οργάνωσης απρόσκοπτα και ελεύθερα. Ο διαφορετικός τρόπος οργάνωσης δεν θα σημαίνει όμως σε καμία περίπτωση χωρισμό μεταξύ των κοινοτήτων αντιθέτως θα εξακολουθεί να υπάρχει η συντροφικότητα φιλικότητα καθώς και η αλληλοβοήθεια αν χρειαστεί. Ίσως όμως θα πρέπει να αναλύσουμε όμως πιο βαθειά τι εστί Αναρχισμός και Κομμουνισμός για εμάς και τι όχι, γι αυτούς που ίσως δεν ξέρουν και γι αυτούς που νομίζουν πως ξέρουν. Οι υπόλοιποι που γνωρίζουν το διάβασμα δεν έκανε ποτέ κακό.

2.Αναρχισμός

Καταρχήν όπως προ είπα είμαστε Αναρχικοί. Στοχεύουμε στην «επικράτηση» του Αναρχισμού και είναι ο κυρίως στόχος μας. Αλλά τώρα γεννάται σε κάποιους η ερώτηση «τι είναι ο Αναρχισμός?».Σε αυτό λοιπόν θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε όσο πιο κατανοητά γίνεται.. Αναρχισμός είναι ελευθερία, ισότητα, είναι ο ελεύθερος τρόπος ζωής, ο δίκαιος, ελεύθερος από κάθε τι που σπέρνει την διαφθορά και την ανισότητα. Αναρχισμός είναι ξεκάθαρα μια «αριστερή» ιδεολογία, ίσως η πιο αριστερή. Τασσόμαστε στο πλευρό του εργάτη και παλεύουμε για τα δίκια του και εν τέλει την απόλυτη ελευθερία του.(αντίθετα με κάποιους άλλους δήθεν «αριστερούς» που λένε μάχονται στο πλευρό του εργαζομένου αλλά επιθυμούν να βρουν τρόπους να βγουν εκείνοι στη εξουσία)Αναρχισμός είναι απλά η ελευθερία του ανθρώπου ψυχικά και σωματικά. Με απλά λόγια αυτός είναι ο Αναρχισμός. Αλλά ας το πάρουμε πιο βαθειά. Όταν μιλάμε για Αναρχισμό εννοούμαι μια ελεύθερη κοινωνία, χωρίς διακρίσεις ,μια α-ταξική κοινωνία που δεν θα χωρίζει τους ανθρώπους με κανένα τρόπο ή κριτήριο. Ο κάθε άνθρωπος είναι ίσος με τον καθένα, γιατί η φυσική δημιουργία του ανθρώπου τους καθιστά όλους ίσους και αλλάζει μόνο κάποια εξωτερικά χαρακτηριστικά ανάλογα της περιοχής, Όλοι οι άνθρωποι όμως είναι ίσοι.

Βασικό στοιχείο του Αναρχισμού είναι η έλλειψη κάθε είδους ιεραρχίας. Όχι μόνο δεν δεχόμαστε την ιεραρχία σαν Αναρχικοί αλλά στεκόμαστε κάθετα εναντίων της. Η οποιασδήποτε μορφής ιεραρχία οδηγεί στη ανισότητα και την διαφθορά. Η ιεραρχία είναι κάθετα εναντίων της ιδεολογίας του Αναρχισμού. Οι οποιεσδήποτε αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά και μέσω της ομοφωνίας ,όπου είναι δυνατό, στις τάξεις του Αναρχισμού. Δεν υπάρχουν «ηγέτες, αρχηγοί κλπ» ,ηγέτες είναι όλος ο πληθυσμός, είμαστε ηγέτες του εαυτού μας και μόνο. Τον Αναρχισμό όμως φυσικά και δεν τον κλείνουμε σε «σύνορα» «έθνη» και «πατρίδες». Όλα αυτά οδηγούν στην διαφοροποίηση και τον χωρισμό μεταξύ μας γι αυτό είμαστε και κάθετα ενάντια στον εθνικισμό που μόνο κακό μπορεί να φέρει. Ο Αναρχισμός είναι παγκόσμιος, αυτός είναι ο στόχος μας. Ο οποιοσδήποτε εγκλεισμός σε «σύνορα» θα είναι κίνδυνος. Φυσικά δεν θα απορρίψουμε τον μερικό Αναρχισμό, αντιθέτως θα τον στηρίξουμε και θα «πολεμήσουμε» για αυτόν, αλλά ο τελικός στόχος είναι ο Αναρχισμός σε όλη τν υφήλιο. Ο Αναρχισμός φυσικά έχει ως στόχο την διακοπή κάθε πράξεις εκμετάλλευσης και βίας, δεν επιθυμούμαι τίποτα από τα δυο και τασσόμαστε εναντίων τους. Τασσόμαστε στο πλευρό του εργάτη για την εξασφάλιση των πλήρων δικαιωμάτων του σε αυτό που παράγει και να σταματήσει η εκμετάλλευση του από τα «αφεντικά». Είμαστε καθαρά ένα ρεύμα υποστήριξης του εργάτη και του ανθρώπου. Σε καμία περίπτωση εναντίων τους όπως αρέσκονται κάποιοι να μας δυσφημούν. Τώρα η βία που θα χρησιμοποιηθεί από τον Αναρχισμό είναι η βίαιη επανάσταση και μόνον. Και αυτό όχι γιατί το επιθυμούμαι εμείς αλλά γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτοί οι «αφέντες» που καμαρώνουν σήμερα και εκμεταλλεύονται τον κόσμο, θα πράξουν οτιδήποτε ούτος ώστε να αμυνθούν στα συμφέροντα τους και σε αυτά που έκλεψαν από τον κόσμο. Αυτό σίγουρα θα οδηγήσει σε διαπλοκές και εκεί είναι που η επανάσταση θα γίνει βίαιη, αλλά δεν την θεωρούμαι βία για τον απλό λόγο ότι η αυτοάμυνα ΔΕΝ είναι βία. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι θα αμυνθούμε υπέρ της επανάστασης έστω και αν αυτό περιλαμβάνει βία, αλλά και γιατί ο μόνος τρόπος όπως έχουνε τα πράγματα για να επιτευχθεί ο Αναρχισμός είναι δυστυχώς η βίαιη επανάσταση για την οποία θα μιλήσουμε πιο περιληπτικά μετά. Επιπρόσθετα βασικό σημείο του αναρχισμού είναι η οργάνωση, έστω και αν κάποιοι που δεν έχουν ιδέα περί Αναρχίας σχετίζουν τον Αναρχισμό με την έλλειψη οργάνωσης. Αντιθέτως (όπως και το σύμβολο του Αναρχισμού, το αλφάδι, συμβολίζει το {Α} τον Αναρχισμό και ο κύκλος γύρω του την οργάνωση) η Αναρχική οργάνωση είναι κύριο «συστατικό» του Αναρχισμού. Επίσης να καταλήξω πως ο Αναρχισμός δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το χάος που αρέσκονται τα ΜΜΕ καθώς και οι κακοθελητές να τον παρουσιάζουν, αλλά επίσης ο Αναρχισμός δεν έχει και καμία σχέση με «μπάχαλα» και καταστροφές που μερικοί κάνουν δήθεν στο όνομα του Αναρχισμού, αυτοί δεν έχουν καμία ΑΠΟΛΥΤΩΣ σχέση με τον Αναρχισμό παρά μόνο το ότι παίρνουν το όνομα και προσπαθούν να το κάνουν μόδα. Όπως είπα Αναρχισμός δεν είναι βία και σε καμία περίπτωση τρομοκρατία γι αυτό στεκόμαστε εναντίων «τρομοκρατικών» κινήσεων. Η «δουλειά» μας είναι να διασκορπίζουμε τις σωστές ιδέες που έχουμε και όχι να δείχνουμε προς την κοινωνία τρομοκρατικές οργανώσεις, οι οποίες τελικώς κρατούν τον πολίτη μακριά μας και δίνουν τροφή στα ΜΜΕ να σκορπίζουν όλο και περισσότερο τα ψέματα τους εναντίων μας.

Τέλος σαν Αναρχικοί τασσόμαστε υπέρ της ομοσπονδοποίησης. Αυτό είναι ο Αναρχισμός η ελευθερία να πράττεις, να σκέφτεσαι και να μιλάς ελεύθερα, να ζεις την ζωή που επιθυμείς εσύ και όχι ότι επιθυμούν οι άλλοι για εσένα. Ο Αναρχισμός είναι ποικιλία και η ποικιλία ελευθερία, μονοτονία είναι απλώς σκλαβιά. Αυτή είναι η ομοσπονδοποίηση είναι η ελευθερία η ποικιλία. Αυτό εμείς ζητούμαι όταν μιλάμε για Αναρχισμό, μια κοινωνία ελεύθερη και ίση, μια κοινωνία που θα ζούμε όπως επιθυμούμαι, μια κοινωνία που θα πάψουν οι αδικίες και οι διαφθορές. Ζητούμαι μόνο ΑΝΑΡΧΙΑ.

3.Κομμουνισμός

Στην ερώτηση σας αν είμαστε Κομμουνιστές απαντήσαμε με πάσα ειλικρίνεια πως ναι είμαστε, γιατί πολύ απλά είναι η αλήθεια. Αλλά τώρα θα μας ρωτήσετε «δεν αντιτίθενται μεταξύ τους Αναρχισμός και Κομμουνισμός?»Εμείς απαντούμε φυσικά και όχι. Να ξεκαθαρίσουμε όμως ότι ο Κομμουνισμός που επιδιώκουμε εμείς είναι διαφορετικός από αυτόν που θα ακούσεις από κάποιους Κομμουνιστές-Μαρξιστές,έστω και σε κάποια ελάχιστα θα έλεγα στοιχεία. Θα εξηγήσω τις βασικές μας διαφορές και μετά θα επεκταθώ περεταίρω στον Κομμουνισμό. Κύρια διαφορά μας θα την βρείτε στην μεταβατική περίοδο. Να εξηγήσω, οι Μαρξιστές βλέπουν πως η δίοδος από τον καπιταλισμό στον «κομμουνισμό» που ονειρεύονται, δεν θα γίνει άμεσα. Δηλαδή, οι Μαρξιστές μέσω της «δικτατορίας του προλεταριάτου» και της κυριαρχίας του αρχών κομμουνιστικού κόμματος, θα πάρει την εξουσία στα χέρια του το κόμμα και θα διατηρήσει το κράτος με άρχοντες αυτή την φορά τους Μαρξιστές. Εκεί είναι που αρχίζει και η διαφθορά, κρατούν το κράτος και αντί να μετατρέψουν την κοινωνία σε αυτά που διαλαλούσαν προεπαναστατικά, μπαίνουν αυτοί στο «τιμόνι» της κυβέρνησης και ισχυρίζονται την μεταβατική περίοδο προς τον Κομμουνισμό και την ελεύθερη κοινωνία. Κρατούν στα χέρια τους δηλαδή όλες τις εξουσίες. Το κράτος είναι κύριο συστατικό της αδικίας και της διαφθοράς, κρατώντας το στρέφεσαι ενάντια σε αυτά που πιστεύεις. Έτσι και εμείς ως Αναρχικοί-Κομμουνιστές είμαστε κάθετα ενάντια σε αυτό το γεγονός που είναι μέρος των Μαρξιστών. Δεν λένε να καταλάβουν την καταπάτηση των δικαιωμάτων του εργαζόμενου διατηρώντας τους εαυτούς τους στην εξουσία. Αντιθέτως εμείς ,όπως είπα, την μεταβατική περίοδο την θεωρούμαι ως μέρος της επανάστασης. Με την λήξη της επανάστασης(νικηφόρας βέβαια) απευθείας θα οδηγηθούμε στον Αναρχισμό, σε καμία μορφή αδικίας και καμία μορφή διαφθοράς. Κάποιοι σύντροφοι ισχυρίζονται ότι ως Αναρχικοί είμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε «μεταβατική περίοδο» αλλά οφείλω να διαφωνήσω με αυτή την άποψη πολύ απλά λόγο λογικής. Η αλλαγή από ένα σημείο σε ένα άλλο σε διαφορετική θέση, προϋποθέτει «μετάβαση». Ανάλογα και η αλλαγή από τον καπιταλισμό απευθείας στον Αναρχισμό προϋποθέτει μια μεταβατική περίοδο, φυσικά όμως δεν έχει καμία σχέση με την μεταβατική περίοδο των Μαρξιστών.

Άλλο κύριο σημείο διαφωνίας με τους Μαρξιστές είναι η ύπαρξη ενός «κυρίαρχου» κόμματος. Εδώ δίνουν τα πλεονεκτήματα και τις εξουσίες που απομυζούν από τους πολέμους τον πολλών εργαζομένων, στα χέρια των λίγων κυρίαρχων μελών του κόμματος. Χωρίζουν τους εργαζομένους σε μέλη του κόμματος και μη, και αρχίζουν τις διακρίσεις. Επίσης αντίθετα με τις Κομμουνιστικές διδαχές διατηρούν διάφορες θέσεις στο κόμμα, δίνουν θέσεις προέδρων, αντιπροέδρων κλπ. Εδώ είναι λοιπόν που φαίνεται πόσο αντίθετοι είναι σε αυτά που λένε πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Γιατί τότε διατηρούν «κυρίαρχες» τάξεις μέσα στα βασικά τους όργανα? Τέλος αν και διακηρύσσουν έντονα την αντίθεση τους στο σύστημα, στον Καπιταλισμό, τον Ιμπεριαλισμό κλπ εν τέλει αποτελούν μέρος αυτού του συστήματος γιατί το κόμμα τους είναι ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα καπιταλιστικά. Περιμένουν απλά ψήφους εξουσίας σε ένα σύστημα που λένε πως δεν ανέχονται και το θεωρούν άδικο. Για ακόμη μια φορά αντιτίθενται σε αυτά που «κηρύττουν».

Τέλος το τελευταίο σημείο διαφωνίας μας με τους Μαρξιστές βρίσκεται στο ότι αυτοί επιθυμούν την εφαρμογή του κομμουνισμού και μόνο. Κάτι που θεωρούμαι παραβίαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου καθώς ο καθένας θα πρέπει να μπορεί να επιλέγει πως να ζει μετά την επιτυχία της επανάστασης. Εμείς αν και Κομμουνιστές δεν επιθυμούμαι να επιβάλουμε την άποψη μας, έτσι έχουμε ως πρώτο στόχο τον Αναρχισμό και από εκεί και πέρα οι κοινότητες θα αποφασίζουν συλλογικά τον τρόπο της οικονομικής οργάνωσης τους. Φυσικά και πιστεύουμε πως ο Κομμουνισμός είναι το πιο δίκαιο «σύστημα» που συμπληρώνει απολύτως τις Αναρχικές μας σκέψεις, αλλά εμείς επιθυμούμαι ένα Κομμουνισμό ελεύθερο και όχι δικτατορικό. Αυτό δεν λένε να καταλάβουν οι Μαρξιστές, πως όσο πιο πολύ πιέζεις τον λαό, όταν νιώθει την αδικία, κάποια στιγμή θα εξεγερθεί εναντίον σου. Γιαυτό επίσης απέτυχαν και όσες προσπάθειες επιχείρησαν οι Μαρξιστές με κύρια αποτυχία την πρώην Σ.Ε η οποία σε κανένα βαθμό δεν υπήρξε ποτέ ένα δίκαιο και ελεύθερο κράτος και καμία σχέση με Κομμουνισμό δεν είχε. Ήταν καθαρή περίπτωση δικτατορίας ακόμη και φασισμού σε κάποιες φάσεις υπό αρχηγούς Στάλιν και Τρότσκι οι οποίοι τόσο καλοί Κομμουνιστές και σύντροφοι ήταν που ο Στάλιν διέταξε την δολοφονία του Τρότσκι όπως και την δολοφονία πολλών άλλων. Να μην ξεχνάμε και το μεγάλο κατόρθωμα του Τρότσκι που οδηγούσε τον στρατό του και σκότωνε Αναρχικούς και οποιοδήποτε άλλο διαφωνούσε με την «κυβέρνηση» ή υποπτεύονταν ότι διαφωνούσε. Ο Κομμουνισμός που μιλάμε εμείς δεν έχει καμία σχέση με αυτά που συσχετίζεται σήμερα. Κομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ στην γη και το παραδέχονται ακόμα και οι πιο «σκληροπυρηνικοί» οι Σταλινιστές. Αποτυχημένες προσπάθειες και λόγια σε χώρες που έλεγαν πως φέρνουν τον Κομμουνισμό και κατέληγαν περισσότεροι άνθρωποι να πεινάνε και η ζωή τους να καταστρέφεται, αυτά κατέληξαν να διασαλέψουν το όνομα του Κομμουνισμού μαζί με κάποιους άλλους που σκότωναν για την εξουσία και μόνο στο όνομα του Κομμουνισμού. Ε εμείς θέλουμε να «καθαρίσουμε» τα ψέματα και από τον Αναρχισμό και τον Κομμουνισμό, να δείξουμε τι πραγματικά είναι.

Όλα αυτά που παραθέσαμε πιο πάνω είναι οι διαφωνίες μας με τους Μαρξιστές και όπως είπαμε δεν έχουν καμία σχέση με τον Κομμουνισμό που ζητάμε εμείς, τον ελευθεριακό Κομμουνισμό, τον Αναρχικό!

Αλλά τώρα θα μας πείτε αφού διαφωνείτε σε όλα αυτά τι είναι ο Κομμουνισμός για σας, τι αντιπροσωπεύεται? Εδώ λοιπόν θα σου απαντήσουμε πως βλέπουμε εμείς τον Κομμουνισμό. Όπως προείπαμε οι ιδέες του Αναρχισμού και του Κομμουνισμού δεν είναι αντίθετες ούτε συγκρούονται. Αντίθετα εμείς ενώνουμε και τα δυο για την πιο δικαία κοινωνία και πιο σωστή οργάνωση. Θεωρούμαι ότι Αναρχισμός και Κομμουνισμός εν τέλει αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο για την απόλυτη «ουτοπία». Όπως αναφέραμε προηγουμένως Κομμουνισμός δεν θα είναι τίποτα περισσότερο παρά η οικονομική οργάνωση των κοινοτήτων που θα ακολουθήσουν τον Κομμουνισμό. Να εξηγήσω, Κομμουνισμός θα εφαρμοστεί στη διαχείριση των πρώτων υλών στην κοινωνία, στην ελεύθερη επιλογή επαγγέλματος του κάθε ανθρώπου, στην συντροφική και μαζική συνεισφορά των κατοίκων της κοινότητας στα πρωτεύοντα θέματα όπως στέγαση, διατροφή, ένδυση καθώς και στα δευτερεύοντα που θα βελτιώνουν την ζωή των κατοίκων μέσω εξέλιξης της τεχνολογίας κλπ. Η κοινότητα θα είναι «υποταγμένη» υπό το σύνθημα «από τον καθένα ανάλογα των δυνατοτήτων του, στον καθένα ανάλογα στις ανάγκες του». Δηλαδή δεν θα υπάρχουν διακρίσεις ούτε απορρίψεις κάποιον ανθρώπων από την κοινωνία. Εάν κάποιος δεν μπορεί να βγάλει τα προς το ζην του τότε συλλογικά η κοινότητα θα του τα προσφέρει, και θα ικανοποιήσει φυσικά πλήρως τις ανάγκες του. Ανάλογα θα συμβεί και με κάποιους που ίσως να μην θέλουν να εργαστούν, αλλά να μπορούν, θα τους παρέχονται τα αναγκαία και να είστε σίγουροι πως αυτές οι μεμονωμένες σίγουρα περιπτώσεις αφού δουν πως δεν απορρίπτονται, θα έρθουν και εκείνοι κοντά στην κοινότητα εν τέλει για να συνεισφέρουν. Απορρίπτοντας τους και βάζοντας τους στο περιθώριο κάνουμε κακό στους εαυτούς μας και αρχίζουμε και δημιουργούμαι κατώτερες τάξεις. Σε μια κοινωνία ελεύθερη, ίση και δίκαιη δεν έχουν τόπο οι χωρισμοί των ανθρώπων, γι αυτό με το να συμπαρασταθείς στον άλλο στο τέλος θα τον κερδίσεις. Αυτό είναι Κομμουνισμός, συνεισφορά στον γείτονα σου χωρίς να θέλεις να κερδίσεις κάτι αλλά επειδή νοιάζεσαι γι αυτόν. Αυτός είναι ο γενικός «στόχος» του Κομμουνισμού, να δείνεις απλόχερα χωρίς να περιμένεις κέρδος και οφέλη. Ο κανόνας που θεσμοθέτησε ο Μάρξ «όποιος δεν δουλεύει να μην φάει» την βρίσκουμε εν τέλει αντι-Κομμουνιστική.

Τώρα ας περάσουμε στην οργάνωση της κοινότητας βάσει του Κομμουνισμού. Πρώτο μας μέλημα θα είναι φυσικά τα εργοστάσια και οι καλλιεργήσιμοι χώροι, καθώς και η οποιαδήποτε περιουσία να περιέλθουν όλα στην «δικαιοδοσία» της κοινότητας, δηλαδή όλου του πληθυσμού. Κανένας δεν θα είναι «ιδιοκτήτης» πουθενά, και δεν θα υπάρχουν ,φυσικά, σε καμία περίπτωση «αφεντικά». Μετά την «κατάκτηση» όλων των εργοστασίων και λοιπών χώρων παραγωγής, θα αρχίσει η κατανομή στους χώρους εργασίας και θα γίνει με τον πιο απλό τρόπο. Ο καθένας θα έχει την επιλογή να εξασκήσει αυτό που θέλει, γιατί πολύ σημαντικό παράγοντα στην Αναρχοκομμουνιστική κοινωνία παίζει το να είναι χαρούμενοι οι άνθρωποι με τις δουλειές τους. Η δουλειά θα πάψει να είναι εξαναγκασμός αλλά θα γίνει ο καλύτερος τρόπος συνεισφοράς στον εαυτό σου και στην κοινωνία, αλλά και ο καλύτερος τρόπος να περνά ευχάριστα η ώρα σου. Επίσης αν πάρουμε ως δεδομένο τον αριθμό των άνεργων καθώς και τον αριθμό των ανθρώπων που ασκούν δουλειές που είναι αχρείαστες στην Αναρχοκομμουνιστική κοινωνία(πχ.αστυνομία,δικηγόροι,δεσμοφύλακες,πολιτικοι,διαφημιστές και άλλα πολλά παραδείγματα)και αυτοί θα ενώσουν τις δυνάμεις τους στα μέσα παραγωγής και στις δουλειές που χρειάζονται θα έχουμε ως αποτέλεσμα την δραστική μείωση του ωαρίου δουλειάς που θα είναι ένας έξτρα παράγοντας στο να περνάς καλά, δεν θα υπάρχει πλέον το καταπιεστικό 8-8-8,το οποίο και αυτό ακόμη με αγώνες καταχτήθηκε αλλά δεν παύει να είναι καταπιεστικό προς τον εργάτη αλλά και υπερβολικό! με αυτούς τους παράγοντες η παραγωγή θα βελτιωθεί στην πλήρη ικανοποίηση των αναγκών της κοινότητας καθώς και στην αναβάθμιση και πρόοδο τον προϊόντων, γιατί όταν αγαπάς αυτό που κάνεις και το κάνεις χαρούμενα πάντα βγάζεις καλά αποτελέσματα από αυτό. Έτσι λοιπόν θα εξαφανιστούν οι οποιεσδήποτε δουλειές που σήμερα χαρακτηρίζονται δύσκολες, καθώς δεν θα είναι δύσκολες γι αυτόν που τις εξασκεί και του αρέσει. Επιπλέον χαρακτηριστικό το οποίο θα βοηθήσει στη ελεύθερη επιλογή δουλειάς είναι το ότι δεν θα υπάρχουν διαφορές στο τι «αμοιβή» θα παίρνει κάποιος, οποιαδήποτε δουλειά και να εξασκείς θα έχεις αυτά που χρειάζεσαι. Αφού λοιπόν επιτευχθούν αυτά τα δυο(απαλλοτρίωση γής, εργοστασίων και κατανομή δουλειάς κατά βούληση του εργάτη) τότε θα αρχίσει και η παραγωγή σε πλήρη βαθμό(θα υπήρχε σε πιο μικρό βαθμό από πριν για συντήρηση φυσικά των αναγκών).Οι εργάτες θα παράγουν αυτά που χρειάζεται η κοινωνία και αφού παράγονται από παντού ο καθένας θα μπορεί να προμηθεύεται ότι χρειάζεται. Δεν θα υπάρχουν κουπόνια, διανομείς κλπ που οδηγούν σε καπιταλιστικές μεθόδους. Ο καθένας θα παίρνει από μόνος του ότι χρειάζεται(εξαίρεση αποτελούν τα άτομα που αδυνατούν να πάνε να πάρουν τα προς το ζην τους, αλλά αυτά θα φροντίζει κάποιος φίλος να τους τα πάρει και να τους βοηθήσει, κανένας απολύτως δεν θα μείνει νηστικός ενώ οι άλλοι τρώνε).

Αυτός είναι ο Κομμουνισμός που θα εφαρμοστεί, ένας ελεύθερος Κομμουνισμός υπό το σύνθημα «από τον καθένα ανάλογα των δυνατοτήτων του, στον καθένα ανάλογα στις ανάγκες του» και την αλληλοβοήθεια μεταξύ φίλων και γειτόνων. Αφήνουμε τον Κομμουνισμό εκεί που πραγματικά ανήκει στη ίση «οικονομική» διαχείριση της κοινωνίας και όχι στην διαχείριση κρατών. Η κοινότητα θα είναι πραγματικά η «οικογένεια» μας που θα φροντίζουμε όλοι γι αυτήν.

Μαρξισμός, Ελευθερία και Κράτος-Μιχαήλ Μπακούνιν

Κεφάλαιο 1: Εισαγωγή

Είμαι ένας παθιασμένος οπαδός της Αλήθειας και όχι ένας λιγότερο παθιασμένος εχθρός των κακόβουλων θεωριών που χρησιμοποιεί το "Κόμμα της Τάξης", ο επίσημος αντιπρόσωπος όλων των αισχροτήτων, μεταφυσικών, πολιτικών, νομικών, οικονομικών και κοινωνικών, τωρινών και παρελθόντων, για να εξαχρειώσει και να εξανδραποδίσει τον κόσμο. Είμαι ένας φανατικός οπαδός της Ελευθερίας, αφού τη θεωρώ το μόνο μέσο με το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η ευφυία, η αξιοπρέπεια και η ευτυχία του ανθρώπου. Όχι της επίσημης "Ελευθερίας", η οποία παραχωρείται, μετρείται και ρυθμίζεται από το Κράτος, μία απάτη που αντιπροσωπεύει τα προνόμια των λίγων που στηρίζονται στην σκλαβιά όλων των υπολοίπων. Όχι της ατομικής ελευθερίας, της εγωιστικής, ποταπής και πλαστής που προωθείται από τη σχολή του Ρουσσώ και όλων των άλλων σχολών του αστικού Φιλελευθερισμού, η οποία θεωρεί ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου είναι περιορισμένα από τα δικαιώματα του Κράτους, και συνεπώς αναγκαστικά συνεπάγεται την μείωση των δικαιωμάτων του ατόμου στο μηδέν. Όχι, εννοώ τη μόνη ελευθερία που αξίζει πραγματικά το όνομά της, την ελευθερία που συνίσταται στην πλήρη ανάπτυξη όλων των υλικών, πνευματικών και ηθικών δυνάμεων οι οποίες βρίσκονται ως λανθάνοντα προσόντα στον καθένα, την ελευθερία η οποία δεν αναγνωρίζει κανέναν άλλον περιορισμό εκτός από κείνους που θέτουν οι νόμοι της ίδιας μας της φύσης. Έτσι ώστε, ορθά μιλώντας, δεν υπάρχει κανένας περιορισμός, από τη στιγμή που αυτοί οι νόμοι δεν είναι επιβεβλημένοι πάνω μας από κάποιον νομοθέτη έξωθεν ή άνωθεν υμών. Είναι έμφυτοι σε μας, σύμφυτοι, που συνιστούν την ίδια τη βάση του είναι μας, υλικού καθώς και πνευματικού και ηθικού. Συνεπώς, αντί να τους θεωρούμε ως ένα όριο, πρέπει να τους θεωρούμε ως τις αληθινές συνθήκες και την πραγματική αιτία της ελευθερίας μας. Εννοώ αυτή την ελευθερία του κάθε ατόμου η οποία, χωρίς να σταματάει, λες και συναντάει ένα όριο, μπροστά στην ελευθερία των άλλων, βρίσκει εκεί την επιβεβαίωσή της και την επέκτασή της στο άπειρο. Την απεριόριστη ελευθερία του καθενός μέσω της ελευθερίας των άλλων, την ελευθερία μέσω της αλληλεγγύης, την ελευθερία στην ισότητα. Την ελευθερία που θριαμβεύει πάνω στην κτηνώδη δύναμη και την αρχή της αυθεντίας η οποία δεν ήταν ποτέ τίποτε άλλο παρά η εξιδανικευμένη έκφραση αυτής της δύναμης, την ελευθερία που, έχοντας γκρεμίσει όλα τα θεϊκά και γήινα είδωλα, θα θεμελιώσει και θα οργανώσει ένα νέο κόσμο, αυτόν της ανθρώπινης αλληλεγγύης, πάνω στα ερείπια όλων των Εκκλησιών και όλων των Κρατών. Είμαι ένας πεπεισμένος υποστηρικτής της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας, επειδή γνωρίζω ότι, χωρίς αυτήν την ισότητα, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η ηθικότητα, και η ευμάρεια των ατόμων καθώς επίσης και η ευημερία των εθνών δεν θα είναι ποτέ τίποτε άλλο παρά ένα μάτσο ψέματα. Αλλά ως υποστηρικτής σε κάθε περίσταση της ελευθερίας, αυτής της πρώτης συνθήκης της ανθρωπότητας, νομίζω ότι η ελευθερία πρέπει να εγκαθιδρυθεί στον κόσμο από την αυθόρμητη οργάνωση της εργασίας και της κολλεκτιβιστικής ιδιοκτησίας από παραγωγικούς συνεταιρισμούς ελεύθερα οργανωμένους και ενωμένους ανά περιοχές, και από την εξίσου αυθόρμητη ένωση των περιοχών, αλλά όχι από την ανώτατη και προστατευτική πράξη του Κράτους. Αυτό είναι το σημείο που χωρίζει κυρίως τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές ή αλλιώς Κολλεκτιβιστές από τους Εξουσιαστές Κομμουνιστές, οι οποίοι είναι υποστηρικτές της απόλυτης πρωτοβουλίας του Κράτους. Ο σκοπός τους είναι ο ίδιος: κάθε ομάδα επιθυμεί εξίσου τη δημιουργία μίας νέας κοινωνικής κατάστασης θεμελιωμένης μόνο στην οργάνωση της κολλεκτιβίστικης εργασίας, η οποία θα επιβληθεί αναπόφευκτα στον καθένα από τη δύναμη των πραγμάτων, τις ίσες οικονομικές συνθήκες για όλους, και την κολλεκτιβίστικη ιδιοποίηση των μέσων παραγωγής. Μόνο οι Κομμουνιστές φαντάζονται ότι θα μπορέσουν να φτάσουν εκεί με την ανάπτυξη και την οργάνωση της πολιτικής δύναμης των εργατικών τάξεων, και κυρίως του προλεταριάτου των πόλεων, με τη βοήθεια του αστικού Ριζοσπαστισμού, ενώ οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές, εχθροί όλων των ύποπτων συνδυασμών και συμμαχιών, θεωρούν αντιθέτως ότι δεν μπορούν να φτάσουν σε αυτόν τον σκοπό παρά με την ανάπτυξη και την οργάνωση, όχι των πολιτικών αλλά των κοινωνικών και συνεπώς των αντι-πολιτικών δυνάμεων των εργαζομένων μαζών τόσο της πόλης και όσο της επαρχίας, συμπεριλαμβανομένων και όλων των φιλικά προσκείμενων ατόμων των ανώτερων τάξεων, οι οποίοι, διαρηγνύοντας κάθε δεσμό με το παρελθόν τους, θα είναι πρόθυμοι να ενωθούν μαζί τους και να αποδεχτούν πλήρως το πρόγραμμά τους. Εξ ου, δύο διαφορετικές μέθοδοι. Οι Κομμουνιστές πιστεύουν ότι πρέπει να οργανώσουν τις εργατικές δυνάμεις για να καταλάβουν την πολιτική εξουσία του Κράτους. Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές οργανώνονται με σκοπό την καταστροφή, ή εάν προτιμάτε μιά πιό ευγενική λέξη, τη διάλυση του Κράτους. Οι Κομμουνιστές είναι οι υποστηρικτές της αρχής και της πρακτικής της εξουσίας, ενώ οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές εμπιστεύονται μόνο την ελευθερία. Και ενώ και οι δύο είναι υποστηρικτές αυτής της επιστήμης που πρέπει να σκοτώσει τις προκαταλήψεις και να αντικαταστήσει την πίστη, οι πρώτοι θα επιθυμούσαν να την επιβάλλουν ενώ οι δεύτεροι θα πιέσουν τους εαυτούς τους να την διαδόσουν έτσι ώστε ομάδες πεπεισμένων ανθρώπων να οργανωθούν και να δημιουργήσουν αυθόρμητα, ελεύθερα ομοσπονδίες από τα κάτω προς τα πάνω εξαιτίας της δικής τους κίνησης και σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα, αλλά ποτέ ακολουθώντας ένα σχέδιο από πρίν σχεδιασμένο και επιβεβλημένο πάνω στις "αδαείς μάζες" από κάποιους ανώτερους διανοούμενους. Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές πιστεύουν ότι υπάρχει πολύ περισσότερη λογική και πνεύμα στις ενστικτώδικες εμπνεύσεις και στις αληθινές ανάγκες των ανθρωπίνων μαζών απ' ότι στη βαθιά διανόηση όλων αυτών των μορφωμένων ανθρώπων και δασκάλων της ανθρωπότητας οι οποίοι, αφού μετά από τόσες προσπάθειες απέτυχαν να την κάνουν ευτυχισμένη, ακόμα συνεχίζουν να προσπαθούν. Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές αντιθέτως πιστεύουν ότι η ανθρώπινη φυλή αφέθηκε για πολύ καιρό, πάρα πολύ καιρό, να κυβερνείται και ότι η πηγή των δυστυχιών της δεν έγκειται στην τάδε ή τη δείνα μορφή κυβέρνησης αλλά στην ίδια την αρχή και το γεγονός της κυβέρνησης, ανεξαρτήτως είδους. Σε τελική ανάλυση είναι η ήδη ιστορική αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στον Κομμουνισμό ο οποίος έχει επιστημονικά αναπτυχθεί από τη Γερμανική Σχολή και τον έχουν αποδεχθεί εν μέρει οι Αμερικάνοι και οι Αγγλοι Σοσιαλιστές και από την άλλη στον ευρέως αναπτυγμένο και σπρωγμένο ως τις πιό ακραίες συνέπειές του Προυντονισμό ο οποίος έχει υιοθετηθεί από το προλεταριάτο των λατινικών χωρών. Εχει ομοίως υιοθετηθεί και θα συνεχίσει να υιοθετείται ακόμα περισσότερο από το κυρίως αντι-πολιτικό συναίσθημα των Σλαβικών λαών.

Κεφάλαιο 2: Η Μαρξιστική Ιδεολογία

Η δογματική σχολή των Σοσιαλιστών, ή καλύτερα των Γερμανών Απολυταρχικών Κομμουνιστών, ιδρύθηκε λίγο πρίν το 1848, και προσέφερε, πρέπει να παραδεχτούμε, εξαιρετικές υπηρεσίες στην υπόθεση του προλεταριάτου όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά και στην Ευρώπη. Σε αυτούς ανήκει βασικά η μεγάλη ιδέα μιάς Διεθνούς Ένωσης Εργατών και επίσης η πρωτοβουλία για την υλοποίησή της. Στις μέρες μας βρίσκονται στην ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Γερμανίας, που έχει σαν επίσημο όργανό της την εφημερίδα "Volksstaat" [Λαϊκή Δημοκρατία]. Γιά αυτόν τον λόγο είναι μία σχολή απόλυτα αξιοσέβαστη, η οποία μερικές φορές παραταύτα παρουσιάζει ένα πολύ κακό χαρακτήρα κυρίως διότι παίρνει ως βάση των θεωριών της μία αρχή η οποία είναι πολύ σωστή όταν κανείς την εξετάζει στις πραγματικές της διαστάσεις, δηλαδή από την σχετική της σκοπιά, αλλά τελείως λανθασμένη όταν θεωρείται και καταγράφεται με έναν απόλυτο τρόπο ως το μόνο θεμέλιο και η πρώτη πηγή όλων των άλλων αρχών. Αυτή η αρχή, που αποτελεί επιπλέον και το κύριο θεμέλιο του επιστημονικού Σοσιαλισμού, αναπτύχθηκε για πρώτη φορά από τον Κάρολο Μάρξ, το βασικό ηγέτη της Γερμανικής Κομμουνιστικής σχολής. Συνιστά την κύρια ιδέα του "Κομμουνιστικού Μανιφέστου" το οποίο εξέδωσε κάτω από το σύνθημα: "Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε" το 1848 μία Διεθνής Επιτροπή Γερμανών, Γάλλων, Βέλγων και Αγγλων Κομμουνιστών που συνήλθε στο Λονδίνο. Αυτό το μανιφέστο, το οποίο σχεδιάστηκε, όπως όλοι ξέρουν, από τους κυρίους Μάρξ και Ένγκελς, έγινε η βάση όλων των περαιτέρω επιστημονικών εργασιών της σχολής αυτής και της λαϊκής προπαγάνδας η οποία ξεκίνησε αργότερα στη Γερμανία από τον Φέρντιναντ Λασσάλ. Αυτή η αρχή είναι το ακριβώς αντίθετο αυτού που πιστεύουν οι Ιδεαλιστές όλων των σχολών. Ενώ οι τελευταίοι συνάγουν όλα τα ιστορικά γεγονότα, συμπεριλαμβανομένης και της ανάπτυξης του υλικού συμφέροντος και των διαφόρων φάσεων της οικονομικής οργάνωσης της κοινωνίας, από την ανάπτυξη των Ιδεών, οι Γερμανοί Κομμουνιστές, αντιθέτως, δε βλέπουν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, ακόμα και στις πιό ιδεαλιστικές εκδηλώσεις της κοινωνικής αλλά και της ατομικής ζωής του ανθρώπου, σε όλες τις πνευματικές, ηθικές, θρησκευτικές, μεταφυσικές, επιστημονικές, καλλιτεχνικές, πολιτικές, νομοθετικές και κοινωνικές εξελίξεις οι οποίες παρουσιάστηκαν στο παρελθόν και συνεχίζονται να παρουσιάζονται στο παρόν, τίποτα άλλο παρά αντανακλάσεις ή αναγκαίες συνέπειες οικονομικών γεγονότων. Ενώ οι Ιδεαλιστές υποστηρίζουν ότι οι Ιδέες κυριαρχούν στα γεγονότα και ότι τα παράγουν, οι Κομμουνιστές, σε συμφωνία με τον Επιστημονικό Υλισμό υποστηρίζουν, αντιθέτως, ότι τα γεγονότα γεννούν τις ιδέες και ότι αυτές οι τελευταίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι ιδεώδης έκφραση ήδη τετελεσμένων γεγονότων. Ότι ανάμεσα στα άλλα γεγονότα, τα οικονομικά και τα υλικά είναι αυτά που υπερτερούν, και που συνιστούν την θεμελιώδη βάση, το κύριο θεμέλιο από τα οποία όλα τα άλλα γεγονότα, πνευματικά και ηθικά, πολιτικά και κοινωνικά, δεν είναι παρά μόνο αναπόφευκτα παράγωγα. Και εμείς, που είμαστε Υλιστές και Ντετερμινιστές, όπως και ο ίδιος ο Μάρξ, αναγνωρίζουμε τον αναπόφευκτο δεσμό των οικονομικών και των πολιτικών γεγονότων στην Ιστορία. Αναγνωρίζουμε, πράγματι, την αναγκαιότητα, τον αναπόφευκτο χαρακτήρα των γεγονότων που συμβαίνουν, αλλά δεν υποκλινόμαστε μπροστά τους αδιάφορα και πάνω απ? όλα είμαστε πολύ προσεκτικοί να τα επαινέσουμε όταν, εξ αιτίας της φύσης τους, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον ανώτατο σκοπό της Ιστορίας, με το απολύτως ανθρώπινο ιδανικό το οποίο μπορεί να βρεθεί σε διάφορες μορφές, στα ένστικτα, στις φιλοδοξίες των ανθρώπων και στα θρησκευτικά σύμβολα όλων των εποχών, διότι αυτό το ιδανικό είναι έμφυτο στην ανθρώπινη φυλή, το πιό κοινωνικό είδος από όλα τα είδη ζώων πάνω στη Γή. Κατ'? αυτόν το τρόπο αυτό το ιδανικό, σήμερα καλύτερα κατανοητό παρά ποτέ, μπορεί να συνοψισθεί στις παρακάτω λέξεις: Είναι ο θρίαμβος της ανθρωπότητας, είναι η κατάκτηση και η επίτευξη της πλήρους ελευθερίας και της πλήρους ανάπτυξης, υλικής, πνευματικής και ηθικής, του κάθε ατόμου, μέσω της απόλυτα ελεύθερης και αυθόρμητης οργάνωσης της οικονομικής και κοινωνικής αλληλεγγύης όσο γίνεται πιό ολοκληρωμένα μεταξύ όλων των ανθρωπίνων όντων που ζουν στη Γή. Οτιδήποτε στην Ιστορία που αποδεικνύει τον εαυτό του σύμφωνο με αυτό τον σκοπό, από την ανθρώπινη σκοπιά -και δεν μπορούμε να έχουμε και καμιά άλλη εκτός από αυτή- είναι καλό, οτιδήποτε είναι ενάντιο είναι κακό. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι, σε κάθε περίπτωση, αυτό που καλούμε καλό και κακό είναι πάντα, και το ένα και το άλλο, τα φυσικά αποτελέσματα κάποιων φυσικών αιτιών, και ότι συνεπώς το ένα είναι το ίδιο αναπότρεπτο όπως και το άλλο. Αλλά όπως σε ότι αφορά αυτό που κανονικά ονομάζουμε Φύση, αναγνωρίζουμε πολλές αναγκαιότητες τις οποίες είμαστε πολύ λίγο διατεθειμένοι να ευλογήσουμε, π.χ. την αναγκαιότητα να πεθάνει κανείς από λύσσα όταν τον δαγκώσει ένα λυσσασμένο σκυλί, κατ'? αυτόν τον τρόπο, στην άμεση συνέχεια της ζωής της Φύσης, η οποία ονομάζεται Ιστορία, αντιμετωπίζουμε πολλές αναγκαιότητες τις οποίες θεωρούμε πολύ περισσότερο άξιες εξύβρισης παρά ευλογίας και τις οποίες πιστεύουμε ότι πρέπει να στιγματίζουμε με όλη την δύναμη που έχουμε, για το συμφέρον της κοινωνικής και ιδιωτικής μας ηθικής υγείας. Ακόμα κι αν αναγνωρίζουμε ότι από τη στιγμή που αυτά τα γεγονότα έχουν πραγματοποιηθεί, ακόμα και το πιό απεχθές ιστορικό γεγονός έχει αυτό τον αναπότρεπτο χαρακτήρα που παρατηρούμε σε όλα τα φαινόμενα της Φύσης όπως και της Ιστορίας. Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου θα παραθέσω κάποια παραδείγματα. Όταν μελετώ τις αντίστοιχες κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις τις οποίες οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες κληρονόμησαν προς το τέλος της Αρχαιότητας, φθάνω στο συμπέρασμα ότι η κατάκτηση και η καταστροφή από την στρατιωτική και την αστική βαρβαρότητα των Ρωμαίων, του συγκριτικά υψηλότερου επιπέδου ανθρώπινης ελευθερίας της Ελλάδας, ήταν ένα λογικό, φυσικό και απόλυτα μοιραίο γεγονός. Αλλά αυτό δε με εμποδίζει να πάρω αναδρομικά και πολύ ακλόνητα σε αυτόν το αγώνα, την πλευρά της Ελλάδας ενάντια στη Ρώμη, και πιστεύω ότι η ανθρωπότητα δεν κέρδισε απολύτως τίποτα από τον θρίαμβο των Ρωμαίων. Με τον ίδιο τρόπο, θεωρώ τελείως φυσικό, λογικό και συνεπώς αναπότρεπτο γεγονός, ότι οι Χριστιανοί έπρεπε να καταστρέψουν με ιερή μανία όλες τις βιβλιοθήκες των Ειδωλολατρών, όλους τους θησαυρούς της Τέχνης, και την αρχαία φιλοσοφία και επιστήμη. Αλλά είναι τελείως αδύνατον για μένα να συλλάβω τα πλεονεκτήματα που προκύπτουν από αυτή την ενέργεια για την πολιτική και κοινωνική μας ανάπτυξη. Τείνω μάλλον να πιστεύω ότι πέρα από αυτή την μοιραία διαδικασία του οικονομικού γεγονότος, στην οποία, αν κανείς πιστέψει τον Μάρξ, πρέπει να αναζητηθεί (απορρίπτοντας κάθε άλλη σκέψη) η μόνη αιτία όλων των πνευματικών και ηθικών ενεργειών που παράγονται στην Ιστορία -λέω, λοιπόν, ότι τείνω σφόδρα να πιστεύω ότι αυτή η πράξη ιερής βαρβαρότητας, ή καλύτερα αυτή η μακρυά αλληλουχία πράξεων βαρβαρότητας και τα εγκλήματα τα οποία οι πρώτοι Χριστιανοί, θεϊκά εμπνεώμενοι, διέπραξαν ενάντια στο ανθρώπινο πνεύμα ήταν μία από τις κύριες αιτίες του πνευματικού και ηθικού ξεπεσμού, και κατά συνέπεια του πολιτικού και κοινωνικού εξανδραποδισμού που χαρακτήρισαν τους τόσο ολέθριους αιώνες που ονομάζουμε Μεσαίωνα. Να είστε σίγουροι ότι, εάν οι πρώτοι Χριστιανοί δεν είχαν καταστρέψει τις βιβλιοθήκες, τα Μουσεία και τους Ναούς της αρχαιότητας, δεν θα ήμασταν σήμερα καταδικασμένοι να πολεμούμε αυτό το πλήθος των τρομερών και επονείδιστων παραλογισμών, οι οποίοι ακόμη γεμίζουν το μυαλό των ανθρώπων, σε τέτοιο βαθμό, έτσι ώστε να αμφιβάλλουμε μερικές φορές για την πιθανότητα ενός πιό ανθρώπινου μέλλοντος. Συνεχίζοντας την ίδια σειρά διαμαρτυριών εναντίων γεγονότων που συνέβησαν στην Ιστορία και των οποίων συνεπώς και εγώ αναγνωρίζω τον αναπ1ότρεπτο χαρακτήρα, σταματώ μπροστά στο μεγαλείο της Ιταλικής Δημοκρατίας και μπροστά στην εκθαμβωτική επαγρύπνηση της ανθρώπινης ευφιίας στην εποχή της Αναγέννησης. Τότε βλέπω να πλησιάζουν οι δύο κακοί δαίμονες, τόσο αρχαίοι όσο και η ίδια η Ιστορία, οι δύο βόες οι οποίοι ως τώρα έχουν καταβροχθίσει οτιδήποτε ανθρώπινο και όμορφο η Ιστορία παρήγαγε. Ονομάζονται Εκκλησία και Κράτος, Παπισμός και Αυτοκρατορία. Αιώνια κακά και αξεχώριστοι σύμμαχοι, δείτε τους να συμφιλιώνονται, να αγκαλιάζει ο ένας τον άλλον και μαζί να καταβροχθίζουν και να πνίγνουν και να διαλύουν την άτυχη και πανέμορφη Ιταλία, να την καταδικάζουν σε τρεις αιώνες θανάτου. Λοιπόν, για άλλη μια φορά τα βρίσκω όλα αυτά πολύ φυσικά, λογικά, αναπότρεπτα, αλλά παρόλ? αυτά αποτρόπαια, και καταριέμαι και τον Πάπα και τον Αυτοκράτορα την ίδια στιγμή. Αλλά ας συνεχίσουμε στη Γαλλία. Μετά από έναν αιώνα αγώνων, ο Καθολικισμός, υποστηριζόμενος από το Κράτος, τελικά θριάμβευσε εκεί πέρα ενάντια στον Προτεσταντισμό. Λοιπόν, μήπως δε συναντώ ακόμα στη Γαλλία μερικούς πολιτικούς και ιστορικούς της μοιρολατρικής σχολής οι οποίοι, καλώντας τους εαυτούς τους Επαναστάτες, θεωρούν αυτή τη νίκη του Καθολικισμού -μία αιματηρή και απάνθρωπη νίκη, εάν μπορούμε να μιλήσουμε για νίκη- σαν ένα γνήσιο θρίαμβο της Επανάστασης; Υποστηρίζουν ότι ο Καθολικισμός ήταν τότε το Κράτος, η δημοκρατία ενώ ο Προτεσταντισμός αντιπροσώπευε την ανταρσία της αριστοκρατίας ενάντια στο Κράτος και συνεπώς ενάντια στη δημοκρατία. Με τέτοιες σοφιστίες σαν και αυτές, -τελείως όμοιες με τους Μαρξιστικούς σοφισμούς, οι οποίοι επίσης θεωρούν τους θριάμβους του Κράτους σαν θριάμβους της Σοσιαλδημοκρατίας- με αυτές τις ανοησίες, τόσο αηδιαστικές όσο και απεχθής, είναι που το μυαλό και η ηθική αίσθηση του κόσμου διαστρέφεται, συνηθίζοντάς τον να θεωρεί τους αιμοσταγείς εκμεταλλευτές του, τους προαιώνιους εχθρούς του, τους τυράννους του, τα αφεντικά και τους υπηρέτες του Κράτους, ως όργανα, αντιπροσώπους, ήρωες, αφοσιωμένους υπηρέτες της χειραφέτησής του. Είναι χίλιες φορές σωστότερο να πει κανείς ότι ο Προτεσταντισμός τότε, όχι ως μια Καλβινική θεολογία, αλλά ως ενεργητική και ένοπλη διαμαρτυρία, αντιπροσώπευε την εξέγερση, την ελευθερία, την ανθρωπία, την καταστροφή τους Κράτους. Ενώ ο Καθολικισμός ήταν η δημόσια τάξη, η εξουσία, ο θεϊκός νόμος, η σωτηρία του Κράτους από την Εκκλησία και της Εκκλησίας από το Κράτος, η καταδίκη της ανθρώπινης κοινωνίας σε μία απεριόριστη και ατελείωτη σκλαβιά. Ενώ αναγνωρίζω το αναπόφευκτο της τετελεσμένης ενέργειας, δεν διστάζω να λέω ότι ο θρίαμβος του Καθολικισμού στη Γαλλία τον 16ο και 17ο αιώνα ήταν μία μεγάλη ατυχία για όλη το ανθρώπινο είδος, και ότι η σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου, καθώς και η Ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης, ήταν γεγονότα τόσο καταστροφικά για τη Γαλλία όσο ήταν πρόσφατα η ήττα και η σφαγή του Παρισινού λαού της Κομμούνας. Άκουσα μάλιστα πολύ έξυπνους και πολύ ευυπόληπτους Γάλλους να εξηγούν αυτή την ήττα του Προτεσταντισμού στη Γαλλία με την βασικά επαναστατική φύση του Γαλλικού λαού. "Ο Προτεσταντισμός", έλεγαν, "ήταν μονάχα μισή επανάσταση. Χρειαζόμασταν μία ολοκληρωμένη επανάσταση. Για αυτό το λόγο το Γαλλικό έθνος δεν θέλησε, και δεν ήταν ικανό να σταματήσει στη Μεταρρύθμιση. Προτίμησε να παραμείνει Καθολικό ως τη στιγμή όπου θα μπορούσε να διακηρύξει τον Αθεϊσμό. Και για αυτό το λόγο ανέχθηκε με τέτοια τέλεια και Χριστιανική καρτερικότητα τόσο τις φρικαλεότητες του Αγίου Βαρθολομαίου όσο και αυτές, που δεν ήταν λιγότερο απεχθείς, των εκτελεστών της Ανάκλησης του Διατάγματος της Νάντης." Αυτοί οι αξιοσέβαστοι πατριώτες μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για ένα πράγμα. Είναι το ότι ένας λαός, ο οποίος κάτω από ένα οποιοδήποτε πρόσχημα μπορεί να υποφέρει την τυραννία, αναγκαία χάνει τελικά τη σωτήρια συνήθεια της εξέγερσης ακόμη και το ίδιο το ένστικτο της εξέγερσης. Χάνει την ευαισθησία για την ελευθερία, και όταν ένας λαός έχει χάσει όλα αυτά, αναγκαστικά γίνεται, όχι μόνο από τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά στο εσωτερικό του, στην ίδια την ουσία του εαυτού του, ένας λαός σκλάβων. Εξ αιτίας του γεγονότος ότι ηττήθηκε ο Προτεσταντισμός στη Γαλλία ο Γαλλικός λαός έχασε, ή μάλλον, ποτέ δεν απέκτησε, την συνήθεια της ελευθερίας. Επειδή αυτή η παράδοση και αυτό το "έθιμο" λείπουν απ? αυτόν, γι? αυτό το λόγο δεν έχει σήμερα αυτό που αποκαλούμε πολιτική συνείδηση και επειδή του λείπει η συνείδηση όλες οι εξεγέρσεις που έχει κάνει ως τώρα δεν κατάφεραν να του δώσουν ή να του εξασφαλίσουν την πολιτική ελευθερία. Με εξαίρεση τις μεγαλειώδεις επαναστατικές μέρες, οι οποίες είναι οι μέρες που γιορτάζει , ο Γαλλικός λαός παραμένει σήμερα όπως χτές, ένας λαός σκλάβων.

Μιχαήλ Μπακούνιν